Parę dni temu mój syn pojawił się w naszym mieszkaniu z dziewczyną. Dziewczyną, która jak na ironię jest młodsza ode mnie zaledwie o trzy czy cztery lata. Tak więc mój syn zakochał się w kobiecie niemal w moim wieku i, mówiąc szczerze, chce się z nią ożenić. Mało tego, okazało się, iż panna ma już córeczkę uroczą Zosię.
Przyjęłam ich serdecznie, bo co tu dużo mówić najważniejsze, iż syn szczęśliwy, to i ja szczęśliwa. Ale nie byłabym sobą, gdybym nie musiała tego skonsultować z przynajmniej jedną osobą. Po ich wyjściu natychmiast sięgnęłam po telefon i wykręciłam numer do Grażyny mojej życiowej walerianki. Grażyna zawsze ratuje mnie z opresji, wspiera, ociera łzy, a jej złote rady skutkują lepiej niż niejedna recepta od lekarza rodzinnego. Opowiedziałam jej więc całą historię i poprosiłam, żeby pomogła mi rozgryźć, co z tym fantem zrobić.
Nasza rozmowa trwała długo, a kto wie, ile jeszcze by potrwała, gdyby mój syn nie wrócił do domu. Zaczął rozmowę z miną mistrza dramatów. Nie powiem, trochę się bałam, co tym razem usłyszę Mamo, chciałbym, żeby ona zamieszkała z nami. Razem z Zosią. wyrzucił z siebie.
Nie miałam pojęcia, jak zareagować, więc palnęłam: Tak, niech się wprowadzą. Syn rozpromienił się jak wystawa na Krakowskim Przedmieściu i pobiegł przekazać nowinę. A moje myśli? Krążyły wokół jednego pytania: czy ona na pewno go kocha, czy może zakochała się w naszym dużym mieszkaniu w centrum Warszawy i rodzinnych złotych zasobach?
Z taką zagwostką usnęłam. Śnił mi się mój nieżyjący mąż, który spokojny jak zwykle szepnął: Spokojnie, wszystko będzie dobrze. I rano, kiedy obudziłam się z głową jak po szarlotce na imieninach, zrozumiałam, iż syn swoje rozumie. Przecież nie jest naiwny. A choćby jeżeli coś zmaluje, to przecież potrafi posprzątać po sobie jak każdy szanujący się Polak.
