Tata postanowił się ożenić Mama Joanny zmarła pięć lat temu. Miała zaledwie czterdzieści osiem lat….

Ojciec postanowił się ożenić

Mama Julii zmarła pięć lat temu. Miała zaledwie czterdzieści osiem lat. Serce po prostu się zatrzymało, gdy podlewała fiołki w kuchni. Ojciec miał wtedy pięćdziesiąt pięć.

Nie płakał, nie krzyczał. Po prostu siedział w jej ulubionym fotelu i wpatrywał się w jej zdjęcie. Patrzył, jakby samą siłą swojej woli mógł przywrócić ukochaną do życia.

Tamtego dnia straciłam nie tylko mamę. Tak adekwatnie straciłam także tatę. Niby był, żył ze mną w tym samym mieszkaniu na krakowskim Kazimierzu, ale jakby zamienił się w swoją fizyczną kopię. Duch zatrzaśnięty w kokon żałoby.

Pierwszy rok był najtrudniejszy. Mając dwadzieścia trzy lata musiałam być dla ojca i córką, i opiekunką, i psychologiem. Gotowałam barszcz, którego nie jadł, prałam jego koszule, których nie zakładał, mówiłam, mówiłam, mówiłam próbując wyciągnąć go z otchłani, w którą popadł.

A on milczał. Czasem rzucał pojedyncze słowa; każde z nich raniło, jakby mówił: Nie wtrącaj się! Nie ruszaj! Nie dotykaj!

Z czasem między nami wyrosła nieprzenikniona, szara ściana

***

Czas mijał. Żyliśmy obok siebie, równolegle.

Rano mijaliśmy się w kuchni, wychodziliśmy. Wieczorem wracaliśmy, znów spotykaliśmy się w kuchni i rozchodziliśmy do swoich pokoi. Rozmów minimum. Relacji żadnych.

Przestałam nachodzić tatę ze swoją troską. Był mi za to wdzięczny. Powoli każde z nas oswajało się z nową rzeczywistością.

Bez żony Bez mamy

***

Po jakimś czasie tata zaczął wracać do życia.

Uśmiechał się do sąsiadki, która często przynosiła ciepłe drożdżówki. Umawiał się z kolegą na ryby. Przypomniał sobie o laptopie i swoim ukochanym Czterech pancernych.

W jego sylwetce nie widziałam już tej samej rozpaczy. Myślałam, iż najgorsze już za nami. Odważyłam się choćby wyjechać na całe lato do uzdrowiska, bo zupełnie niespodziewanie dostałam tam pracę.

Kiedy wróciłam, spotkała mnie niespodzianka.

***

Ojciec oznajmił, iż się żeni.

Powiedział to od razu, kiedy tylko przekroczyłam próg mieszkania. Cichym, równym głosem, jakby decyzja już dawno zapadła.

Usiedliśmy przy kuchennym stole, ojciec patrzył mi w oczy.

Poznałem kobietę powiedział z uśmiechem. Nazywa się Zofia. Planujemy się pobrać.

Poczułam jakby ktoś oblał mnie zimną wodą. Nie dlatego, iż znalazł kogoś nowego. Przeciwnie, choćby bym się ucieszyła, gdyby znów zaczął się uśmiechać. W głowie jednak zapaliła mi się czerwona lampka: Mieszkanie!

Nasze mieszkanie! Tam dorastałam! Wciąż w rogu stała maszyna do szycia mamy, w szafce jej ulubiony kubek! A nie ten, który jakaś obca kobieta zostawiła niedomyty na stole!

Ze złości gapiłam się na ten nowy przedmiot

Tato zaczęłam, dobierając słowa z trudem nie sądzisz, iż to za szybko? Czy naprawdę ją znasz? I gdzie zamierzacie mieszkać? Mam nadzieję, iż nie tutaj? To przecież nie tylko twoje mieszkanie. To także mamy mieszkanie

Ojciec podniósł na mnie wzrok. W jego oczach była tylko zmęczona obojętność i chłód.

Aha, o to chodzi powiedział cicho. Zaczyna się. gwałtownie poszło. Przecież ciągle żyję Za wcześnie na podział skóry jeszcze żyjącego misia.

Nie dzielę! Chcę tylko jasności! wybuchłam. To logiczne! Będziesz miał nową rodzinę, a ja co jeżeli coś się stanie?

To wtedy się zastanowisz rzucił ponuro i zamknął się w swoim pokoju.

***

Zofię przyprowadził po paru dniach. Wysoka, szczupła kobieta z przenikliwym, smutnym spojrzeniem była wręcz przesadnie uprzejma.

Julio, rozumiem twoje emocje mówiła miękkim głosem. Wierz mi, na nic się nie porywam. Mam własne życie, własne mieszkanie. Po prostu kocham twojego tatę.

Zofia starała się być serdeczna, ale jej pytania!

A daleko macie działkę? dopytywała z pozorną ciekawością. Od dawna mieszkacie w tym lokum? Te stare krakowskie trzypokojowe są bardzo warte.

Poza tym uznawała za niestosowne rozmowy o spadku i powtarzała, iż to rani ojca i sprawia, iż czuje się niepotrzebny.

Po tej wizycie moje wątpliwości tylko się pogłębiły. Byłam przekonana, iż ta kobieta jest przebiegła i wyrachowana, przez co nasze już napięte relacje z ojcem całkiem się popsuły. Widziałam w nim zamkniętego, rozczarowanego staruszka zaślepionego późną miłością. On zaś dostrzegał prawdopodobnie we mnie chciwą, nieufną córkę nie myślącą o jego szczęściu.

Każda rozmowa zmieniała się w kłótnię. Ojciec powtarzał, iż ma prawo do własnego życia. Ja upierałam się, iż mam prawo do spokojnej przyszłości. Drażniliśmy się, raniąc głównie siebie samych.

***

W końcu nie wytrzymałam i zaproponowałam, byśmy poszli do notariusza, by raz na zawsze wyjaśnić sprawę majątku.

Ojciec długo się wzbraniał, ale w końcu westchnął i przystał na moją prośbę.

Dobrze powiedział ze smutkiem niech ci będzie.

Całą drogę do kancelarii milczeliśmy. Nerwowo ściskałam torebkę, gotowa do walki

W kancelarii było cicho. Ojciec usiadł z boku, ręce położył na kolanach. Twarz miał nieprzeniknioną.

Notariuszka, starsza pani o surowym wyrazie twarzy, otworzyła akta.

Zebraliśmy się tu, by zaczęła oficjalnym tonem.

Przepraszam, ale ja w innej sprawie przerwał jej ojciec. Jego głos, choć cichy, zabrzmiał tak stanowczo, iż aż mnie zmroziło. Chciałem coś przekazać

Podał jej dokument.

Proszę.

Notariuszka założyła okulary, przejrzała papiery i zapytała z niedowierzaniem:

Jest pan pewien? To umowa darowizny. Przekazuje pan cały dorobek córce? Bezpłatnie?

Zatkało mnie. Co? On oddaje mi wszystko? Po prostu? To podstęp? Chce potem powiedzieć, iż go do tego zmusiłam?

Wpatrywałam się w ojca, próbując odgadnąć jego zamiary.

On patrzył na mnie takim wzrokiem, iż wszędzie mi się zrobiło zimno. Nie było tam złości ani żalu. Tylko nieskończone rozczarowanie i litość. Litość wobec mnie. Wobec Julii

Proszę powiedział cicho. Wstał i położył mi podpisany papier przed nosem. Bierz. Masz, czego chciałaś. Mieszkanie. Działka. Wszystko. Teraz możesz spać spokojnie nie dam twojego majątku żadnemu wymyślonemu szczęściu.

Słowo szczęście wypowiedział z taką goryczą, iż cała się skurczyłam.

Tato ja nie chciałam wyszeptałam, czując jak po policzkach płyną mi łzy upokorzenia.

Nie chciałaś? uśmiechnął się krzywo. Ta jego ironia bolała bardziej niż krzyk. Julio, przez ostatnie pół roku ani razu nie spytałaś, jak się czuję. Czy nie jest mi zimno, czy nie potrzeba mi lekarstw. Twoje pytania dotyczyły wyłącznie papierów i metrów kwadratowych. Nie widziałaś we mnie ojca. Widziałaś przeszkodę, która blokuje twoją własność. Myślisz, iż tego nie widziałem?

Zbliżył się do drzwi. Zatrzymał:

Marzyłaś o tej klatce? Masz ją. Twoja.

Wyszedł. Siedziałam nieruchomo z zimnym papierem w dłoni. Wygrałam! Dostałam wszystko! I nagle zrozumiałam, iż przegrałam

***

Minęło wiele lat.

Ojciec i Zofia przez cały czas są razem. Czasem widuję ich w sklepie albo w Plantach. Prawie zawsze trzymają się za ręce. Ojciec mocno się postarzał, ale kiedy patrzy na Zofię, jego twarz natychmiast rozświetla się szczęściem.

A ja? przez cały czas mieszkam sama.

W trzypokojowym mieszkaniu po generalnym remoncie, z nowymi meblami.

W weekendy jeżdżę na działkę. Wszystko mam poukładane.

Tylko szczęście gdzieś mi się zgubiło

Dziś już wiem, iż tata oddał mi mieszkanie nie z żalu czy złości. Dał mi to, co sama wybrałam: ściany zamiast człowieka, papiery zamiast miłości.

Zamieniłam ojca na trzy pokoje i działkę. I to najstraszniejsze dziedzictwo, jakie mogło mi się trafić.