– Synu, wybacz mi szczerze, ale nam z ojcem twoja Kasia absolutnie nie odpowiada. Dokładniej mówiąc, ten dziwny sposób, w jaki zarabia na życie, powiem wprost…
Igor uniósł brwi w niemym zaskoczeniu, o mało nie krztusząc się poranną kawą, którą trzymał w dłoni. Spojrzał na matkę z niedowierzaniem, próbując poukładać w głowie to, co właśnie usłyszał.
– Mamo, o czym ty znowu mówisz? Przecież ona normalnie pracuje, tyle iż zdalnie z domu. O jakich dziwnych sposobach ty w ogóle opowiadasz?
Pani Halina przewróciła teatralnie oczami, ciężko wzdychając i krzyżując ręce na piersi w geście całkowitego oburzenia. Na jej twarzy malowało się głębokie zaniepokojenie połączone z przekonaniem, iż odkryła mroczny sekret, który syn uparcie ignoruje.
– No jasne… Całymi dniami siedzi w tym internecie, czatuje z obcymi facetami i wyciąga od nich grube tysiące! Widziałam w telewizji w wiadomościach reportaże o takich “specjalistkach”! Myślisz, iż nie wiem, co się dzisiaj wyprawia w tej globalnej sieci? Mówili wyraźnie, iż młode dziewczyny siedzą po nocach przed kamerkami albo piszą podejrzane wiadomości, a naiwniacy płacą im za to fortunę. Nie po to cię wychowywałam, żebyś teraz żył z takich podejrzanych pieniędzy!
Igor wybuchnął głośnym, szczerym śmiechem, który poniósł się po całym mieszkaniu na Mokotowie, odbijając się echem od ścian salonu.
– Mamo, proszę cię, opamiętaj się! Kasia jest programistką! Tworzy oprogramowanie dla dużych międzynarodowych firm, rozumiesz to w ogóle? To nie żadne czaty z obcymi, tylko pisanie skomplikowanego kodu, analizowanie danych i architektura systemów. To teraz jedna z najbardziej prestiżowych i dochodowych branż na rynku. Szkoda, iż ja się w tym kompletnie nie orientuję, dlatego wolę jeździć jako kierowca w Uberze, dopóki ona zarabia na nasz dom i spłaca nasz wspólny kredyt.
– Taaak, jasne, programistką… I ty jej w to tak bezgranicznie wierzysz? – matka zmrużyła oczy z podejrzliwością, kręcąc powoli głową. – Wpadłam do Was ostatnio bez zapowiedzi, żeby zrobić wam niespodziankę, a ona choćby nie raczyła podnieść głowy zza tego świecącego ekranu! Powiedziała mi prosto w twarz, iż ma jakiś “deadline”, iż nie ma czasu i żebym sama poszła sobie zrobić herbaty w kuchni! Co za niesłychana bezczelność wobec matki własnego męża! Ona po prostu zatraciła wszelkie ludzkie odruchy przez ten komputer! Siedzi wpatrzona w te swoje kolorowe linijki kodu, jakby świat zewnętrzny w ogóle dla niej nie istniał.
Halina bezceremonialnie przeszła do głównego ataku, czując, iż ma w zanadrzu kolejne koronne dowody na grzechy synowej.
– Oczywiście nie marnowałam czasu, póki ona tam stukała w te klawisze. Zajrzałam z ciekawości do szafek kuchennych, a tam… totalny armagedon! Kasza wysypana z pękniętego worka, jakieś podejrzane makarony walają się luzem na półkach, a mąka rozsypana obok słoików. Przecież zaraz zalęgną się tu karaluchy, a ona choćby tego nie zauważy, bo ma klapki na oczach! Żadna z niej gospodyni domowa, powiadam ci! Kurz na telewizorze w salonie leży grubą warstwą, a w lodówce znalazłam tylko samotny słoik musztardy i wyschniętą połówkę cytryny. Gdzie jest obiad dla męża? Gdzie ciepła zupa, domowe pierogi, porządek i ład, jak to u porządnej kobiety bywa?
Igor poczuł, jak uśmiech powoli znika z jego twarzy, ustępując miejsca irytacji. Odstawił kubek na stół tak energicznie, iż brązowy płyn lekko się rozleniwił.
– Mamo, po pierwsze: wchodzenie ludziom do szafek bez pytania to naruszenie prywatności. Po drugie: Kasia pracuje po osiem, a czasem dziesięć godzin dziennie, żebyśmy mogli żyć na takim poziomie, na jakim żyjemy. Kiedy ona ma sprzątać albo gotować te twoje wymyślone obiady z trzema daniami? Ja też mieszkam w tym mieszkaniu i jeżeli czegoś brakuje w kuchni, to jest to również moja odpowiedzialność, a nie tylko jej. Zamiast kontrolować jej szafki, mogłaś zapytać, czy w ogóle jemy coś w biegu.
– Ty mnie nie pouczaj, synu! – uniosła się pani Halina, machając rękami w powietrzu. – Matka ci życzy jak najlepiej. Kobieta ma dbać o dom ognisko domowe, a nie udawać wielką panią dyrektor przed monitorem. Zobaczysz, skończy się tym, iż zostaniesz z pustym garnkiem i zdrradzoną dumą.
Na tym tamta rozmowa się skończyła, zostawiając w sercu Igora niesmak. Chłopak jednak gwałtownie o tym zapomniał, pochłonięty własnymi kursami, klientami w Uberze i codzienną rutyną.
Minęły dwa tygodnie.
Był deszczowy wtorek, kiedy Igor wracał do domu po dwunastogodzinnej zmianie za kółkiem. Plecy rwały go z zmęczenia, oczy piekły od miejskich reflektorów, a w głowie huczało od hałasu ulicznego ruchu. Marzył tylko o tym, żeby zrzucić buty, zjeść coś ciepłego i położyć się spać. Gdy otworzył drzwi kluczem, od razu poczuł dziwny, nienaturalny chłód bijący z mieszkania.
W przedpokoju panowała absolutna cisza, nie słychać było choćby cichego szumu komputera Kasi, który zwykle pracował w tle niczym wierny generator energii. Igor wszedł do salonu i zamarł.
Ekran laptopa Kasi był czarny. Urządzenie stało zamknięte na biurku. Obok leżała jej skórzana torba na dokumenty oraz mała walizka podróżna, której nigdy wcześniej nie widział w tym pokoju. Na stole kuchennym leżała biała kartka papieru przygnieciona kubkiem z niedopitą kawą.
Serce Igora podskoczyło do gardła. Poczuł nagły ucisk w klatce piersiowej, a w skroniach zawtórzyło głuche bùm-bùm.
“Igor” – napisała Kasia starannym, choć lekko drżącym charakterem pisma. – “Przepraszam, iż zostawiam to w ten sposób, ale nie mam już siły walczyć z wiatrakami. Twoja mama wpadła do nas wczoraj pod Twoją nieobecność. Nie wiem, jak weszła, bo miała dorobiony klucz od was… a raczej od niej. Zrobiła mi taką awanturę o nieposprzątaną kuchnię i ‘podejrzane zarobki’, nazwała mnie bezwstydniczką, która żeruje na Twojej pracy, i wykrzyczała mi w twarz, iż niszczę ci życie. Powiedziała, iż dopóki ja tu siedzę przy komputerze, ty musisz ciężko zapieprzać w taksówce jak parobek. Próbowałem jej tłumaczyć, ale ona nie słuchała. Nazwała mnie nieróbką i pasożytem. Nie chcę być powodem rodzinnych wojen ani wysłuchiwać, iż okradam mojego własnego męża. Pojechałam do rodziców do Poznania. Daj mi chwilę spokoju. Nie szukaj mnie na razie”.
Igor wypuścił kartkę z dłoni. Kartka powoli opadła na podłogę, a świat wokół niego zaczął wirować.
Jak to – do Poznania? Przecież Kasia spędziła ostatnie pół roku, pracując po nocach nad gigantycznym projektem dla amerykańskiego kluczowego partnera jej firmy. To dzięki jej premii i oszczędnościom mogli w ogóle pozwolić sobie na ten kredyt na mieszkanie, podczas gdy jego zarobki z Ubera wystarczały głównie na bieżące wydatki i paliwo. To ona utrzymywała ich dom finansowo na wysokim poziomie, a jego matka… jego matka zniszczyła to jednym bezmyślnym, jadowitym skokiem.
Chłopak rzucił się do przedpokoju, chwycił telefon i zaczął wybierać numer Kasi.
Sygnalizator… Sygnalizator… Abonament jest wyłączony lub poza zasięgiem sieci.
Próbował po raz drugi, trzeci, dziesiąty. Nic. Cisza.
Wściekłość, która w nim narastała, była tak potężna, iż Igor czuł, iż zaraz eksploduje. Bez zastanowienia włożył buty, zbiegł po schodach do samochodu i ruszył w stronę mieszkania rodziców na Ursynowie, przekraczając dozwoloną prędkość i przeklinając pod nosem całą tę sytuację.
Gdy dotarł na miejsce, choćby nie zapukał. Wcisnął dzwonek do drzwi z taką siłą, iż mechanizm zgrzytnął. Po minucie drzwi otworzyła pani Halina, ubrana w domowy fartuch, z łyżką kuchenną w ręku. Na jej twarzy malowało się zdziwienie, które natychmiast przeszło w triumfalny uśmiech.
– O, synu! A co ty tu robisz o tej porze? Mogłeś zadzwonić, narobiłeś mi groźnego strachu tym dzwonkiem. Kolacja akurat gotowa, zupa pomidorowa…
– Zupa pomidorowa?! – wrzasnął Igor tak głośno, iż sąsiedzi na klatce schodowej musieli to usłyszeć. Głos mu się łamał, a w oczach stanęły łzy bezsilnej wściekłości. – Mamo, czy ty jesteś całkowicie ślepa czy po prostu zła do szpiku kości?! Co ty żeś znowu narobiła?!
Halina cofnęła się o krok, a łyżka wypadła jej z dłoni, uderzając z metalicznym trzaskiem o terakotę w przedpokoju.
– Igor? O czym ty mówisz? Jak ty się do matki odzywasz?! Ocknij się!
– Kasia wyjechała! – jego głos przechodził w krzyk, a w jego oczach płonął gniew, jakiego matka nigdy u niego nie widziała. – Spakowała się wczoraj, kiedy mnie nie było, i uciekła do Poznania do swoich rodziców! Przez ciebie! Przez twoje podłe gadanie, przez te twoje wścibskie wizyty, przez te głupie insynuacje, iż zarabia pieniądze na czatach z obcymi facetami!
Pani Halina pobladła. Otworzyła usta, próbując coś powiedzieć, ale z jej gardła wydobył się tylko cichy szept:
– No… ale ja jej tylko… ja chciałam dobrze… żeby w domu był porządek… żeby kobieta szanowała męża…
– Ty chciałaś tylko udowodnić swoją rację! – przerwał jej ostro, a w jego tonie dźwięczało lodowate rozczarowanie. – Ty nie zniszczyłaś jej, ty zniszczyłaś nasze życie! Czy ty w ogóle masz pojęcie, kim ona jest?! Czy ty wiesz, iż ta dziewczyna, którą nazwałaś pasożytem i leniem, zarabia dziesięć razy tyle, co ja w tym całym Uberze razem wziętym?! To ona spłaca raty za to mieszkanie, w którym żyjemy, to dzięki jej pracy mogliśmy w ogóle pomyśleć o przyszłości! A ty przyszłaś, pogrzebałaś w szafkach jak jakaś kontrolerka z urzędu i wyprosiłaś ją z własnego domu!
– Synu… skąd mogłam wiedzieć… w telewizji mówili… – matka zaczęła drżeć, a w jej oczach pojawiło się autentyczne przerażenie, gdy zrozumiała skalę spustoszenia, jakiej dokonała.
– W telewizji?! – Igor zaśmiał się gorzko, a po jego policzku spłynęła pierwsza, gorącia łza. – Przestań oglądać te bzdurne programy i zacząć wreszcie myśleć własną głową, mamo! Zepsułaś wszystko. Nie wiem, czy ona kiedykolwiek zechce ze mną rozmawiać, nie wiem, czy mi wybaczy, iż nie potrafiłem obronić naszego domu przed twoją zazdrością i zacofaniem.
Igor odwrócił się na pięcie, nie czekając na odpowiedź matki. Trzasnął drzwiami tak mocno, iż tynk osypał się nad futryną.
Wsiadł do samochodu, ale nie potrafił prowadzić. Oparł czoło o zimną kierownicę, a całe ciało zaczęło mu drżeć w spazmach tłumionego płaczu. Cisza w aucie była ogłuszająca, a w głowie kołatała się tylko jedna, przerażająca myśl: co jeżeli to już koniec? Co jeżeli jej serce zamknęło się przed nim na zawsze z powodu toksycznej miłości kogoś, kto twierdził, iż życzy mu tylko szczęścia?
