Ślubu nie będzie – Dlaczego jesteś dziś taki cichy? – zapytała Ania. – Przecież ustaliliśmy, iż w sobotę jedziemy wybierać meble do sypialni. A ty jakiś smutny. Co się dzieje? Dawid wiedział, iż musi powiedzieć to teraz albo nigdy. – Aniu… Chciałem z tobą porozmawiać. O ślubie. Ania długo czekała na tę rozmowę. Ustalili z Dawidem, iż wesele będzie skromne, ale widziała, iż Dawid chciałby zrobić dla niej prawdziwe polskie wesele – dużo gości, wideofilmowanie, organizator… Jak ona czekała na tę rozmowę! – Tylko proszę, bez długiego wstępu. Wydaje mi się, iż wiem, co powiesz – uśmiechnęła się Ania. Ale Dawid powiedział: – Odłóżmy… Odłóżmy ślub. To nie była ta rozmowa, na którą się szykowała. – Odłożymy? – zbaraniała. – Skąd taka nagła decyzja? Dlaczego? Przecież dopiero rozmawialiśmy o zaproszeniach… Sam je wybierałeś… choćby ustalaliśmy listę gości! Zmieniłeś zdanie i nie chcesz się ze mną żenić?? Jak w melodramacie – zaraz powie, iż już nie kocha. Ale Dawid znowu nie powiedział tego, co się spodziewała. – No bo z kasą nie najlepiej – mruknął. – Wypłaty spóźnione, nie udaje nam się nic odłożyć. I… Wiesz, mieszkamy razem dopiero pół roku. Nie za wcześnie? – Za wcześnie? – zadławiła się Ania. – Dawid, spotykamy się trzy lata! Trzy lata razem i pół roku “na swoim” to dla ciebie za wcześnie? Dawid już nie wyglądał na przerażonego. – Nie zaczynaj, Aniu. Nie chcę kłótni. To tylko… przerwa. Nie zmieniłem zdania – ale ślub to kosztowna sprawa. – Dobrze… To ja proponuję pójść do USC tylko we dwoje, a potem po prostu świętować w gronie przyjaciół. – Aniu, to już nie będzie prawdziwy ślub. – To niech diabli wezmą ten ślub! – Ale przecież o takim marzyłaś… – Przeżyję! Dziwne te twoje wymówki. – Aniu… – Szczerze. Coś się stało? Nie jesteś pewny, iż mnie kochasz? A może… poznałeś inną? Bo “ślub jest za drogi” jakoś mnie nie przekonuje. Dawid pokręcił głową. – Nie, Aniu, przysięgam. Po prostu chciałem, żeby wszystko było idealnie, rozumiesz? A teraz nie jestem w stanie zapewnić nam idealnego ślubu. I tak, te pół roku – jeszcze nie do końca się dotarliśmy. Trzeba sprawdzić, czy naprawdę nam się układa… Miało to logikę… Był przekonujący, ale intuicja Ani podpowiadała, iż coś tu nie gra. Dawid tak rzadko próbował ją do czegoś przekonać! I przecież sam naciskał, by gwałtownie się pobrać. A ona udawała, iż wierzy. Po tej rozmowie Dawid stał się nie chłopakiem, tylko “idealnym chłopakiem”, zwracał uwagę na najdrobniejsze rzeczy, które wcześniej ignorował, jakby chciał się zrehabilitować za odwołany ślub. W sklepie zawsze pytał, na co ma ochotę… naczynia sam zmywał… Ale chodził ponury. Nie zamyślony, tylko ponury, nocami wzdychał wpatrując się w sufit i zbywał pytania Ani krótkim “Zmęczony jestem”. Ania starała się nie naciskać. “Później, później, później”, – szeptał jej wewnętrzny głos. Po paru tygodniach rodzice Dawida zaprosili ich do siebie na obiad. Ania długo się wzbraniała. Nie miała na to siły. Dawid już nie wspominał o ślubie, a oni na pewno zapytają – niezręcznie będzie. Ale pojechali. O ślub oczywiście spytali. – Kiedy wreszcie nas uszczęśliwicie? – zagaiła teściowa, gdy teść poszedł oglądać mecz. – Mamy już salę na weselę upatrzoną, na dwadzieścia osób. Na kiedy rezerwować? Dawid siedział tak samo markotny, jak Ania. Co tu rezerwować? Nic nie będzie. – Mamo, przecież mówiłem. Odłożyliśmy – wychrypiał. – Odłożyliście? A czemu? Kasy nie ma? Dawidek, jako facet powinieneś był wcześniej o tym pomyśleć! Po obiedzie, kiedy panowie z zapałem rozkręcali głośnik, Ania poszła do łazienki się ogarnąć. W łazience czyściutko jak na sali operacyjnej. Żadnego pudru, śladu kosmetyków poza żelem pod prysznic i szamponem. Teściowa wszystko trzyma w pokoju. Anię zawsze bawiło, iż jej się chce to w kółko nosić. Wytarła twarz ręcznikiem i wtedy… przysłuchała się. Te ściany zawsze przenosiły dźwięki z kuchni, szczególnie “obce sekrety”. Dawid wrócił już na kuchnię i rozmawiał z mamą. I Ania usłyszała… – Dawid, może ty się jednak zdecydujesz rozstać z Anią? Ania zamarła, trzymając ręcznik przy brodzie. Co?! choćby nie próbowała się okłamać, iż się przesłyszała. Po cichu, żeby nie skrzypnęło, przylgnęła uchem do kafelków. – Mamo, mówiłem już. Odłożyliśmy. Ale nie zerwaliśmy. – Odłożyliście – to wymówka! – syczała pani Grażyna. – Przecież widzę, jak ty się męczysz. Po co ci ona? Przecież to nie żona – żona powinna męża słuchać. Po co się żenić, skoro za rok się rozwiedziecie? – Kocham ją, mamo – powiedział Dawid. Ani zrobiło się ciepło na sercu. Ale następne zdanie matki sprowadziło ją na ziemię. – Mówisz, iż ją kochasz? Sprytna z niej dziewczyna! Już cię nastawiła przeciwko nam, a jeszcze choćby żoną nie została. Przestałeś pomagać siostrze, nie przyjeżdżasz na działkę… Przez nią się zmieniasz, i nie na lepsze. Ania zamarła przy ścianie. Kiedy ona nastawiała kogokolwiek przeciw rodzinie Dawida? Zawsze starała się być jak najbardziej uprzejma dla jego rodziców, choćby gdy pan Ryszard totalnie skrytykował jej nową fryzurę. Bolało to, ale nie odparła ani słowa! Nie przypominała sobie ani jednej sytuacji, żeby celowo skłócała Dawida z jego rodziną. Przeciwnie – zawsze go zachęcała do kontaktu, wiedziała, jak ważna jest dla niego rodzina. I wtedy ją olśniło: to nie kasa, to nie czas. To jego mama – która prosto w oczy kłamie – nie chce ślubu! Ania gwałtownie do nich wróciła. – O, Aniu! Właśnie rozmawialiśmy, iż trzeba szybciej się zarejestrować. Rozumiem młodość, ale życie bez papierka nie popieram – uśmiechnęła się przyszła teściowa słodko. – Oczywiście, pani Grażyno – powiedziała Ania. – Nie będziemy długo zwlekać. Trochę przyoszczędzimy i od razu do urzędu. Prawda, Dawid? – Tak, Aniu, można powiedzieć, iż już jesteśmy małżeństwem – podchwycił. Tamtej nocy, gdy wracali do domu, Dawid próbował ją objąć, ale Ania wciąż się odsuwała. Sama nie wiedziała, jak zacząć rozmowę. Czy warto pytać? jeżeli nie zostawił jej na żądanie rodziców, to znaczy, iż ją kocha… Ale ślub odwołał. – Zachowywałeś się dziwnie, gdy twoja mama zaczęła temat – powiedziała, patrząc, jak znikają w oddali światła Warszawy. – Ja? Nie, ona tylko się spieszy z tym ślubem i… – Nie kłam. Ona nie spieszy cię z żadnym ślubem. Jest przeciwko. Powiedziała, iż nastawiłam cię przeciwko niej i żebym odeszła. Dawid nerwowo pokręcił kierownicą. – Słyszałaś? Aniu, mama się boi, iż jak się ożenię, to o niej zapomnę. Typowe. Nie bierz tego do siebie. Przejdzie jej. Ania nie brała do siebie słów matki – iż syn odchodzi. Martwiły ją słowa samego Dawida. Nie stanął po jej stronie, nie sprzeciwił się matce. Z tematem ślubu dalej nic nie było wiadomo. Dawid chodził jakby zjadł cytrynę, a gdy Ania wspominała o przyszłości, odpowiadał tylko: “Może później…” Wtedy wpadł jej w ręce odblokowany telefon Dawida. “Tylko spojrzę, która godzina – tłumaczyła sobie – Przecież nie będę czytać wiadomości… no może jednym okiem” Na ekranie – najnowsza wiadomość od jego siostry, Weroniki. Weronika była tylko dwa lata młodsza od Ani, ale zachowywała się jak dwunastolatka. Bez pracy, bez studiów, przez cały czas mieszkała z rodzicami i na ich koszt. Wiadomość mówiła jasno: – No jasne, kasy nie zobaczę. Znowu pod pantoflem. To żyj sobie z nią, skoro jakaś baba ważniejsza niż rodzina. Ania przeczytała. “Znowu pod pantoflem”. I coś sobie przypomniała… Jeszcze przed odwołaniem ślubu, kiedy Weronika kolejny raz prosiła Dawida o pieniądze, Ania nie wytrzymała i powiedziała: – Dawid, ona ma 27 lat, mieszka z rodzicami i chce, żebyśmy płacili za jej rozrywki. Może czas, żeby sama zaczęła pracować? Nasz budżet nie jest z gumy. Ania by się nie wtrącała, gdyby nie to, iż to także jej pieniądze. Przynosi do domu tyle samo co Dawid i nie zamierza sponsorować jego rodziny. Dawid wtedy przyznał jej rację. Niechętnie, ale powiedział: “Tak, masz rację, trzeba skończyć”. No to już wiedziała, kto nastawia rodzinę przeciwko niej. Wzięła telefon Dawida, otworzyła czat z Weroniką, skopiowała wiadomość, wysłała ją sobie, by mieć dowód. Potem odłożyła aparat tak, jak go znalazła. Dawid akurat trzepał śnieg z butów w przedpokoju. – Wziąłem chleb i twoją ulubioną czekoladę z orzechami. Wiesz, pomyślałem, Aniu, może trzeba było jednak pójść… – Dawid, – przerwała mu. – No, Dawid. Kogoś innego się spodziewałaś? No? – zażartował. Ale Ania nie podchwyciła żartu. – Co ci pisze Weronika? – zapytała. Dawid przypomniał sobie, iż gdy cię przyprą do muru, najlepiej zaatakować pierwszy. Obraził się: – To ty mi grzebałaś w telefonie, kiedy mnie nie było?? Klasyczna defensywa. Przerzucenie winy. – To nieistotne, co robiłam. Powiedz mi, o co chodzi. Teraz. Dawid przez chwilę milczał, na twarzy przemykały złość i panika. – Daj spokój, Aniu, nie przejmuj się, jeszcze dzieciak, wszystko bierze do siebie… – Bierze do siebie co? To, iż poprosiłam ją, żeby dorosła? – spytała Ania. – Przywykła, iż od brata dostanie wszystko. Odwyknąć od łatwej kasy jest trudno. Ale przestanie, nie martw się. – To ona nastawiła rodziców? – No… tak – przyznał Dawid. – Próbowałem im wytłumaczyć, iż to nasza kasa, iż Weronika powinna się usamodzielnić… Ale mama od razu: Ania cię kontroluje, przez nią zerwałeś z rodziną! Ale ja tak nie uważam… – A jednak odwołałeś ślub… No dobrze. Weronika nastawiła twoją rodzinę przeciwko mnie. Rozumiem. Nie będę się z nimi kontaktować. Ale ty – co ty naprawdę myślisz? Chcesz się ze mną ożenić, czy tylko odkładasz, bo boisz się powiedzieć matce “nie”? – Oczywiście, iż chcę się z tobą ożenić! Ale na razie nie mogę… Może później… kiedy wszystko ucichnie… No i masz odpowiedź. – Wiesz, Dawid, coś sobie uświadomiłam… Nie chcę wychodzić za mąż za kogoś, kto nie jest pewien swoich uczuć i na każdą fanaberię swojej siostry trzęsie portkami. Dobrze, iż tego ślubu nie będzie.