Perfumy Malwiny pachniały wanilią i cedrem — zapach, którego Renata nie znosiła od pierwszego dnia, kiedy poczuła go na kołnierzu koszuli męża.
Wtedy jeszcze niczego nie powiedziała. Wsadziła koszulę do prania w sześćdziesięciu stopniach, jakby chciała wygotować dowód razem z plamą po sosie pomidorowym. Ale zapach wracał. Raz na kurtce, raz na szaliku, raz choćby na jej poduszce, gdy Marek wrócił z „delegacji do Wrocławia”, która — jak się później okazało z billingów — trwała jeden dzień, a nie trzy, jak twierdził.
Renata miała czterdzieści dwa lata, sklep zielarski przy rynku w Tarnowie i syna w drugiej klasie liceum, który coraz częściej pytał, dlaczego tata śpi w gabinecie na rozkładanej kanapie. Dowodów nie miała. Miała tylko nos i to coś w brzuchu, co ściska, kiedy własny dom przestaje pachnieć jak dom.
Malwina pracowała z Markiem w tej samej firmie transportowej przy obwodnicy — młodsza o piętnaście lat, księgowa, zawsze uśmiechnięta, zawsze pod ręką, kiedy trzeba było zostać po godzinach. Renata poznała ją na wigilii firmowej, uścisnęła jej dłoń, poczuła tę samą wanilię z cedrem i przez chwilę myślała, iż jej się wydaje, iż robi z siebie wariatkę na własne życzenie.
Nie robiła.
Pewnego wieczoru, gdy Marek wyszedł rzekomo na siłownię — w garniturze, bez torby sportowej, o dziewiętnastej czterdzieści — Renata pojechała za nim swoją starą corsą, trzymając dystans, dwie przecznice, potem jedną. Zatrzymał się pod blokiem przy Krakowskiej. Wysiadł. Malwina czekała już w bramie, w tym samym płaszczu co na wigilii, i pocałowała go tak, jakby robiła to setny raz, a nie pierwszy.
Renata nie wysiadła z auta. Zgasiła silnik, żeby nie zauważyli świateł, i siedziała tak, aż drzwi klatki zamknęły się za nimi obojgiem. Ręce trzęsły jej się na kierownicy — zauważyła to dopiero w domu, kiedy nie mogła trafić kluczem w zamek za pierwszym razem.
Mogła urządzić awanturę na klatce. Mogła zadzwonić do niego z płaczem. Zamiast tego pojechała do domu, zaparzyła miętę, której potem nie wypiła, bo wystygła przy komputerze, i zaczęła robić listę. Kredyt na mieszkanie. Kwota na garaż. Papiery po babci.
Następnego dnia poszła do notariusza sprawdzić, na kogo formalnie zapisane jest mieszkanie, które kupili osiem lat temu za trzysta dwadzieścia tysięcy, na kredyt z ratą tysiąc osiemset złotych miesięcznie — spłacaną głównie przez nią, bo firma Marka miała wtedy chude lata i przez pół roku nie płacił premii. Mieszkanie było wspólne. Ale garaż i działka rekreacyjna pod Zakliczynem, kupione dwa lata później za pieniądze ze spadku po babci, były zapisane wyłącznie na nią.
Zadzwoniła do siostry, prawniczki z Krakowa, i przez dwie godziny rozmawiały o rozdzielności majątkowej, o tym, co da się udowodnić, a czego nie, i jak zabezpieczyć syna, zanim cokolwiek powie Markowi.
Przez trzy tygodnie Renata żyła podwójnie. Gotowała obiady, odbierała telefony od teściowej, odwoziła syna na trening — a wieczorami siedziała nad wyciągami z konta, licząc przelewy, drukując zdjęcia z parkingu przy Krakowskiej, zrobione telefonem przez uchyloną szybę samochodu. Ręce jej się trzęsły nad tymi papierami, nie raz, nie dwa. Ale robiła to dalej, bo wiedziała jedno: kiedy powie „wiem”, Marek spróbuje jej wmówić, iż to ona zwariowała.
Kulminacja przyszła w niedzielę, przy rodzinnym obiedzie, na który przyjechała teściowa z Bochni. Marek opowiadał akurat anegdotę o kliencie z Rzeszowa, śmiejąc się głośno, kiedy Renata postawiła na stole kopertę.
— Otwórz — powiedziała tylko.
W środku było zdjęcie z parkingu, potwierdzenie rezerwacji z hotelu Pegaz w Krynicy, gdzie „delegacja” trwała dwa dni zamiast jednego, i pismo od notariusza w sprawie garażu i działki — od tego tygodnia formalnie tylko jej, bez możliwości podważenia.
Marek zbladł, otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, i zamknął je z powrotem. Teściowa zamarła z widelcem w połowie drogi do ust. Renata nie krzyczała. Powiedziała twardym głosem, iż syn zostaje z nią, iż mieszkanie idzie na sprzedaż i podział po połowie, bo prawo tak stanowi, ale działka i garaż, w które włożyła pieniądze po babci, nie będą finansować niczyjego nowego życia z księgową pachnącą wanilią.
Marek wyprowadził się dwa tygodnie później, do kawalerki na Mościcach. Malwina straciła pracę w tej samej firmie transportowej niedługo potem — zarząd nie lubił, gdy prywatne sprawy wchodziły na korytarze biura.
Renata sprzedała mieszkanie za trzysta sześćdziesiąt tysięcy, kupiła mniejsze, bliżej szkoły syna, spłaciła resztę kredytu i odłożyła resztę na czarną godzinę. Działkę pod Zakliczynem zamieniła w miejsce, gdzie razem z synem zaczęli sadzić zioła na sprzedaż do sklepu.
Wieczorem, zamykając roletę w zielarni przy rynku, poczuła w powietrzu przypadkową wanilię z cukierni obok. Nic nie drgnęło. Zgasiła światło, zamknęła drzwi na klucz i poszła w stronę przystanku, gdzie syn miał na nią czekać z torbą pełną świeżej mięty z działki.
