Słuszny Wybór

Decyzja w śnie

Wieczór był chłodny, za oknem szalał listopad.

Maria Kowalska siedziała w ulubionym fotelu przy kominku, zręcznie przesuwając druty. Szalik, który dziergała dla męża, wydłużał się splot po splotcie. Co jakiś czas odrywała wzrok od pracy i spoglądała na Stanisława, który pochylał się nad notesem, coś rysował, czasem zamyślony pocierał czoło.

W domu panował zwykły, przytulny spokój. Jedynie tykanie starego zegara na podłodze przerywało ciszę, a od czasu do czasu trzaskały płomienie w kominku.

Nagle drzwi otworzyły się z hukiem.

Skrzypiący sznur podłogi wywołał drżenie u obojga rodziców.

Na progu stała ich córka Jagienka. Jej policzki płonęły różem, oczy lśniły, a usta wykrzywiały się w dziwny, podniecony uśmiech.

Mamo, tato, mam niesamowitą nowinę!

Rodzice wymienili spojrzenia. Maria powoli opuściła druty, a Stanisław, nie odrywając oczu od córki, zakrył dłonią notatki.

Mów, powiedział ostrożnie, czując w piersi dziwny dreszcz przeczucia.

Jagienka ruszyła naprzód, szeroko się uśmiechając.

Rzucam studia!

Cisza w pokoju stała się głośna, ciężka, jakby powietrze zamieniło się w wodę.

Co?! wykrzyknęła Maria, a drut wyślizgnął się z jej palców, spadając na podłogę z delikatnym dźwiękiem.

Czy ty naprawdę straciłaś rozum?! Stanisław wstał gwałtownie z krzesła.

Jagienka tylko roześmiała się, machając ręką, jakby ich reakcja była przesadą.

Oto pani panika! Nie robię tego bez powodu. Znalazłam powołanie całego mojego życia!

I co to takiego? Maria zacisnęła podłokietniki fotela tak mocno, iż kostki palców zbielały.

Jagienka wzięła głęboki oddech, jej oczy rozbłysły jeszcze jaśniej.

Zostanę podróżniczką!

Cisza.

Co? ojciec wymówił to słowo, jakby go spaliło.

Tak! To proste. Będę leżeć pod stopą autostopu, przeskakiwać z hostelu do hostelu, pracować tam, gdzie będę musiała, poznawać ludzi, pisać bloga

Matka zbledła.

Jagienko, to kompletny nonsens!

Dlaczego? dopytała córka, marszcząc brwi. To wolność!

Wolność? ojciec zgrzytnął zębami. To szaleństwo! Nie masz pojęcia, co cię czeka!

Najpierw będzie ciężko wzruszyła ramionami Jagienka. Ale nie jestem sama. Pomogą mi wy, prawda?

Jak?! matka wstała, głos drżał.

No pieniędzmi. Przynajmniej na początek, dopóki nie stanę na nogi.

Czyli chcesz, żebyśmy sfinansowali twój ucieczkę z rzeczywistości? Stanisław zamarł, twarz przybrała kamienny wyraz.

No i jak inaczej? Jagienka otworzyła oczy szeroko, zaskoczona. Przecież wy jesteście moi rodzice!

Maria przybiła się do serca.

Jagienko włożyliśmy w ciebie tyle nadziei tyle planów

A ja nie mam prawa do własnego życia?

Masz rzekł nagle ojciec, twardy jak stal. Ale jeżeli naprawdę jesteś dorosła i samodzielna, rozwiąż swoje problemy sama.

Córka zamarła.

Odmawiacie mi pomocy?

Odmawiamy ratowania cię przed konsekwencjami twojego wyboru.

Jagienka wyrzuciła powietrze, oczy rozbłysły.

Dobrze! Poradzę sobie bez was!

Odwróciła się i wybiegła, zamykając drzwi tak mocno, iż ściany drżały.

Zapadła ciężka, przytłaczająca cisza.

Maria usiadła w fotelu, ręce drżały.

Boże co zrobiliśmy?

Nic westchnął mąż, siadając ciężko obok. Po prostu daliśmy jej szansę na namyślenie.

Rano Jagienka nie pojawiła się przy śniadaniu. Rodzice pijąc kawę, przyglądali się drżącym drzwiom, z których nie dochodził żaden dźwięk.

Wtem drzwi otworzyły się.

Jagienka weszła blada, z ciemnymi kręgami pod oczami, włosy rozczochrane, jakby nie spała całą noc.

Zrezygnowałam.

Matka prawie rozpała się ze łez.

Dzięki Bogu

Całą noc nie spałam powiedziała cicho, prawie szeptem. Myślałam co jeżeli naprawdę nie dam rady? jeżeli mnie oszukają, okradną, zostawią gdzieś

Ojciec podszedł do ekspresu, czarna strużka wypełniła porcelanowy kubek, para wzniosła się w chłodne poranne powietrze, wijąc się niczym dym z zgaszonego ogniska. Przesunął kubek w stronę córki; gest ten był pełen niewypowiedzianego zrozumienia.

Więc postanowiłaś dokończyć studia? zapytał, a w jego zwykle twardym głosie zabrzmiała nowa miękkość.

Jagienka objęła kubek rękoma, jakby ocieplała zmarznięte palce. Wzięła powolny łyk, potem głęboko odetchnęła, a jej ramiona opadły, jakby z nich spadł niewidzialny ciężar.

Tak głos jej drżał. Ale wciąż chcę podróżować. Tylko nie teraz. Gdy będzie stabilność, gdy naprawdę będę mogła liczyć na jutro.

Krawędź ust ojca lekko się podniosła w ledwie zauważalnym uśmiechu. Skinął głową, a w jego zwykle surowych oczach pojawiło się coś ciepłego, niemal ojcowskiego może dumy, może ulgi.

To już rozsądne rzekł, a te proste słowa brzmiały jak najwyższy pochwał.

Maria nie wytrzymała. Wstała, objęła córkę w ramiona i przyciągnęła blisko siebie. W tym uścisku było tak wiele czułości, iż Jagienka przytuliła się nieświadomie, czując, jak własne ciało zdradliwie drży. Matka gładziła ją po włosach, a każdy dotyk szeptał: Wszystko będzie dobrze, kochana.

Najważniejsze, iż zrozumiałaś szepnęła Maria, a jej głos lekko drżał.

Przepraszam za wczoraj mruknęła Jagienka.

Nic uśmiechnęła się matka, oczy lśniły. Rozsądnie wyciągnąć wnioski.

W pokoju zapadła cisza, ale już nie napięta, a uspokajająca. Promienie słońca przemykające przez zasłony tańczyły na powierzchni kawy w kubku Jagienki. Ojciec odchrząknął i sięgnął po cukierniczkę, rozgłaszając dźwięk łyżki, który przywrócił poczucie normalności, domowego ciepła.

Śniadanie toczyło się w niezwykle spokojnej atmosferze. Jagienka jeść powoli omlet, jakby po raz pierwszy uczyła się smakować domowy posiłek. Staś przeglądał gazetę, ale wzrok wciąż wracał do córki. Maria leniwie popijała kawę.

Więc ostrożnie dodała matka, wrócisz na uczelnię?

Jagienka odłożyła widelec. W jej oczach płonęła zdecydowana determinacja.

Tak. Zrozumiałam, iż porzucenie studiów to głupota. Ale zrobiła pauzę chcę zmienić specjalizację. Prawo to wasz wybór, nie mój.

Staś odłożył gazetę. A co chcesz studiować?

Dziennikarstwo. Albo stosunki międzynarodowe. Żeby potem oczy znów rozbłysły, tym razem nie szalone, a świadome pracować za granicą. Legalnie. Na umowie.

Cisza. Tym razem była refleksyjna, akceptująca.

Pierwszy zabrał głos ojciec.

To rozsądne. Skinął. W poniedziałek pójdziemy do dziekana, zobaczymy, jak się da przenieść.

Maria wybuchła śmiechem.

Wyobrażam sobie, co powie pani Marzena, kiedy się dowie! Była pewna, iż zostaniesz prokuratorem!

Uśmiech przeskoczył po twarzy Jagienki.

Niech ona sama spróbuje zostać prokuratorem w pięćdziesiąt pięć lat.

Wszyscy roześmiali się szczerze, to był prawdziwy śmiech ostatniego dnia.

A latem dodała Jagienka, jeżeli nie macie nic przeciwko, chcę pojechać jako wolontariuszka do Europy na dwa tygodnie, w ramach wymiany.

Rodzice spojrzeli na siebie.

To zaczęła matka.

Bez autostopu dodała gwałtownie Jagienka. Z biletami w dwie strony. I telefonem, który będzie zawsze włączony.

Staś westchnął ciężko, ale w jego oczach widać było zgodę.

Umowa. Najpierw studia. I solidne przygotowanie.

Jagienka skinęła. Sięgnęła po telefon i wybrała numer.

Halo, Kasia? To ja Tak, zmieniłam zdanie Nie rzucam Słuchaj, a może razem zapiszemy się na kurs hiszpańskiego?

Maria spojrzała na męża i uśmiechnęła się. W tym porannym świetle, przy stole z niepijanym jeszcze kawą, dostrzegli, iż ich córka nie tylko wróciła ona dorosła. I to było najważniejsze z wszystkich podróży.