Tata jest lepszy – Maks, musimy porozmawiać. Olga nerwowo poprawiała obrus na stole, wygładzając niewidzialne fałdy. Drżące palce zdradzały napięcie, które próbowała ukryć równym głosem. Maksymilian siedział naprzeciwko, wpatrzony w telefon, a jego kciuki śmigały po ekranie z przesadnym zaangażowaniem. Ostentacyjne ignorowanie – jego ulubiona broń. – Synku… Chcę ci wytłumaczyć coś ważnego. Zero reakcji, tylko ciche stukanie w ekran. Olga głęboko odetchnęła, zbierając się na odwagę do słów, które odkładała od tygodnia. – Kiedy rozwiodłam się z twoim tatą… minęło pół roku, zanim poznałeś się z Szymonem. Nie spieszyłam się, wiesz? Chciałam mieć pewność, iż to poważne. Palce Maksymiliana znieruchomiały nad ekranem. Nastolatek powoli podniósł głowę, a w jego oczach pojawiło się takie oburzenie, iż Olga cofnęła się mimowolnie. – Poważne? – wycedził przez zęby. – Uważasz, iż z nim, z tym obcym facetem, to jest poważne? choćby nie dorasta tacie do pięt! Tata i tak jest najlepszy! Wspomnienie pierwszego spotkania z Szymonem wróciło do Maksymiliana z bolesną wyrazistością. Wysoki nieznajomy na progu ich mieszkania, nerwowy uśmiech mamy, obcy zapach w przedpokoju. Zdobywca, który bezczelnie zajął święte miejsce ojca. – Nie jest obcy – łagodnie odpowiedziała Olga. – To mój mąż. – Twój! – Maksymilian rzucił telefon na stół. – Dla mnie to nikt! Mój tata to tata. A ten… Nie dokończył, ale pogarda w głosie była bardziej wymowna niż słowa. Szymon naprawdę się starał. Boże, jak on się starał. Wieczorami zamykał się w garażu nad pogiętym rowerem Maksymiliana. Ręce brudne od smaru, czoło wilgotne, a na ustach uparty uśmiech człowieka, który postanowił dopiąć swego za każdą cenę. – Patrz, wyprostowałem ramę – mówił, wycierając dłonie szmatką. – Jutro się przejedziesz? W odpowiedzi tylko milczenie. Lodowate, dźwięczne milczenie. Wieczorami Szymon siadał przy biurku z chłopcem, tłumaczył trudne równania w prosty sposób. – Spójrz, jeżeli przeniesiesz iksa tutaj… – Wiem – przerywał Maks, choć wyraźnie nie rozumiał. Byle się pozbyć. Każdego ranka kuchnię wypełniał zapach świeżych naleśników z miodem – ulubiony przysmak nastolatka. Szymon układał je starannie na talerzu i podsuwał pasierbowi. – Tata robił je cieńsze – rzucał Maks, ledwo ruszając jedzenie. – I miód był inny. Prawdziwy. Ten jest niedobry. Każdy przejaw troski rozbijał się o mur obojętności. Nastolatek jakby zbierał powody do złośliwych docinek, zamieniając każdą drobnostkę w kolejny argument do porównań. – Tata nigdy nie podnosił głosu. – Tata zawsze wiedział, co lubię. – Tata robił wszystko dobrze. Ślub Olgi i Szymona był jak wybuch bomby. Maksymilian uznał pieczątkę w dokumentach za zdradę – ostateczną i nieodwracalną. Dom zamienił się w pole minowe. Każdy poranek pełen napięcia, każdy wieczór kończył się trzaskiem drzwi. Niezauważalnie Maksymilian stał się domowym agentem. Zapisywał każde potknięcie Szymona z dokładnością śledczego. Ostre słowo przy kolacji – zanotowane. Westchnienie nad zadaniem domowym – zapamiętane. Zmęczone „nie teraz” po pracy – dodane do listy żalów. – Tato, on znowu na mnie się wydarł – szeptał Maks przez telefon, zamknięty w swoim pokoju. – Serio? – Andrzej po drugiej stronie udawał współczucie. – Biedak z ciebie. Pamiętasz, jak chodziliśmy do parku? Każdy weekend, co? – Pamiętam… – To była prawdziwa rodzina. Teraz to nie to samo. Andrzej barwnie podkręcał opowieści syna, zmieniając codzienne spory w dramaty o krzywdzie, malował idealne obrazki dawnego życia – gdzie tata był bez skazy. Szymon czuł się jak niechciany gość we własnym domu. Każde spojrzenie Maksymiliana mówiło: jesteś tu zbędny. Zajmujesz cudze miejsce. Nigdy nie będziesz częścią tej rodziny. Zmęczenie narastało, opadało na ramiona jak ciężki płaszcz. Wszystko pękło zwykłego wieczoru przy obiedzie. – Nie masz prawa mnie wychowywać! – wybuchnął Maks, gdy Szymon poprosił, by schował telefon ze stołu. – Jesteś dla mnie nikim! Rozumiesz?! Nikim! Olga zamarła z widelcem w dłoni. Coś w niej pękło, złamało się. Syn spoglądał na jej męża z taką nienawiścią, iż powietrze zrobiło się gęste. – Mój tata jest lepszy od ciebie we wszystkim. A ty… ty tylko… Tata mówi, iż wszystko psujesz! Z nim byłoby mi lepiej! – Wystarczy – powiedziała cicho Olga. – Dosyć. Następnego ranka wybrała numer byłego męża. Jej palce drżały, ale determinacja nie opuszczała. – Andrzej – zaczęła spokojnie – skoro uważasz się za lepszego rodzica, zabierz Maksymiliana. Na stałe. Nie mam nic przeciwko, choćby alimenty będę płacić. Cisza po drugiej stronie trwała wieczność. – No… wiesz… teraz ciężko… – zaczął Andrzej. – Praca, wyjazdy… Chciałbym, ale… Zaczął się wykręcać. Szeleścił papierami, chrząknął. – Wiesz, Olgo… Mam jednopokojowe mieszkanie, robię remont. Wiesz sama, mam nienormalne godziny pracy. Olga milczała, pozwalając mu zaplątać się w wymówki. – No i Karolina… moja partnerka… ona nie bardzo jest gotowa na dziecko w domu. Dopiero się urządzamy… Żałosne tłumaczenia człowieka, który nastawiał syna przeciw nowej rodzinie. Który dzwonił wieczorami i podjudzał się ogniem niezadowolenia. A teraz – jednopokojowe mieszkanie. Remont. Karolina niegotowa. – Rozumiem, Andrzej – powiedziała Olga wyraźnie. – Dziękuję za szczerość. Rozłączyła się bez czekania na odpowiedź. Wieczorem Olga poprosiła syna do salonu. Maksymilian usadowił się w fotelu z dobrze znanym przekornym grymasem, ale coś w spojrzeniu mamy zmusiło go do milczenia. – Dziś rozmawiałam z twoim ojcem. Nastolatek usztywnił się, pochylił do przodu. – I co powiedział? Olga usiadła naprzeciwko. – Nie jest gotowy cię zabrać. Ani teraz, ani potem. Ma nowe życie, nową kobietę i nie ma tam miejsca dla ciebie. – Kłamiesz! Wszystko kłamiesz! – wybuchnął Maks. – Tata mnie kocha! Sam mówił… – Mówić jest łatwo. – Olga odpowiadała poważnie, spokojnie. – Gdy zaproponowałam mu, żeby cię zabrał, przypomniał sobie o remoncie i mieszkaniu. Maks próbował zaprzeczyć, ale nie znalazł słów. – Teraz słuchaj uważnie – Olga pochyliła się. – Koniec porównań. Koniec donosów, złośliwości wobec Szymona. Albo jesteśmy rodziną – wszyscy troje. Albo pójdziesz do taty, który cię nie chce. Jakoś go do tego zmuszę, i będziesz mógł zobaczyć, jaki jest naprawdę. Maksymilian znieruchomiał, tylko rozszerzone źrenice zdradzały, iż usłyszał każde słowo. – Mamo… – Nie żartuję – Olga patrzyła bez choćby cienia uśmiechu. – Kocham cię najmocniej na świecie. Ale nie pozwolę ci zniszczyć mojego małżeństwa. Zachowujesz się okropnie. Zniosłam to długo. Ale mam już dość. Wybieraj sam. Maksymilian zamarł. Świat, który był taki prosty – dobry tata kontra zły ojczym – nagle rozsypał się w drobne kawałki. Ojciec nie chce go zabrać. Ojciec wybrał Karolinę i remont. Ojciec tylko… wykorzystywał go, by dogryźć mamie? Bolesna prawda docierała powoli. Wszystkie te telefony, udawane współczucie, pytania „a co jeszcze powiedział?” – to nie była troska. To była broń. Andrzej zbierał amunicję do swojej małej zemsty na byłej żonie, a Maks z ochotą mu pomagał. Nastolatek przełknął ślinę. A Szymon? Ten sam Szymon, którego dręczył miesiącami? Który cierpliwie naprawiał rower, gdy Maks demonstracyjnie wychodził z garażu? Który co rano wstawał wcześniej, by zrobić naleśniki? Który nie poddawał się, nie odchodził, nie przestawał próbować – mimo wszystko… …Zmiany przychodziły trudno. Przez pierwsze tygodnie Maksymilian chował się w swoim pokoju, unikał wzroku Szymona. Wstydził się spojrzeć mu w oczy. Za każdym razem widząc ojczyma, przypominał sobie własne słowa „jesteś nikim” i miał ochotę zapaść się pod ziemię. Wszyscy chodzili na palcach. Porozumiewali się ostrożnie, wymijająco. Dom przypominał szpitalną salę, w której wszystko zawisło na włosku. Pierwszym krokiem było zadanie z fizyki. Maksymilian siedział nad nim dwie godziny, gryząc ołówek, aż w końcu zebrał się na odwagę i przyznał się do porażki. – Szymon… – imię przeszło z trudem przez gardło – Możesz mi pomóc? Tu coś nie wychodzi z wektorami. Ojczym podniósł głowę znad laptopa. Ani zaskoczenia, ani triumfu – jedynie spokojna gotowość. – Pokaż. Miesiąc później pojechali razem na ryby. Siedzieli na brzegu, patrzyli na spławiki i Maksymilian niespodziewanie zaczął opowiadać – o szkole, kolegach, dziewczynie z równoległej klasy, która mu się podoba. Bez wyrzutów. Bez porównań. Po prostu rozmowa. Szymon słuchał, kiwał głową, czasem coś dorzucił. I wtedy Maksymilian zrozumiał: tak wygląda prawdziwa rodzina. Nie w deklaracjach miłości, nie w idealnych wspomnieniach. W cichych porankach przy śniadaniu. W cierpliwości. W tym, iż ktoś zostaje blisko, choćby gdy świat się sprzeciwia. Chłopak dokonał wyboru. adekwatnego…