Synku, nie chcę, żebyście się przez mnie rozstali! Oddaj mnie do domu spokojnej starości!
Pół roku temu sprowadziłem do siebie mamę. Jest już bardzo wiekowa osiemdziesiąt trzy lata. Odkąd tata odszedł, ciężko jej żyć samotnie na wsi. Moje dzieci są już dorosłe i mają własne życie. Z żoną zostaliśmy we dwójkę, w dwupokojowym mieszkaniu na warszawskiej Pradze. Wydawało mi się, iż damy radę.
Na początku żona nie mówiła nic, tylko kręciła głową. Po tygodniu jednak obecność mamy zaczęła ją drażnić coraz bardziej. Przynosiłem żonie makowca, ulubione wuzetki, by poprawić jej nastrój, a mimo to narzekała coraz częściej.
Posłuchaj, niech ona je po nas, nie razem z nami.
Dlaczego?
Tak będzie wygodniej. Przestaje mi smakować, jak patrzę, jak żuje bezzębnymi dziąsłami. To odpychające.
Daj spokój, wszyscy się zestarzejemy.
To nie to samo.
Żonę irytowało także to, iż mama miała kłopoty z żołądkiem i czasem bardzo chrapała nocą. Kazała jej nie pokazywać się w kuchni, potem w ogóle nie wychodzić z pokoju. Pewnego dnia stwierdziła słodko, choć wyrazy w niej brzmiały jak zimowy wiatr:
Słuchaj, nie sądziłam, iż ona tu będzie tak długo. Mam dosyć.
Ale co proponujesz?
Oddaj ją z powrotem na wieś.
Przecież sobie nie poradzi sama!
Inni też mają staruszków na wsiach. Dzieci nie mają obowiązku biegać za rodzicami! Dlaczego mam mieszkać we własnym mieszkaniu jak obca? Znosić siorbanie i zapachy?
Nie wiedziałem, co robić dalej. Aż wracam raz do domu i widzę mamę siedzi w korytarzu na ławce, ubrana, z walizką, czerwone buciki wystają spod jasnego płaszcza, a w oczach morze warszawskiego deszczu.
Mamo, co robisz?
Synku, zawieź mnie do domu spokojnej starości.
Czemu? Po co?
Nie chcę, żebyście się przeze mnie rozstali.
Przekonuje mnie dalej, cicho, jakby przez sen, tak dziwnie i niepokojąco. A ja stoję, jakbym był z waty, nie wiem już, która to warszawska noc, a która dzień. Nie potrafię myśleć o niczym innym, niż iż mama będzie tam sama i serce ściska mi się w żołądku jak stary szal.
Może rzucić wszystko, wziąć ją i żonę, i wrócić na wieś, gdzie pola pachną snami? Co robić, żeby nie zagubić się we własnym śnie polskim, rodzinnym, surrealistycznym?
