Tak bardzo chcę wrócić do domu, synku Pan Piotrowicz wyszedł na balkon, zapalił papierosa i usiadł na niskim stołku. Do gardła podszedła gorzka gula, próbował się opanować, ale ręce zdradliwie zadrżały. Czy kiedykolwiek sądził, iż nadejdzie taki moment, gdy w jego własnym mieszkaniu zabraknie dla niego miejsca… – Tato! Nie denerwuj się i nie obrażaj! – wybiegała na balkon Larysa, starsza córka Piotra Piotrowicza. – Ja przecież kilka proszę… Oddaj nam swój pokój i tyle! jeżeli mnie nie żałujesz, to pomyśl chociaż o swoich wnukach. Chłopaki zaraz idą do szkoły, a muszą spać razem z nami… – Lora, ja nie pójdę do domu opieki – odrzekł spokojnie staruszek. – jeżeli wam z dziećmi ciasno w moim mieszkaniu, to przeprowadźcie się do matki Michała. Ona sama mieszka w trzypokojowym. Każdy będzie miał swój pokój. – Przecież wiesz, iż nie zniosę życia z nią pod jednym dachem! – wykrzyczała córka i zatrzasnęła z hukiem drzwi balkonowe. Piotrowicz pogłaskał starego psa, który przez lata był wiernym towarzyszem jemu i żonie, wspomniał swoją Nadzie i rozpłakał się. Zawsze miał łzy w oczach, gdy wspominał ukochaną żonę, która odeszła pięć lat temu, zostawiając go samego. Poczuł się całkowicie osierocony po jej stracie. Całe życie szli razem ramię w ramię — czy mógł kiedykolwiek przypuścić, iż doczeka samotnej starości przy własnej córce i wnukach? Larysa była wychowywana z miłością i troską, starali się wpoić jej najlepsze wartości… Ale najwyraźniej coś przegapili. Córka wyrosła na osobę twardą i zapatrzoną w siebie. Bartek cicho zawył i położył się u nóg swojego pana. Pies doskonale czuł jego stan ducha i cierpiał razem z nim. – Dziadku! Ty nas chyba wcale nie kochasz? – wszedł do pokoju ośmioletni wnuk. – Co ty… Kto ci takich głupot naopowiadał? – zdziwił się staruszek. – Czemu nie chcesz się wyprowadzić? Szkoda ci oddać mi i Kacprowi pokój? Czemu jesteś taki skąpy? – chłopiec patrzył na dziadka z pogardą i gniewem. Piotrowicz chciał coś odpowiedzieć, ale zrozumiał, iż syn powtarza słowa matki. Najwyraźniej Larysa zdążyła go już nastawić. – Dobrze. Wyprowadzę się – wypowiedział obojętnym głosem staruszek. – Oddam wam pokój. Nie mógł już znieść tej atmosfery. Czuł, iż wszyscy w tym domu go nienawidzą — od zięcia, z którym nie rozmawiał już od dawna, po wnuka, któremu wmówiono, iż dziadek odebrał mu pokój. – Tatku! Naprawdę się zgadzasz? – wbiegła Larysa, zadowolona. – Naprawdę – powiedział cicho staruszek. – Obiecaj mi, iż nie zatrzymasz Bartka. Czuję się jak zdrajca… – Przestań! Zaopiekujemy się nim, będziemy wychodzić na spacery kilka razy dziennie. A w weekendy będziemy cię odwiedzać, razem z Bartkiem – obiecała córka. – Wybrałam dla ciebie najlepszy dom spokojnej starości – zobaczysz, spodoba ci się tam. Dwa dni później Piotrowicz trafił do domu opieki. Okazało się, iż córka już wcześniej wszystko załatwiła i czekała, aż ojciec się złamie. Wchodząc do dusznego, wilgotnego pokoju, staruszek pożałował swojej decyzji. Larysa okłamała go, mówiąc o komfortowych warunkach. Trafił nie do prywatnego pensjonatu, ale do zwykłego domu starców, pełnego nieszczęśliwych, opuszczonych ludzi. Rozpakował rzeczy, zszedł na dół, przysiadł na ławce i prawie się rozpłakał. Patrząc na bezradnych staruszków, wyobraził sobie, jak marnie będzie wyglądać jego życie za kilka lat. – Nowy? – zagadnęła sympatyczna starsza pani, siadając obok. – Tak… – westchnął ciężko staruszek. – Nie martw się tak… Ja też na początku płakałam i cierpiałam, ale potem się pogodziłam. Mam na imię Walentyna. – Piotr – przedstawił się staruszek. – Pani też dzieci oddały tutaj? – Nie, siostrzeniec. Dzieci nie mam, zdecydowałam się oddać mieszkanie siostrzeńcowi, ale chyba się pośpieszyłam… Przejął mieszkanie, a mnie wysłał tutaj. Dobrze, iż nie na ulicę… Gadali do późnego wieczora, wspominali najlepsze chwile młodości i swoich drugich połów. Następnego dnia, zaraz po śniadaniu, znów poszli się przejść. Ta kobieta wniosła trochę euforii i odmiany w życie Piotrowicza, który nie potrafił przebywać w budynku, cały czas spędzał na świeżym powietrzu. Jedzenie w stołówce było kiepskie – jadł tylko tyle, ile musiał, by przeżyć. Piotrowicz czekał na córkę. Liczył, iż Larysa się rozmyśli, zatęskni i zabierze go do domu. Mijały jednak tygodnie, a ona nie przyjeżdżała. Odważył się zadzwonić do domu, żeby zapytać o Bartka, ale nikt nie odebrał. Pewnego dnia, przy wejściu, Piotrowicz zobaczył swojego sąsiada, Stefana Ilczuka. Stefan też go zauważył, zdziwił się i podszedł. – No proszę, tu pan jest! – zdziwił się młody człowiek. – A co córka opowiada, iż przeprowadził się pan na wieś? Od razu czułem, iż coś tu nie gra. Wiem, iż nigdy by pan nie zostawił Bartka na ulicy. – O co chodzi? – nie rozumiał Piotr Piotrowicz. – Co z moim psem? – Niech się pan nie martwi, oddaliśmy go do schroniska. Nie wiem co się u was wydarzyło. Patrzę, Bartek siedzi cały czas pod klatką, a pana nie widać. Spotkałem Larysę, pytam, czy nic się nie stało. Powiedziała, iż przeprowadził się pan na wieś, a ona sprzedaje mieszkanie i przenosi się do męża. O psie powiedziała, iż jest już stary i nie chce się nim zajmować. Panie Piotrze, co się dzieje? – spytał Stefan, zauważywszy, jak staruszek pobladł. Piotrowicz opowiedział mu wszystko. Powiedział, iż oddałby wszystko, by cofnąć czas i nie popełnić swojego pochopnego czynu. Córka pozbawiła go nie tylko godnych warunków życia, ale i wyrzuciła Bartka na ulicę. – Tak bardzo chcę wrócić do domu, synku – wyszeptał staruszek. – Właśnie jestem tu w podobnej sprawie. Jestem prawnikiem, często walczę o prawa starszych ludzi. Prowadzę teraz sprawę staruszka, któremu sąsiedzi zabrali dom. Proszę się nie martwić – rozumiem, iż nie zdążył się pan wymeldować? – zapytał prawnik. – Nie. Chyba iż ona mnie już wymeldowała. Szczerze, już nie wiem, czego się spodziewać po własnej córce… – Proszę się zebrać, czekam na pana w samochodzie – powiedział Stefan. – Nie wolno na to pozwolić! Co za córka… Piotrowicz gwałtownie się zebrał, wrzucił rzeczy do torby i zszedł na dół. Przy wejściu spotkał Walentynę. – Walentynko, wyjeżdżam. Spotkałem sąsiada, mówi, iż córka wyrzuciła mojego psa i sprzedaje mieszkanie. Takie sprawy – powiedział mężczyzna. – Jak to? – zdziwiła się kobieta. – A ja? – Nie martw się, jak wszystko załatwię, wrócę po ciebie – obiecał Piotrowicz. – Tak się tylko mówi… Kto mnie zechce? – westchnęła smutno kobieta. – Przepraszam. Czekają na mnie. Nie martw się, dotrzymam słowa. Piotrowicz nie mógł dostać się do swojego mieszkania – drzwi zamknięte, kluczy nie miał. Stefan przyjął go do siebie. Okazało się, iż Larysa już nie mieszka w mieszkaniu, kilka dni temu przeprowadziła się do teściowej, a lokal wynajęła obcym ludziom. Dzięki Stefanowi staruszek odzyskał prawo do swojego mieszkania. – Dziękuję ci – powiedział z wdzięcznością staruszek. – Ale nie wiem, jak dalej żyć. Ona przecież nie spocznie, dopóki mnie nie wypędzi… – Jest jeden sposób – powiedział Stefan. – Możemy sprzedać mieszkanie, oddać Larysie jej część, a za resztę kupić panu nowe lokum. Może choćby domek na wsi. – Świetnie! – ucieszył się Piotrowicz. – To idealne rozwiązanie! Po trzech miesiącach Piotr Piotrowicz przeprowadzał się do nowego domu. Stefan pomagał mu na każdym kroku, choćby teraz zaoferował, iż podwiezie go razem z Bartkiem. – Tylko do jednego miejsca jeszcze wstąpimy – poprosił Piotrowicz. Staruszek z daleka zobaczył Walentynę. Siedziała na ich ławce i smutno patrzyła w dal. – Walentynka! – zawołał. – Przyjechaliśmy po ciebie z Bartkiem. Teraz mamy swój domek na wsi. Świeże powietrze, ryby, owoce, grzyby – wszystko na wyciągnięcie ręki. Jedziesz z nami? – uśmiechnął się Piotrowicz. – Ale jak ja pojadę? – zmieszała się kobieta. – Po prostu wstań z ławki i chodź z nami – zaśmiał się staruszek. – Decyduj! Tu nie ma już po co siedzieć. – Dobrze! Poczekasz dziesięć minut? – uśmiechnęła się Walentyna, nie mogąc powstrzymać łez. – Oczywiście, poczekam! – uśmiechnął się Piotrowicz. Mimo podłych intryg innych ludzi, ta dwójka zdołała zawalczyć o swoje szczęście. Zrozumieli, iż świat nie jest taki zły, a dobrych ludzi jest więcej niż złych. Piotr i Walentyna przekonali się o tym na własnej skórze. Dwoje starszych ludzi potrafiło powalczyć o siebie i odnaleźć spokój oraz szczęście!