Myślałam, iż wyszłam za mąż za mężczyznę.
A tymczasem, gdy Wanda płaciła w kasie, Marian stał z boku jak słup soli.
Kiedy zaczęła pakować torby, wyszedł przed sklep.
Wanda dogoniła go na parkingu.
Marian palił papierosa, spokojny jak nigdy.
– Marian, weź te torby, proszę – powiedziała, podając mu dwie ciężkie reklamówki.
On spojrzał na nią zdziwiony.
– A ty co? – zapytał.
Wanda zamarła.
Co miało znaczyć to pytanie?
Przecież mąż powinien pomóc.
– Marian, naprawdę są ciężkie – odparła.
– No i? – mruknął, jakby się buntował.
Widział, iż żona się złości, ale nie ustąpił.
Ruszył gwałtownie przed siebie.
Wiedział, iż z torbami nie da rady go dogonić.
„Mam być frajerem? Podwładnym?” – myślał.
„Jestem chłop, sam decyduję”.
– Marian, dokąd lecisz?! Weźże te torby! – krzyknęła Wanda, powstrzymując łzy.
Torby były naprawdę ciężkie.
On sam je pakował w sklepie.
Z Piastowskiej do blok było pięć minut drogi.
Ale z takim ciężarem droga nie miała końca.
Wanda szła, ledwo nie płacząc.
Liczyła, iż Marian się odwróci.
Nic z tego.
Oddalał się, nie patrząc za siebie.
Chciała rzucić torby w krzaki.
Jednak niosła je dalej, jak w transie.
Przy klatce usiadła na ławce, bez sił.
Chciało jej się płakać, ale wstyd było na ulicy.
Czuła się nie tylko obrażona, ale i poniżona.
Jeszcze niedawno Marian był taki czuły, przed ślubem.
– Wando, kochanie! – usłyszała znajomy głos.
– Dzień dobry, babciu Marysiu – odpowiedziała.
Pani Maria Nowak mieszkała piętro niżej.
Przyjaźniła się kiedyś z babcią Wandy.
Wanda znała ją od dziecka, jak drugą babcię.
Po śmierci babci pani Maria zawsze pomagała.
Mama Wandy mieszkała w Krakowie, z nowym mężem.
Ojca Wanda nie pamiętała.
Babcia Marysia była dla niej najbliższą osobą.
Wanda bez wahania postanowiła oddać jej zakupy.
Emerytura pani Marii była skromna.
– Chodźmy, babciu, odprowadzę panią – powiedziała, znów biorąc torby.
W mieszkaniu zostawiła wszystko, mówiąc, iż to dla niej.
Pani Maria zobaczyła śledzie, galaretkę, smakołyki.
Rozrzewniła się, aż Wandzie zrobiło się głupio, iż tak rzadko ją odwiedza z prezentami.
Ucałowały się na pożegnanie.
Wanda poszła na górę, do swojego mieszkania.
Marian wyszedł z kuchni, żując coś.
– A torby gdzie? – spytał, jakby nic się nie stało.
– Jakie torby? – odpowiedziała Wanda tym samym tonem. – Te, które mi pomogłeś nieść?
Marian zamilkł.
















