Syn nie chce zabrać swojej mamy do siebie, bo przecież w domu jest już pani domu, a jestem nią ja!
No ale jak to?! Przecież to jego matka! Powinien ją przyjąć pod swój dach! takie teksty słyszę od rodziny męża. Znajomi też tak myślą, ale mają tyle taktu, iż nie powiedzą mi tego wprost. Chodzi oczywiście o sytuację z moją teściową.
Barbara ma 83 lata, waży grubo ponad sto kilo i ciągle coś ją boli tu żołądek, tam kolano, a jeszcze gdzie indziej kręgosłup.
Czemu nie zabierzecie Barbary do siebie? dopytywała kilka lat temu kuzynka. Dobrze, iż jej codziennie pomagacie, ale w nocy jak się coś stanie? Przecież ona jest już w takim wieku… Daniel to jej jedyny ratunek!
Wszyscy jak mantra powtarzają, iż troską nad babcią powinien zająć się jej jedyny syn, jego jedna jedyna żona i ich wyczekany wnuk. Przez ostatnie pięć lat Barbara choćby nie wystawiła nosa z mieszkania. Stopy bolą, waga nie pozwala przejść do kuchni bez zadyszki. Ale to nie zawsze tak było! Trzydzieści lat temu teściowa była istnym wulkanem energii, zdrowa, młoda i apodyktyczna jak typowa Warszawianka z Saskiej Kępy.
Kogo mi tu przyprowadziłeś?! wzburzyła się, gdy poznałam ją jako narzeczona Daniela. I DLA TEJ tu zmarnowałam całe życie?!
Po tej przemowie, bez słowa, wsadziłam się w autobus linii 125 i pojechałam do siebie. Wtedy Barbara zajmowała piękny dom z ogródkiem w Wilanowie, a jej mąż był kimś ważnym w urzędzie żyło jej się jak u Pana Boga za piecem, choćby długo po śmierci męża. Daniel pobiegł za mną, przekonał, żebym nie przejmowała się matką, bo taki ona ma charakter. Szczęściara ze mnie bo przynajmniej mąż nie był maminsynkiem.
Po ślubie zaczęliśmy gromadzić pieniądze na własne M. Daniel wyjechał na saksy do Niemiec i przez pół roku żyłam jak singielka. Ale opłacało się! Po kilku latach kupiliśmy domek na obrzeżach Piaseczna i zrobiliśmy tam istny raj. Do Barbary jeździliśmy tyle, ile trzeba czyli niezbyt często… Ale miała swoją wersję: wszystkim opowiadała, iż niby to ja nie pozwalam Danielowi doglądać mamusi. No widzicie, nie pozwala! Okropna kobieta. Wredna synowa! narzekała wszystkim.
W pewnym momencie postanowiła sprzedać dom i przeprowadzić się do miasta, ale do kupna mieszkania zabrakło jej trochę złotych. Zaproponowała więc, żebyśmy dołożyli się do transakcji, a mieszkanie przecież przekaże na wnuka, naszego syna Maksymiliana. Nad notariuszem nagle się rozmyśliła Nie, mieszkanie musi być na mnie, bo koleżanki mówiły, iż synowie i synowe to zaraz babcię na bruk wyrzucą! Potem dodała, iż po latach przepisze jednak na tego, kto się nią lepiej zaopiekuje. Ot, strategia na stare lata być panią sytuacji! Podkreślała, iż przecież jej wszyscy chcą krzywdę zrobić.
Minęło dwadzieścia lat. Do dzisiaj wszyscy w kancelarii pamiętają jej lamenty nad aktem notarialnym. My z mężem postanowiliśmy się wycofać przegraliśmy z jej podejrzliwością. Wprowadziła się do mieszkania z pompą, a nam choćby nie dała pomalować ścian. Po miesiącu zaczęły się żale: wszystko stare, przecieka, przecież ją oszukałam, specjalnie wybrałam dla niej ruderę!. Naturalnie, winna była synowa czyli ja. I świat dalej się kręcił.
Ulubieńcami Barbary byli dzieci kuzynki z Mińska Mazowieckiego, własnego wnuka traktowała jak powietrze. Udawała, iż nie pamięta jego imienia ani daty urodzin. Kilka lat temu jej stan zdrowia się pogorszył przytyła tak, iż nie mogła się ruszyć. Przynosiłam dla niej porcje fit, zalecone przez panią doktor z przychodni. Barbara na to, iż ja ją głodzę, a kuzynka to przynajmniej potrafi ugotować porządną golonkę!
W zeszłym roku mój Daniel napomkał, iż trzeba by mamę zabrać do nas, bo na starość zrozumiała, iż trzeba słuchać lekarza. No dobra zgodziłam się ALE! Kuchnia jest moja, gotuję ja, żadnych kuzynek, żadnych eksperymentów!
Barbara się oburzyła Jak to, ja przyjadę i nie będę rządzić w waszym domu?! My z kolei twardo: Jedna pani na kuchni! No to zostałam jej prywatną opiekunką, kucharką i sprzątaczką tylko niestety bez pensji pielęgniarki. A kuzynka? Dalej martwi się o los Barbary na Messengerze.
Barbara regularnie narzekała przez telefon, iż ją głodzę Nie daje mi słodyczy! Nie pozwala jeść kabanosów! Prosiła kuzynkę, żeby przywiozła drożdżówkę. Ta jednak, jak rasowy Polak, zawsze znalazła lepsze zajęcie, choć miała bliżej. Ale raz w miesiącu podjechała i podrzuciła coś kalorycznego, a w codzienności to przecież ja zmywałam, sprzątałam i podawałam leki.
Pewnego dnia Barbara zadzwoniła do kuzynki, iż ktoś ukradł jej naszyjnik i krzyżyk, a podejrzana jestem ja, bo tego samego dnia obie byłyśmy u niej! Westchnęłam, przyniosłam jedzenie na stół i podniosłam łańcuszek z podłogi spadł jej z szafki.
Wróciłam do domu, powiedziałam mężowi: Koniec. Ja już tam nie idę, nie daję rady. Trzeba pomyśleć o domu opieki. Daniel się zgodził.
I tak wszystko zostało w polskiej rodzinie, tylko bez jednej pani na kuchni za dużo.
