Schabowego w panierce trudno nie lubić, ale nie zawsze mam ochotę na mięso smażone z jajkiem i bułką tartą. Czasami wolę przygotować coś bardziej domowego, z dużą ilością sosu, którym można polać ziemniaki albo kaszę. Wtedy stawiam na schab duszony z cebulą. Nie potrzebuję wyszukanych składników, a najważniejsza okazuje się cierpliwość. Szczególnie podczas smażenia cebuli, bo to właśnie ona odpowiada za większość smaku całego dania.
Grafika poglądowa, stworzona przy pomocy AI.Zamiast klasycznych schabowych robię mięso w sosie. Najważniejsza jest cebula
W tradycyjnych schabowych najbardziej charakterystyczna jest oczywiście panierka. Tym razem całkowicie z niej rezygnuję. Nie używam jajek ani bułki tartej, a mięso tylko krótko obsmażam, żeby nabrało koloru. Dopiero później trafia do sosu, w którym powoli dochodzi do miękkości.
Najbardziej lubię w tym przepisie to, iż sos nie jest zwykłym dodatkiem do mięsa. To adekwatnie druga połowa obiadu. Powstaje z dużej ilości cebuli, bulionu, odrobiny musztardy i przypraw. Nie dodaję śmietany, ponieważ zależy mi na wyraźnym smaku podsmażonej cebuli.
Mam też jedną zasadę – nie próbuję zagęszczać sosu dużą ilością mąki. Wolę, kiedy jest aksamitny, z widocznymi pasemkami miękkiej cebuli. Powinien swobodnie spływać z łyżki, ale jednocześnie dobrze pokrywać kawałki schabu.
Najwięcej czasu poświęcam właśnie cebuli. Można oczywiście wrzucić ją na patelnię, podsmażyć przez dwie minuty i zalać bulionem. Tyle iż wtedy tracimy sporą część smaku, który powstaje podczas spokojnego rumienienia.
Składniki na cztery porcje schabu w sosie cebulowym
Do tego przepisu wybieram schab bez kości, najlepiej kupiony w jednym kawałku. Wolę samodzielnie pokroić go na równe plastry. Dzięki temu łatwiej kontroluję ich grubość i późniejszy czas duszenia.
Na cztery porcje potrzebuję:
- 800 g schabu wieprzowego bez kości,
- 500 g cebuli, czyli około 4 średnich sztuk,
- 2 ząbki czosnku,
- 500 ml łagodnego bulionu warzywnego lub drobiowego,
- 3 łyżki oleju rzepakowego,
- 1 płaską łyżkę mąki pszennej, około 12 g,
- 1 łyżeczkę musztardy sarepskiej,
- 2 liście laurowe,
- 3 ziarna ziela angielskiego,
- pół łyżeczki majeranku,
- około pół łyżeczki soli na początek,
- około 1/3 łyżeczki świeżo mielonego pieprzu,
- 1 łyżkę posiekanej natki pietruszki.
Do podania przygotowuję również około 800 g ziemniaków, choć równie dobrze sprawdza się kasza gryczana albo jęczmienna.
Na cały obiad rezerwuję około 70 minut. Najwygodniej korzysta mi się z szerokiej, głębokiej patelni z pokrywką. Nie przepadam za duszeniem takiego mięsa w małym garnku, ponieważ plastry zachodzą wtedy na siebie i trudniej kontrolować cały proces.
Schab kroję na grubsze plastry. Nie rozbijam go jak klasycznych kotletów
Zaczynam od mięsa. Osuszam schab ręcznikiem papierowym i kroję go w poprzek włókien na około sześć plastrów o grubości 1,5-2 centymetrów. Następnie delikatnie wyrównuję je tłuczkiem, ale nie rozbijam na cienkie płaty.
I tutaj właśnie różni się przygotowanie tego dania od tradycyjnego schabowego. Nie zależy mi na dużych, cienkich kotletach. Wolę nieco grubsze porcje, które po krótkim obsmażeniu będą mogły spokojnie dojść w sosie.
Mięso oprószam solą i pieprzem. Na patelni rozgrzewam dwie łyżki oleju, a następnie układam plastry schabu. Obsmażam je po około 1-1,5 minuty z każdej strony, aż powierzchnia lekko się zrumieni.
Nie próbuję doprowadzić mięsa do pełnej gotowości. Chodzi mi wyłącznie o uzyskanie koloru i smaku, który później przejdzie do sosu. jeżeli patelnia jest zbyt mała, smażę schab partiami. Nie lubię wrzucać wszystkiego naraz, ponieważ wtedy mięso zaczyna puszczać wodę i zamiast się rumienić, adekwatnie się gotuje.
Gotowe plastry odkładam na talerz. Nie myję jednak patelni. To, co pozostało na jej dnie po smażeniu, bardzo przyda się podczas przygotowywania sosu.
Cztery cebule i kilkanaście minut smażenia. Tutaj powstaje najlepszy smak
Cebulę kroję w cienkie półplasterki. Nie siekam jej w drobną kostkę, ponieważ zależy mi na tym, żeby po przygotowaniu sosu przez cały czas było widać miękkie, złociste kawałki.
Na patelnię po mięsie dolewam pozostałą łyżkę oleju i wrzucam całą cebulę. Na początku smażę ją na średnim ogniu, a kiedy zaczyna mięknąć, nieco zmniejszam temperaturę. Cały proces zajmuje około 12-15 minut.
Nie przyspieszam tego etapu. Wolę poświęcić cebuli kilka minut więcej, niż później ratować smak dodatkowymi przyprawami. Powinna stopniowo zmniejszać objętość, stawać się miękka i miejscami lekko złocista.
W trakcie smażenia regularnie mieszam. jeżeli cebula zaczyna przywierać, dolewam jedną lub dwie łyżki wody i drewnianą łopatką zbieram brązowy osad z dna patelni. To właśnie w nim znajduje się sporo smaku po wcześniejszym obsmażaniu schabu. Uważam jednak, żeby nie zostawić czarnych, przypalonych resztek, bo mogą nadać sosowi gorycz.
Nie zależy mi na bardzo ciemnej, mocno karmelizowanej cebuli. W tym daniu najlepsza jest dla mnie złocista, miękka i naturalnie słodkawa.
Pod sam koniec dodaję posiekany czosnek. Smażę go około 30 sekund, po czym wsypuję płaską łyżkę mąki. Całość mieszam jeszcze przez minutę, żeby mąka połączyła się z tłuszczem i cebulą.
Sos cebulowy robię bez śmietany. Wystarczy bulion i trochę musztardy
Kiedy cebula jest gotowa, zaczynam powoli wlewać bulion. Nie dodaję od razu całych 500 mililitrów. Wolę robić to partiami, mieszając zawartość patelni, dzięki czemu mąka równomiernie łączy się z płynem i nie powstają grudki.
Następnie dodaję łyżeczkę musztardy sarepskiej, dwa liście laurowe, trzy ziarna ziela angielskiego i pół łyżeczki majeranku.
Musztarda jest tutaj dla mnie ważnym dodatkiem, ale nie może zdominować dania. Nie przygotowuję przecież schabu w sosie musztardowym. Chodzi tylko o niewielką ilość kwasowości i ostrzejszego smaku, który przełamie naturalną słodycz cebuli.
Nie dodaję też kostki rosołowej, jeżeli mam już dobry bulion. W tym przepisie wolę prosty skład i smak oparty na mięsie oraz warzywach, a nie na coraz większej ilości przypraw.
Kiedy sos zaczyna delikatnie bulgotać, przekładam do niego wcześniej obsmażone plastry schabu. Nie zapominam o soku, który zebrał się na talerzu. Wlewam go również na patelnię.
Część cebuli rozkładam na wierzchu mięsa, a następnie przykrywam naczynie i zmniejszam ogień.
Schab duszę około 25 minut. Nie trzymam go na ogniu przez godzinę
To jeden z najważniejszych momentów przygotowania. Schab jest stosunkowo chudym kawałkiem wieprzowiny i łatwo go przesuszyć, szczególnie jeżeli zbyt długo gotujemy go w wysokiej temperaturze.
Dlatego nie stosuję tutaj zasady, iż im dłużej, tym lepiej. Mięso duszę pod przykryciem przez około 20-25 minut, w połowie tego czasu obracając plastry.
Sos powinien jedynie delikatnie pobulgiwać. jeżeli zaczyna gwałtownie wrzeć, zmniejszam temperaturę. Nie chcę, żeby płyn gwałtownie odparował, a mięso stało się twarde.
Czas duszenia traktuję jednak orientacyjnie. Dużo zależy od grubości plastrów i temperatury samego sosu. Pod koniec sprawdzam najgrubszy kawałek, najlepiej termometrem kuchennym. Cały kawałek schabu powinien osiągnąć w środku co najmniej 63 stopnie Celsjusza i odpocząć przez minimum trzy minuty przed podaniem.
Jeśli mięso jest już gotowe, a sos wciąż wydaje mi się za rzadki, nie duszę wszystkiego dalej. Wyjmuję schab na talerz i dopracowuję sam sos. Dzięki temu nie muszę wybierać między odpowiednią konsystencją cebuli a soczystością mięsa.
Nie zagęszczam sosu kolejnymi łyżkami mąki. Mam prostszy sposób
Lubię, kiedy sos cebulowy jest gęsty na tyle, żeby dobrze pokrywał mięso, ale nie przypominał mącznej zawiesiny. Dlatego na początku dodaję tylko jedną płaską łyżkę mąki.
Jeśli po duszeniu konsystencja przez cały czas jest zbyt rzadka, wyjmuję schab i gotuję sam sos przez kilka minut bez pokrywki. Część płynu odparowuje, a smak staje się bardziej skoncentrowany.
Mam też drugi sposób. Rozgniatam łyżką trochę miękkiej cebuli o ściankę patelni i mieszam ją z płynem. Dzięki temu sos staje się bardziej jednolity, ale przez cały czas pozostają w nim wyraźne kawałki cebuli.
Jeśli przesadzę z odparowaniem, dolewam odrobinę gorącej wody albo bulionu. Na końcu próbuję sosu i dopiero wtedy decyduję, czy potrzebuje więcej soli i pieprzu.
Wyjmuję liście laurowe oraz ziarna ziela angielskiego, a następnie wkładam schab z powrotem na patelnię. Każdy plaster dokładnie pokrywam sosem.
Nie potrzebuję tutaj śmietany ani dużej ilości masła. Moim zdaniem dobrze podsmażona cebula, bulion i odrobina musztardy tworzą wystarczająco wyraziste połączenie.
Do schabu w sosie cebulowym wybieram zwykłe ziemniaki. Niczego więcej nie trzeba
Gdybym miał wskazać najbardziej klasyczny dodatek, bez wahania wybieram gotowane ziemniaki. Najlepiej takie, które można lekko rozgnieść widelcem i polać dużą ilością cebulowego sosu.
Przygotowuję je w czasie duszenia mięsa. Obieram około 800 gramów ziemniaków, gotuję w osolonej wodzie do miękkości, a następnie odcedzam.
Na talerzu układam plaster schabu, obok porcję ziemniaków i wszystko polewam sosem. Na koniec dodaję trochę posiekanej natki pietruszki.
Bardzo dobrze pasuje mi tutaj również kasza gryczana. Ma bardziej wyrazisty smak, który ciekawie łączy się ze słodkawą cebulą. Kasza jęczmienna to z kolei dobra propozycja dla osób, które wolą delikatniejsze dodatki.
Nie komplikuję też wyboru surówki. Stawiam na ogórka kiszonego, buraczki albo prostą sałatkę z warzyw. Sos jest już wystarczająco aromatyczny, dlatego nie potrzebuję kolejnego ciężkiego dodatku.
A jeżeli zostanie trochę sosu, zwykła kromka świeżego chleba też dobrze się z nim komponuje. Właśnie dlatego wolę przygotować go nieco więcej.
Schab z promocji w Lidlu kosztuje niecałe 8 zł. Tyle mięsa wystarczy na cztery porcje
Przy okazji planowania tego obiadu zwracam uwagę również na cenę mięsa. W promocji Lidla rozpoczynającej się 12 listopada schab bez kości kosztuje 9,99 zł za kilogram po spełnieniu warunków oferty.
Do mojego przepisu potrzebuję 800 gramów, co przy takiej cenie daje około 7,99 zł za samo mięso. Po podzieleniu na cztery porcje wychodzi mniej więcej 2 zł na osobę.
Oczywiście do tej kwoty trzeba jeszcze doliczyć cebulę, bulion, przyprawy, ziemniaki i energię potrzebną do przygotowania posiłku. Nie traktuję więc tych 2 zł jako pełnego kosztu obiadu.
Jeśli kupuję większy kawałek schabu, od razu dzielę go na porcje. Część przeznaczam do sosu, a resztę można wykorzystać do innego dania albo zamrozić.
Warunki promocji na schab w Lidlu, wymagany kupon Lidl Plus i limit zakupów opisaliśmy w osobnym artykule.
Największą zaletą tego obiadu jest dla mnie prostota. Nie muszę przygotowywać panierki, rozbijać kotletów na cienkie płaty ani spędzać całego czasu przy patelni. Najpierw rumienię schab, potem spokojnie smażę cebulę, a resztę pracy wykonuje sos.
I właśnie do takiej wersji schabu najchętniej wracam, kiedy mam ochotę na porządny, domowy obiad z dużą ilością sosu.
A Wy wolicie klasycznego schabowego w panierce czy mięso duszone z cebulą? I co podajecie do takiego sosu – ziemniaki, kaszę czy może kluski?
