Jak Wiktor sprzedał klucze dziadka, żeby uratować nogę siostry
Pracuję w rejestracji przychodni ortopedycznej na Prądniku od jedenastu lat i wiem, kiedy pacjent naprawdę się boi, a kiedy tylko udaje. Poznaję to po dłoniach — jak trzymają skierowanie. Tamtego wtorku o siedemnastej czterdzieści, tuż przed zamknięciem rejestracji, przyszła do mnie Ola Zarembianka. Sierżant, świeżo po kontuzji na poligonie w Drawsku. Kolano miała w twardej ortezie, a twarz szarą jak beton pod blokiem.
Doktor Sienkiewicz, który akurat kończył dyżur, powiedział jej bez owijania w bawełnę: więzadło krzyżowe trzeba operować prywatnie do czwartku, bo w NFZ najbliższy termin jest za osiem miesięcy, a kolano tyle nie wytrzyma. Koszt operacji w klinice na Zakopiańskiej — dwadzieścia dwa tysiące złotych. Ola usiadła na leżance na korytarzu, bo w poczekalni nie było już miejsc, i wykręciła numer ojca. Ja akurat sortowałam kartoteki przy okienku, więc słyszałam całą rozmowę, chociaż nie chciałam podsłuchiwać — po prostu siedziała trzy metry ode mnie.
— Tato — powiedziała, głos jej się łamał na tym jednym słowie. — Muszę mieć operację do czwartku. Dwadzieścia dwa tysiące. Nie prosiłabym, gdyby nie było poważnie.
Po drugiej stronie słychać było muzykę disco polo i śmiechy, ktoś strzelił korkiem od szampana. Ojciec westchnął, jakby przerwała mu coś ważnego.
— Olu, teraz naprawdę fatalny moment. Właśnie skończyliśmy formalności przy jachcie dla Madzi.
— Jachcie? — powtórzyła, patrząc w sufit korytarza, gdzie akurat migała jedna z jarzeniówek, ta sama, co migała od miesięcy i nikt jej nie wymienił.
W tle matka zawołała, żeby przestała dramatyzować. Potem telefon przejęła siostra, Madzia.
— Ola, serio? Musisz zawsze wszystko zepsuć? Weź jakieś tabletki i przeżyj.
Ola nie powiedziała nic więcej. Odłożyła telefon na leżankę, wzięła kule i wyszła, nie zamykając za sobą drzwi na klatkę schodową — słyszałam, jak trzasnęły same, od przeciągu.
Nie widziałam jej przez dwa dni. W czwartek rano, kiedy przyszłam na zmianę, w poczekalni siedział chłopak — może dwudziestoletni, w rękach trzymał foliową reklamówkę z Biedronki, a pod paznokciami miał smar silnikowy, którego nie da się umyć jednym mydłem. Powiedział, iż nazywa się Wiktor i jest bratem Oli. Czekał, aż skończy się poprzedni pacjent, bo chciał wejść razem z nią do gabinetu.
Kiedy Ola przyszła, usiadł obok niej i wyciągnął z reklamówki zwitek banknotów spięty gumką recepturką — z tych czerwonych, jakie mają w piekarni na paczkach z bułkami. Powiedział, iż to trzy tysiące osiemset złotych, iż przepraszał, iż to nie wystarczy na całość. Ola spytała skąd to ma. Wiktor odpowiedział, iż sprzedał zestaw kluczy nasadowych po dziadku — Facomy, kompletne, w metalowej skrzynce, które miały być początkiem jego warsztatu samochodowego. Ola nic nie powiedziała, tylko chwyciła oparcie krzesła tak mocno, iż knykcie jej zbielały.
Na wierzchu banknotów leżał jeszcze pomięty kupon Lotto. Wiktor wyjaśnił, iż kupił go za resztę, sto siedem złotych zostawionych po sprzedaży skrzynki — bo może, powiedział, ktoś im wreszcie coś odda.
Nie wiem, ile wtedy dokładnie brakowało do dwudziestu dwóch tysięcy. Wiem tylko, iż kierowniczka przychodni, pani Halina, zawołała mnie do siebie i kazała sprawdzić, czy w naszym funduszu socjalnym dla weteranów zostały jeszcze jakieś środki na dopłaty do zabiegów prywatnych — bo takie coś w naszej placówce istniało, mało kto o tym wiedział, bo nikt nigdy nie pytał. Zostało akurat tyle, żeby pokryć różnicę.
Operacja odbyła się w czwartek po południu, zgodnie z planem. Wiktora widziałam jeszcze raz, dwa tygodnie później, kiedy Ola przyszła na kontrolę — o kulach, ale bez orzezy, w luźniejszym łuku ruchu. Wiktor niósł za nią torbę i cały czas trzymał w kieszeni coś metalowego, obracał to palcami przez calutkie badanie. Kiedy wychodzili, zobaczyłam, iż to breloczek — mały klucz nasadowy, dziesiątka, jedyny, który zatrzymał sobie ze skrzynki dziadka.
Rodzicom Oli nie widziałam ani razu. Ani jachtu, ani szampana, ani nikogo z rodziny poza Wiktorem. Tylko raz, przy okienku, Ola podała mi numer konta do przelewu za resztę faktury i powiedziała, iż od tego miesiąca zmienia numer telefonu — ten stary, na który dzwonili rodzice, po prostu wyłącza. Zapisałam to w kartotece jak każdą inną zmianę danych kontaktowych pacjenta.
