Zgrypiałam się na dobre, z gorączką, która nie chciała spuścić poniżej trzydziestu ośmiu. Syn przysłał SMS-a: „Mamo, umów teleporadę, link masz w mailu". Link wisiał nieotwarty przez tydzień, aż mi wygasł sam, bo wyzdrowiałam bez niego. A rosół przynosiła Krystyna z drugiego piętra. W słoiku po chrzanie, z gumką recepturką owiniętą wokół pokrywki, żeby się nie odkręciła w torbie.
Nazywam się Teresa Wolska, mam sześćdziesiąt cztery lata, mieszkam w Krakowie na Prądniku Czerwonym od dwudziestu jeden lat, w tym samym bloku z wielkiej płyty, na trzecim piętrze bez windy. I to właśnie ten wygasły link nie dawał mi spokoju bardziej niż katar, bardziej niż ból w krzyżu, bardziej niż trzy noce, kiedy poduszka była mokra od potu i musiałam ją przewracać na suchą stronę co godzinę.
Leżałam potem czysta, przebrana, już zdrowa, i patrzyłam w ten SMS od Marcina. „Mamo, umów teleporadę". Siedem słów. Kiedyś pisał „kocham cię, wracaj do zdrowia" i stawiał emotkę z misiem. Teraz – instrukcja obsługi.
Krystyna zapukała swoim zwyczajowym sposobem – dwa razy głośno, potem raz cicho, jakby kod. Stała w progu w fartuchu w kwiatki, z litrowym słoikiem, na którym flamastrem było napisane „Wtorek, marchew+pietruszka". Bo ona wszystko podpisuje, choćby dżemy dla siebie na zimę.
– Tereska, ty wyglądasz jak siedem nieszczęść na krzyżu – powiedziała zamiast dzień dobry. – Gorączka trzyma?
– Trzydzieści osiem cztery.
– To ja ci jutro jeszcze przyniosę, z kluskami tym razem. Sam bulion to głód, nie leczenie.
I przyniosła. Nazajutrz, kwadrans po dziesiątej, z nowym słoikiem, tym razem z makaronem domowej roboty, pokrojonym w cienkie paseczki suszące się wcześniej na ściereczce rozłożonej na kaloryferze – widziałam to kiedyś przez uchylone drzwi jej kuchni. Rosół Krystyny smakował dokładnie tak, jak ten, który robiła moja babcia w Bochni, zanim trafiła do szpitala i już nie wróciła do domu. Marchewka krojona wzdłuż, nie w kółka. Lubczyk, którego nikt już dzisiaj nie hoduje na balkonie, a ona hoduje. Taki smak, iż łzy same lecą, ale nie ze smutku – z czegoś, na co nie ma jeszcze nazwy w żadnym języku.
Krystyna mieszka piętro niżej od dwunastu lat, odkąd owdowiała i przeprowadziła się z Nowej Huty, z dużego mieszkania po mężu, do tej kawalerki na Prądniku. Ma siedemdziesiąt jeden lat. Znamy się jak dwie sąsiadki z klatki – czyli wiemy o sobie wszystko i zarazem nic. Ona wie, iż piję kawę bez cukru, iż mam syna w Poznaniu i wnuka Kubę, którego zdjęcie z komunii stoi u mnie na kredensie. Ja wiem, iż ona chodzi na mszę o siódmej rano choćby w styczniowy mróz, i iż jej córka Dorota dzwoni w niedziele, krótko, między jednym a drugim zajęciem dzieci.
Przez te dwanaście lat nasza znajomość wyglądała tak: dzień dobry na schodach, pożyczona sól w grudniu, kartka wsunięta pod drzwi na urodziny. Normalne polskie sąsiedztwo, bez czułości, bez zobowiązań. Tak przynajmniej myślałam. Bo kiedy leżałam chora, okazało się, iż Krystyna widziała coś, czego ja sama widzieć nie chciałam. Albo nie umiałam.
Marcin wyjechał do Poznania dziewięć lat temu, za pracą w firmie logistycznej, a rok później i za Agatą, dziewczyną, którą tam poznał i z którą się ożenił. Mówił wtedy, iż w Krakowie nie ma dla niego perspektyw, iż Poznań to inny poziom. Ja mówiłam, iż pracowałam całe życie jako pielęgniarka w szpitalu na Kobierzynie i nigdy nie potrzebowałam perspektyw dalszych niż Rynek Główny. Ale trzydziestoletni synowie nie słuchają matek.
Pierwsze dwa lata dzwonił co kilka dni. Przyjeżdżał na święta, przysyłał zdjęcia Kuby z placu zabaw. Potem Kuba poszedł do przedszkola, Agata wróciła do pracy, Marcin dostał awans na kierownika magazynu – i telefony zrobiły się rzadsze. Raz w tygodniu. Potem raz na dwa tygodnie. Potem – zdjęcia na komunikatorze zamiast rozmowy, polubione bez słowa komentarza.
Nie kłóciliśmy się nigdy. Byłoby łatwiej, bo wtedy wiadomo, iż coś jest nie tak. My po prostu cichliśmy, jak radio, które ktoś przykręca o jeden stopień co tydzień – różnicy nie słychać, aż w końcu siedzisz w ciszy i nie pamiętasz, kiedy muzyka się skończyła.
Kiedy się rozchorowałam, napisałam mu krótko: „Marcinku, grypa, leżę". Odpowiedź przyszła po czterdziestu minutach. Link do teleporady i zdanie o piciu dużo wody. Nie zapytał nawet, czy mam co jeść.
Czwartego dnia, kiedy gorączka wreszcie spadła poniżej trzydziestu ośmiu, Krystyna przyszła nie tylko z rosołem. Przyniosła herbatę z lipą i miodem gryczanym w termosie, żebym nie musiała wstawać do kuchni. Usiadła na taborecie w przedpokoju – żeby się przypadkiem nie zarazić ode mnie – i przez uchylone drzwi do sypialni powiedziała:
– Teresa, ja wiem, iż to nie moja sprawa. Ale kiedy twój syn był tu ostatnio?
Milczałam. Liczyłam w głowie i wyszło mi, iż osiem miesięcy. Od Wielkanocy.
– Krystyna, on ma pracę, dziecko, dwie godziny drogi.
– Ja mam trzy godziny do córki i przyjeżdża co miesiąc. – Postawiła termos na komodzie, głośniej, niż trzeba. – Nie chodzi o kilometry, Tereska. Chodzi o to, iż jak człowiek choruje, to sam nie wie, iż jest sam. Aż ktoś mu rosół przyniesie.
Wypiłam tę herbatę powoli, paląc język, i pierwszy raz od tygodnia przestałam bronić Marcina. Bo prawda była taka, iż nie chodziło o kilometry ani o pracę. Chodziło o to, iż syn dawno przestał mnie traktować jak osobę, którą trzeba odwiedzić, a zaczął traktować jak sprawę, którą trzeba załatwić – jednym linkiem, jednym SMS-em, z głowy.
Wyzdrowiałam całkiem po dziesięciu dniach. Krystyna przestała przynosić rosół, ale zaczęła wpadać po prostu na kawę, we wtorki, bo „skoro już mam nawyk". Ja zaczęłam schodzić do niej, kiedy bolała ją noga po operacji kolana, z zakupami z Biedronki i lekami z apteki na rogu.
A z Marcinem zrobiłam coś, czego wcześniej bym się nie odważyła. Zadzwoniłam do niego w niedzielny wieczór, kiedy zwykle rozmawialiśmy najkrócej, i powiedziałam bez owijania:
– Marcinku, chcę, żebyś wiedział jedną rzecz. Skreślam cię z konta oszczędnościowego, na którym dotąd byłeś współwłaścicielem po tacie. Trzydzieści osiem tysięcy złotych. Zostawiam sobie jako poduszkę na starość, bo widzę, iż jak zachoruję, to nie ty mi rosół przyniesiesz.
Milczał tak długo, iż myślałam, iż się rozłączył.
– Mamo, to nie fair. To były pieniądze taty.
– Właśnie dlatego zostają tam, gdzie mogą się przydać. U mnie. A jak przyjedziesz kiedyś z Kubą na dłużej niż na obiad w Wigilię, to pogadamy o tym, co zostanie po mnie. Na razie idę do sąsiadki na kawę. Ona mnie odwiedza częściej niż ty.
Odłożyłam telefon i poszłam na dół, z ciastem drożdżowym, które upiekłam tego popołudnia – po raz pierwszy od miesięcy, bo w końcu miałam dla kogo. Krystyna otworzyła w tym swoim fartuchu w kwiatki, powąchała blachę i powiedziała tylko:
– No, to teraz ja robię herbatę.
