Synku, nie chcę, żebyś się przeze mnie rozwiódł! Oddaj mnie do domu spokojnej starości!
Pół roku temu zabrałem do siebie mamę. Jest już bardzo starsza, ma 83 lata. Odkąd tata zmarł, trudno jej było żyć samotnie na wsi. Moje dzieci są już dorosłe i mają własne mieszkania. Z żoną zostaliśmy sami w naszym dwupokojowym mieszkaniu w Warszawie. Uznałem, iż to nie będzie problem.
Na początku żona nic nie mówiła, ale już po tygodniu obecność mamy zaczęła ją irytować. Zaciskała zęby, ale widziałem, iż narasta w niej napięcie.
Adam, niech ona je oddzielnie. Po nas.
Czemu?
Tak będzie wygodniej. Gubię apetyt, kiedy patrzę, jak żuje bez zębów. Nie mogę na to patrzeć.
Przestań, przecież wszyscy kiedyś się zestarzejemy.
To nie to samo.
Dodatkowo żonie przeszkadzało, iż mama ma problemy z żołądkiem i czasami głośno chrapie. Zabraniała jej wchodzić do kuchni, a z czasem choćby wyjść z pokoju. Aż któregoś dnia powiedziała mi prosto z mostu:
Adaś, nie sądziłam, iż ona tutaj tak długo zostanie. Już nie daję rady.
Ale co proponujesz?
Zawieź ją z powrotem na wieś.
Sama nie da sobie rady!
Wszyscy tak żyją. Dzieci nie są od opieki non stop! Czemu mam się czuć jak obca w swoim domu? Słuchać mlaskania i znosić ten zapach?
Nie wiedziałem, co mam robić. Ostatnio, wracając z pracy, zobaczyłem, iż mama ubrana siedzi z walizką w przedpokoju.
Mamo, co robisz?
Synku, zabierz mnie do domu opieki!
Dlaczego? Po co to?
Nie chcę, żebyście przez mnie się rozstali.
Mama cały czas mnie przekonuje. A ja nie wiem, co zrobić. Nie potrafiłbym spać spokojnie, wiedząc, iż ona jest w domu opieki. Może lepiej rzucić wszystko, wyjechać z nią na wieś i zacząć od nowa? Co mam zrobić?
