Sąsiadka urządziła „palarnię” pod moimi drzwiami. Rozwiązałam problem stanowczo — nie spodziewała się, jak to się dla niej skończy.

Wyobraź sobie, co mi się ostatnio wydarzyło muszę ci opowiedzieć, bo aż we mnie wszystko kipiało! Nasza sąsiadka urządziła sobie palarnio-gadulnię tuż pod moimi drzwiami. No dosłownie, jakbym miała bar pod własnym progiem. Ale, wiesz co? Wzięłam sprawy w swoje ręce i zakończyło się to zupełnie nie tak, jak ktokolwiek się spodziewał.

Wyobraź sobie, wychodzę na korytarz na czwartym piętrze w naszym bloku na Pradze, a tam Weronika, dwudziestoletnia córka naszej sąsiadki Grażyny, wydmuchuje mi prosto w twarz obłok przesłodkiego dymu z e-papierosa. Obok niej, na parapecie, dwóch chłopaków rechocze jakby byli na meczu, a wszędzie walają się niedopałki, puszki po energetykach i łupiny po słoneczniku. Syf, aż szkoda gadać.

Nawet nie mrugnęłam. Poprawiłam okulary i spojrzałam na Weronikę tym swoim kontrolerskim wzrokiem, od którego choćby kierownicy działów w moim zakładzie czują ciarki na plecach podczas audytu.

To jest przestrzeń wspólna, Weroniko powiedziałam jej spokojnie, ale tak chłodno, jak tylko główna księgowa z 15-letnim stażem potrafi. Tu się nie pali, nie śmieci i nie robi chlewu. Masz pięć minut, żeby posprzątać, albo rozmowa będzie zupełnie inna.

O Jezu, ale się przestraszyłam! krzywi się Weronika i z premedytacją strząsa popiół na dopiero co umytą przez panią Zosię podłogę. Lepiej wypij walerianę, bo ci ciśnienie skoczy. Pójdziesz się poskarżyć mamie? Sama mi pozwoliła tu siedzieć, żebym jej mieszkania nie zadymiła.

Chłopaki ryczą ze śmiechu, a ja zamykam za sobą drzwi. Z korytarza przebija się teraz nie zapach smażonych ziemniaków i starego drewna, tylko przemieszane opary tanich papierosów.

W kuchni zastaję Pawła. Ma trzydzieści dwa lata, ale przez zakola i tę swoją lekko przygarbioną postawę wygląda spokojnie na bliżej czterdziestki. Syn zmarłego brata mojego męża, mieszka ze mną już dekadę. Pracuje w zakładzie zegarmistrzowskim tu na Pradze i generalnie jest cichy, nieśmiały, czasem się jąka. Ludzie mówią na niego świętoszek, bo nikomu nie wadzi i łatwo z niego zakpić.

L-lena, znowu tam są? chowa głowę między ramiona, słysząc wrzawę z korytarza.

Jedz, Pawełku, to nie twoje zmartwienie, mówię mu i nakładam ziemniaki, choć sama aż się gotuję od środka.

Wieczorem idę do Grażyny. Ta otwiera drzwi w szlafroku, z maseczką na twarzy i komórką przy uchu.

Graża, twoja córka zrobiła melinę pod moimi drzwiami. Dym wchodzi mi do mieszkania, cały czas harmider zwracam się do niej.

A ona tylko przewraca oczami:

Lena, nie rób afery. Młodzi są, gdzie mają pogadać? Na dworze zimno. Nie ćpają przecież, po prostu spotykają się i palą. Daj spokój, to przez to, iż dzieci nie miałaś, to ci przeszkadza. A twój Paweł to święty człowiek, co mu tam przeszkadza?

Poczułam, jak wbiła mi nóż dokładnie tam, gdzie najbardziej bolało. Ale tylko wyprostowałam się i powiedziałam cicho:

No dobrze, Grażyna. Usłyszałam cię. Zobaczymy.

Wróciłam do domu, otworzyłam szufladę i wyjęłam swoje akta bo emocje są dla słabych, a dla silnych Kodeks cywilny i kodeks wykroczeń.

Przez cały tydzień zachowywałam się, jakbym przepadła. Weronika już myślała, iż mnie złamała. Rozstawili choćby stare fotelisko z klatki, muzyka leciała do pierwszej w nocy, a syf narastał.

Punktem kulminacyjnym był piątek. Paweł wracał z zakupu miał torbę z warzywami i małe pudełko od klienta. Jak przechodził obok tej bandy, typ o ksywce Kwaśny, chłopak Weroniki, wystawił nogę. Paweł się potknął, jabłka poturlały na brudną podłogę, a pudełko z mechanizmem zegara odbiło się od ściany.

Patrzcie, gołąb poleciał! zawył Kwaśny.

Weronika wypuściła dym, niewzruszona:

Widzisz, sieroto, patrz pod nogi, a nie roznosisz tu powietrza. Sprzątnij sobie, póki jestem miła.

Paweł, cały czerwony, w milczeniu zbierał jabłka, drżącymi dłońmi, z oczyma pełnymi wstydu i bezsilności. Wszyscy byli przyzwyczajeni, iż można nim poniewierać i nikt nie zwróci uwagi.

W tym momencie otworzyłam drzwi. W ręku nie miałam miotły, ani wałka, tylko telefon z kamerą skierowaną prosto na Kwaśnego.

Wandalizm, obraza i szkoda majątkowa. Wszystko mam nagrane. W tej chwili wzywam dzielnicowego, a jutro zanoszę materiały do administracji spółdzielni i na policję.

Weź pani wyłącz ten telefon! sapnął chłopak, ale nie odważył się podejść. Patrzył na mnie, jakby spotkał własną matkę w złym humorze.

Pawle, zostaw to. Wchodź do środka.

A-a jabłka? wyjąkał.

Odpuść. Śmieci zbierają się same ze sobą.

Zamknęłam drzwi za nim, a potem spojrzałam na osłupiałą Weronikę.

Posłuchaj mnie, dziecko. Myślałaś, iż tydzień się nie odzywałam? Zbierałam materiały.

Jakie materiały? prychnęła, trochę mniej pewnie.

Wiesz, iż właścicielem mieszkania nie jest twoja matka, tylko twój ojciec z Poznania? Masz szczęście, iż myśli, iż studiujesz prawo dzienne, a nie urzędujesz z menelami na klatce…

Weronika aż zbladła. Jej tata jest nie tylko surowy on trzyma rodzinę twardą ręką i zawsze powtarza, iż ma być porządek. Całe ich utrzymanie zależy od jego humoru.

Nie odważysz się wyszeptała.

Za późno, już się odważyłam. Dostał zdjęcia i filmy przed chwilą razem z oficjalnym zgłoszeniem do zarządcy i na policję. Dzielnicowy będzie za pół godziny, a twój ojciec zapowiedział się na jutro.

W sobotę rano pohukiwanie dorosłego faceta niosło się po klatce. Piłam spokojnie herbatę, kiedy zadzwonił dzwonek do drzwi.

Na progu pojawił się Pan Andrzej, ojciec Weroniki, wielki facet w eleganckim płaszczu, obok płaczliwa Grażyna, a Weroniki choćby nie było widać.

Pani Elżbieto? mówi tonem, którego choćby nauczycielka w podstawówce by się nie powstydziła. Bardzo przepraszam za zachowanie córki i byłej żony. Sprzątanie klatki już trwa, remont sfinansuję osobiście, a Weronika wraca do akademika. Odciąłem im środki.

Pokiwałam głową, przyjmując to jak oczywistość.

Dobrze, ale pozostało jedna sprawa.

Zawołałam Pawła. Wyszedł nieśmiało, z oczami spuszczonymi w podłogę, jakby zaraz miał oberwać.

Jeden z waszych gości wczoraj wyzywał mojego bratanka i zbił mu część zamówienia. Paweł jest niesamowitym zegarmistrzem ratuje mechanizmy, których inni choćby nie dotkną, czasem przychodzą tu klienci choćby z Krakowa.

Pan Andrzej spojrzał na Pawła badawczo:

Zegarmistrz?

R-restaurator… wyszeptał Paweł.

Ooo, mam kilka starych kieszonkowych zegarków. Jeden nie działa od zeszłego roku, trzy warsztaty odmówiły. Może byś rzucił okiem?

Po raz pierwszy Paweł spojrzał komuś w oczy jak równy z równym.

M-mogę spróbować, jeżeli mechanizm nie jest złamany.

To się dogadamy mocno uściskał mu dłoń pan Andrzej. Przepraszam za swoją dziewczynę. Naprawa na mój koszt i osobiste zamówienie, jak się uda.

Gdy zamknęły się drzwi, Paweł długo patrzył na swoją dłoń. Wyprostował się pierwszy raz od lat.

Ciociu Elu powiedział cicho, prawie się nie jąkając te jabłka może ja jeszcze zbiorę na szarlotkę. Nie można, żeby jedzenie się marnowało.

Odwróciłam się do okna, żeby nie zauważył, iż mam szklisty wzrok.

Zbierz, Pawełku, i nastaw czajnik. Mamy dziś święto.

Na klatce cisza, aż serce rośnie. Pachnie świeżą farbą i płynem do podłóg. A u mnie z kuchni pachnie szarlotką, a Paweł opowiada mi, jak działa tourbillon.

No, kurilka zamknięta raz na zawsze.