Aleksandra zastygła w drzwiach wejściowych, trzymając klucz w dłoni. Z mieszkania dobiegał szelest i ciche mamrotanie. Kamil był w pracy, a ona wróciła wcześniej, postanawiając sobie zrobić pół dnia wolnego po wyczerpującym tygodniu. Ale teraz serce waliło jej jak młot. Złodzieje? Ostrożnie uchyliła drzwi i usłyszała znajomy głos:
Oj, Aleksandra, Kamil, ależ wy nieporządni! Kurz na parapecie, firanki pogniecione! Trzeba by wam sprzątaczkę wynająć, bo co to za dom?
W przedpokoju, z miotłą w ręku, stała ciocia Halina, ich sąsiadka. Aleksandra oniemiała.
Ciocia Halina? Jak pani się tutaj dostała? głos Aleksandry drżał z mieszanki zdumienia i irytacji.
A no po sąsiedzku, kochanie! ciocia Halina rozpromieniła się, jakby jej obecność w cudzym mieszkaniu była najnormalniejszą rzeczą na świecie. Widziałam, iż drzwi uchylone, no to pomyślałam, sprawdzę, czy wszystko w porządku. A tu taki bałagan! No to się wzięłam za sprzątanie.
Drzwi były zamknięte zimno odcięła Aleksandra, ściskając torbę. Pamiętam dokładnie.
Oj, daj spokój, zamknięte, nie zamknięte ciocia Halina machnęła ręką, jakby odpędzała muchę. U nas w bloku wszyscy swoi, czego się bać? Ważne, iż to ja, a nie jakiś chuligan!
Aleksandra nie wiedziała, co odpowiedzieć. Jej nowy dom, ich pierwsze własne mieszkanie z Kamilem, nagle wydał się obcy. Wymamrotała coś o dziękuję i wyprowadziła sąsiadkę, ale w środku gotowała się z oburzenia. Skąd ciocia Halina miała dostęp do ich mieszkania? I dlaczego zachowywała się, jakby miała do tego prawo?
Ta historia zaczęła się pół roku temu, gdy Aleksandra i Kamil, młoda para, wprowadzili się do starego, ale przytulnego bloku na obrzeżach Wrocławia. Mieszkanie było ich dumą: trzy lat odkładali na wkład własny, wzięli kredyt, oszczędzali na wszystkim, od kawy po wakacje. Gdy w końcu dostali klucze, Aleksandra mało nie płakała ze szczęścia, a Kamil, zwykle powściągliwy, kręcił ją po pustym pokoju, śmiejąc się.
To nasz dom, Ola! Nasz! mówił, a jego oczy błyszczały.
Urządzali się powoli: kupili kanapę, powiesili jasne firanki, postawili na parapecie doniczkę z fikusem. Ale najbardziej cieszyły ich drobiazgi poranna kawa w maleńkiej kuchni, wieczorne filmy pod kocem, plany o remoncie.
Drugiego dnia po wprowadzeniu się zadzwoniono do drzwi. Na progu stała niska kobieta około sześćdziesiątki, z staranną fryzurą i koszykiem w ręce.
Dzień dobry, młodzieży! Jestem Halina Nowak, wasza sąsiadka z trzeciego piętra. Ciocia Halina, prościej mówiąc uśmiechnęła się tak szeroko, iż Aleksandra mimowolnie odpowiedziała uśmiechem. No to przyniosłam wam pierogi z kapustą. Po sąsiedzku!
Oj, dziękujemy bardzo! Aleksandra wzięła koszyk, czując się niezręcznie. Wpadnie pani na herbatę?
A no tylko na chwilkę ciocia Halina weszła, rozglądając się po mieszkaniu z ciekawością. Ojej, jaka u was interesująca klatka! Tylko ściany by pomalować, bo tapety już stare. I kuchnia taka mała, co?
Aleksandra zmieszała się, ale grzecznie skinęła głową. Kamil, zaparzając herbatę, dodał:
Planujemy remont, ale na razie budżet nie pozwala. Powoli się ogarniemy.
No to słusznie, brawo! ciocia Halina klepnęła Aleksandrę po ramieniu. Jak coś, to pytajcie, ja tu wszystkich znam, podpowiem, gdzie taniej kupić farbę.
Pierogi były pyszne, a ciocia Halina rozmowna. Opowiedziała o sąsiadach, o tym, jak blok budowano jeszcze za jej młodości, i choćby dała radę, jak przekonać dozor
