Synu, nie chcę, żebyś się przez mnie rozwodził! Oddaj mnie do domu spokojnej starości!
Pół roku temu zabrałem do siebie mamę. Jest już bardzo starsza, ma 83 lata. Odkąd zmarł tata, coraz trudniej było jej samej mieszkać na wsi. Moje dzieci są dorosłe i mieszkają osobno, więc z żoną zostaliśmy sami w dwupokojowym mieszkaniu. Pomyślałem, iż przecież nie będzie problemu, żeby mama z nami zamieszkała.
Na początku żona nie mówiła nic, ale już po tygodniu obecność mojej mamy zaczęła ją drażnić.
Słuchaj, może niech ona je osobno, po nas.
Dlaczego?
Tak będzie wygodniej. Mnie odchodzi apetyt, jak patrzę, jak ona bez zębów żuje. To odpychające.
Daj spokój, wszyscy kiedyś się zestarzejemy.
To co innego.
Denerwowało ją także, iż mama ma kłopoty z trawieniem i czasem bardzo chrapie. Zabroniła jej przychodzić do kuchni, a później adekwatnie nie pozwalała wychodzić z pokoju. Pewnego razu powiedziała wprost:
Słuchaj, nie sądziłam, iż ona będzie tu tak długo mieszkać. Już nie mogę tego znieść.
Ale co proponujesz?
Odeślij ją z powrotem na wieś.
Przecież ona tam sobie nie poradzi!
Wszyscy jakoś żyją! Nikt się tak z rodzicami nie użera! Dlaczego mam mieszkać we własnym mieszkaniu jak obca osoba? Mam znosić te odgłosy i zapachy?
Nie wiedziałem, co robić. Niedawno wróciłem do domu i zobaczyłem, iż mama siedzi ubrana z walizką w przedpokoju.
Mamo, co ty robisz?
Synku, zawieź mnie do domu spokojnej starości!
Dlaczego? Po co?
Nie chcę, żebyście się przez mnie rozstali.
Mama ciągle mnie namawia. A ja nie wiem, co mam zrobić. Serce mi pęka na myśl, iż miałbym ją tam zostawić. Może lepiej zostawić wszystko i razem z nią wrócić na wieś? Jaką podjąć decyzję?
Czasem powinniśmy przypomnieć sobie, iż nie zawsze wygoda i spokój są ważniejsze od obowiązku wobec najbliższych. Szacunek dla rodziców i opieka nad nimi to wartości, które budują prawdziwą rodzinę.
