Ślubu nie będzie – Czemu dziś taki milczący jesteś? – zapytała Ania. – Przecież umawialiśmy się, że…

Wesela nie będzie

Czemu taki jesteś dziś zamyślony? zapytała Milena, próbując rozweselić atmosferę. Przecież mieliśmy w sobotę wybrać meble do sypialni. Coś nie tak? Wydajesz się przygnębiony.

Daniel wiedział, iż teraz albo nigdy, trzeba powiedzieć to dzisiaj.

Milenko… Muszę z tobą poważnie porozmawiać. Chodzi o ślub.

Milena czekała na tę rozmowę od dawna. Ustalili, iż ślub będzie skromny, ale widziała, iż Daniel marzy o prawdziwym weselu z gośćmi, fotografem, zabawą. Och, jak ona na to czekała!

Tylko proszę, bez przydługich wstępów. Wydaje mi się, iż wiem, o co chcesz zapytać uśmiechnęła się lekko.

A Daniel powiedział:

Przełóżmy… Przełóżmy wesele.

To nie była rozmowa, na którą się nastawiała.

Przełóżmy? niemal się zakrztusiła Skąd taka nagła decyzja? Dopiero omawialiśmy, iż trzeba zamówić zaproszenia… Sam je wybierałeś… Ustalaliśmy listę gości! Zmieniasz zdanie co do ślubu ze mną?

Oczekiwała klasycznego melodramatycznego wyznania, iż jego uczucia wygasły.

Daniel znów jednak odpowiedział nie tak, jak przewiduje scenariusz.

Wiesz… z pieniędzmi teraz nie najlepiej powiedział cicho. Wypłatę znowu przesuwają. Nie udaje nam się nic odłożyć. I… Mieszkamy razem dopiero pół roku. Nie uważasz, iż za wcześnie?

Za wcześnie? powtórzyła Milena jak echo. Daniel, jesteśmy razem trzy lata! Trzy lata w związku i pół roku pod jednym dachem to dla ciebie za wcześnie?

Daniel już nie sprawiał wrażenia przestraszonego.

Milena, nie zaczynaj. Nie chcę kłótni. To tylko pauza. Nie zmieniłem zdania, chcę się z tobą ożenić, ale ślub to kosztowna sprawa.

Dobrze… To może po prostu weźmy ślub sami, a potem zrobimy coś kameralnie z przyjaciółmi.

Wtedy nie będzie prawdziwego wesela.

I niech tak będzie!

A przecież marzyłaś…

Przeżyję!

Szuka dziwnych wymówek.

Milenka…

Powiedz szczerze. Coś się wydarzyło? Nie jesteś pewny, czy mnie kochasz? Albo może poznałeś kogoś innego? Bo wesele jest za drogie brzmi bardzo nieprzekonująco.

Daniel pokręcił głową.

Nie, Milena, przysięgam. Po prostu chcę, by wszystko było idealnie, rozumiesz? Teraz nie mogę ci tego zapewnić. I, tak, pół roku jeszcze nie poznaliśmy się do końca. Trzeba sprawdzić, czy do siebie pasujemy…

W jego słowach była logika… Był przekonujący, ale intuicja Mileny mówiła jedno: coś tu nie gra. Rzadko widywała Daniela tak starającego się ją do czegoś przekonać. Przecież to on sam nalegał, by się gwałtownie pobrać.

Udawała jednak, iż wierzy.

Po tej rozmowie Daniel stał się idealnym narzeczonym zaczął przykładać wagę do najmniejszych rzeczy, na jakie wcześniej nie zwracał uwagi, jakby chciał wynagrodzić odwołane wesele. Pytał ją o zdanie podczas zakupów, sam zmywał naczynia… Ale chodził przybity, nie zamyślony, tylko ponury, westchnienia nocami i na pytania Mileny odpowiadał krótko: Nic takiego, po prostu jestem zmęczony.

Milena nie nalegała. Jeszcze przyjdzie czas, szeptał jej wewnętrzny głos.

Po kilku tygodniach zostali zaproszeni do rodziców Daniela. Milena długo odmawiała nie miała ochoty tam jechać. Daniel już więcej nie zaczął tematu wesela, a rodzice na pewno o to zapytają będzie niezręcznie.

Pojechali jednak.

Wesele oczywiście pojawiło się w rozmowie.

Kiedy nam w końcu przyniesiecie radość? zapytała jego mama, gdy ojciec poszedł oglądać program w tv. Już mamy na oku knajpkę na przyjęcie. Stolik na dwadzieścia osób. Rezerwować na konkretną datę?

Daniel siedział z miną równie kwaszoną jak Milena. Rezerwować? Przecież nic nie będzie.

Mamo, mówiłem: przesunęliśmy chrząknął.

Przesunęliście? A dlaczego? Brak pieniędzy? Danielku, trzeba było wcześniej pomyśleć, jak na dorosłego przystało.

Po kolacji, kiedy mężczyźni żywo komentowali uszkodzone radio, Milena poszła do łazienki, żeby się ogarnąć.

W łazience czysto jak w szpitalu. choćby kosmetyków (oprócz żelu pod prysznic i szamponu) nie było. Mama Daniela wszystko trzymała w swoim pokoju. Milena zawsze się dziwiła, jak jej się chce każdorazowo znosić rzeczy do łazienki.

Milena wytarła twarz ręcznikiem i wtedy coś ją zatrzymało… Ściany w tej łazience doskonale przenosiły dźwięk, gdy w środku toczyły się cudze rozmowy. Daniel wrócił na kuchnię i rozmawiał z matką. I Milena usłyszała…

Danielu, naprawdę nie postanowiłeś jeszcze rozstać się z Mileną?

Milena zamarła, ręcznik przy brodzie. Co? Nie chciała sobie wmawiać, iż się przesłyszała. Ostrożnie przyłożyła ucho do płytek.

Mamo, mówiłem. Przełożyliśmy. Nie rozstaliśmy się.

Przełożyliście to tylko wymówka! syczała pani Grażyna. Widzę, jak się męczysz. Po co ci ona? Rozumiesz, iż to nie jest żona. Żona powinna męża słuchać, a ta… Po co się żenić, jeżeli za rok się rozwiedziecie?

Kocham ją, mamo powiedział Daniel.

Milena choćby poczuła przez chwilę wzruszenie.

Ale następne słowa matki wyrzuciły sentyment z serca.

Kochasz ją? Przebiegła z niej dziewczyna, Danielu. Ostrzegałam cię! Żoną jeszcze nie została, a już nastawia cię przeciwko nam. Przestałeś pomagać siostrze, rzadziej przyjeżdżasz na działkę… Ona cię zmienia, i to na gorsze.

Milena przytuliła głowę do chłodnych płytek. Nastawia przeciw nim? Kiedy to się stało? Zawsze starała się być uprzejma wobec rodziców Daniela, choćby kiedy pan Stanisław drwił sobie z jej nowej fryzury. Bolało, ale przemilczała!

Nie pamiętała ani jednej chwili, by kiedykolwiek próbowała odsunąć Daniela od jego rodziny. Przeciwnie, zawsze go do nich zachęcała, wiedząc, jak są dla niego ważni.

Wtedy ją olśniło: opóźnienie ślubu to nie kwestia pieniędzy. To jego mama, która uśmiecha się do niej, a poza plecami jest przeciwko ślubowi!

Szybko do nich wróciła.

O, Milenka przyszła! ucieszyła się pani Grażyna. Właśnie ustalaliśmy, iż nie ma co odwlekać rejestracji związku. Młodość wiadomo, ale papiery w porządku muszą być.

Jakie to uprzejme.

Oczywiście, pani Grażyno odpowiedziała Milena. Nie będziemy długo zwlekać. Jak odłożymy trochę złotych, od razu idziemy do urzędu. Prawda, Daniel?

Tak, Milenka, można powiedzieć, iż już jesteśmy małżeństwem przytaknął.

W tamtą noc, w drodze powrotnej, Daniel próbował ją objąć, ale Milena odsuwała się. Nie wiedziała, jak zacząć rozmowę. Czy w ogóle pytać? Gdyby Daniel zostawił ją na żądanie rodziców, znaczyłoby to, iż jej nie kocha… Ale ślub przecież odwołał.

Zachowywałeś się dziwnie, kiedy twoja mama zaczęła mówić rzuciła, patrząc w znikające za oknem światła nad Wisłą.

Ja? Nie, po prostu naciska na ślub i…

Nie kłam. Ona wcale nie naciska na ślub. Jest przeciwko naszemu ślubowi. Powiedziała, iż nastawiłam cię przeciwko niej. Chce, żebyśmy się rozstali.

Daniel nerwowo ścisnął kierownicę.

Słyszałaś? Milena, mama po prostu się boi, iż syn się ożeni i o niej zapomni. Typowe. Nie bierz tego do siebie, przejdzie jej.

Milena nie przejmowała się uwagami teściowej, która nie mogła pogodzić się z dorosłością syna. Martwiły ją słowa samego Daniela. Nie stanął po jej stronie. Wolał unikać konfliktu z mamą.

Temat wesela pozostał otwarty. Daniel chodził jak obrażony, a gdy Milena poruszała plany na przyszłość, odpowiadał rutynowo: Może później…

I wtedy trafiła jej się nieblokowana komórka Daniela.

Zerknę tylko, która godzina usprawiedliwiała się w myślach choćby nie zajrzę do wiadomości. Tylko jednym okiem…

Na ekranie wyświetlało się najnowsze powiadomienie od jego siostry, Weroniki. Weronika była tylko o dwa lata młodsza od Mileny, a zachowywała się, jakby przez cały czas miała dwanaście. Bez pracy, bez szkoły, mieszka z rodzicami na ich koszt.

Wiadomość była jasna:

Oczywiście, forsy nie zobaczę. Znowu jesteś pod pantoflem. To sobie mieszkaj z nią, skoro jakaś laska jest dla ciebie ważniejsza od rodziny.

Milena przeczytała raz jeszcze. Pod pantoflem znowu.

Coś sobie przypomniała…

Jeszcze przed odwołaniem ślubu, kiedy Weronika kolejny raz prosiła Daniela o kasę, Milena nie wytrzymała i powiedziała:

Daniel, ona ma dwadzieścia siedem lat, mieszka z rodzicami i prosi cię o pieniądze na zabawy. Może czas, by wzięła się do pracy? Mamy wspólny budżet, a ja nie zamierzam wspierać twojej rodziny.

I adekwatnie nie powinna się mieszać, ale w końcu wkładała do tego budżetu tyle samo co Daniel. Ten niechętnie przyznał jej rację masz rację, Milena, czas skończyć z tym.

Teraz już wiedziała, kto nastawia całą rodzinę Daniela przeciwko niej.

Wzięła jego telefon, otworzyła czat z Weroniką, skopiowała wiadomość i przesłała ją do siebie, żeby mieć dowód. Odłożyła telefon na miejsce.

Daniel strzepywał w korytarzu śnieg z kurtki:

Kupiłem chleb i twoją ulubioną czekoladę z orzechami. Tak sobie pomyślałem, Milena, może trzeba było pójść…

Daniel przerwała mu.

No Daniel. Czekasz na kogoś innego? zażartował.

Ale Milena nie żartowała.

Co ci pisze Weronika? zapytała.

Daniel przypomniał sobie, iż w takich sytuacjach najlepiej zaatakować pierwszy i oburzył się:

Sprawdzasz mój telefon, kiedy mnie nie ma?

Klasyczna linia obrony. Przerzucić winę.

Nieważne, co robiłam. Chcę, żebyś mi to wyjaśnił. Teraz.

Daniel milczał przez moment. Po jego twarzy widać było całą gamę emocji: od złości po panikę.

Daj spokój, Milena. pozostało niedojrzała, wszystko bierze do siebie.

O co się obraziła? Że poprosiłam, by dorosła? dopytała Milena.

Wiesz, była przyzwyczajona, iż może zawsze poprosić brata. A oduczyć się darmowej forsy jest trudno. Przejdzie jej, nie martw się.

To ona nastawiła twoich rodziców?

No… tak przyznał Daniel. Próbowałem im wyjaśnić, iż to nasze pieniądze, iż Weronika powinna… Ale mama od razu: Milena cię pod pantofel zagoniła, wyparłeś się rodziny przez nią! Ale ja tak nie uważam…

A jednak odwołałeś ślub… W porządku. Nastawiła rodzinę przeciwko mnie, jasne, nie muszę się z nimi kontaktować. Ale powiedz mi: ty SAM chcesz się ze mną żenić? Czy tylko odwlekasz, bo boisz się powiedzieć matce nie?

Oczywiście, iż chcę się z tobą ożenić! Ale teraz nie mogę… Może kiedyś… kiedy wszystko się ułoży…

I to była odpowiedź.

Wiesz, Daniel… Doszło do mnie, iż nie chcę wychodzić za mąż za kogoś, kto nie jest pewien swoich uczuć i drży na każdy kaprys siostry. Dobrze, iż nie było ślubu.