Przyszłam po mieszkanie, a wyszłam z biletem w jedną stronę

Kiedy nacisnęłam dzwonek, w klatce pachniało gotowaną kapustą i mokrym tynkiem. Nie wiem, czego się spodziewałam. Że otworzy mi sprzątaczka? Że za progiem zobaczę wielki przedpokój, o którym tyle mówił Andrzej? Tymczasem drzwi uchyliła sama — sucha, zmęczona kobieta w rozciągniętym swetrze. Na dłoniach miała ciemne ślady ziemi, jakby właśnie przesadzała kwiaty.

— Pani Małgorzata? — zapytałam.

Kiwnęła głową. Bez słowa wpuściła mnie do środka.

Korytarz był wąski, pachniał starą boazerią i świeżo wypraną firanką. Mój brzuch prawie dotykał wieszaka z płaszczami. Zdjęłam buty, ale nie czekałam na zaproszenie. Po co? To miało być niedługo moje mieszkanie. Andrzej powtarzał to od miesiąca: iż żona długo nie będzie robić problemów, iż wszystko załatwi, iż tylko muszę uzbroić się w cierpliwość. A ja przestałam czekać. Bo ile można?

Na kuchennym stole leżała serweta w niebieską kratkę, obok stał gliniany dzbanek z łyżeczkami. Pani Małgorzata nie zaproponowała herbaty, więc sama poprosiłam o szklankę wody. Podała mi ją bez słowa. Wypiłam łyk i zaczęłam.

— Andrzej to miękki człowiek — powiedziałam, patrząc na nią znad brzegu szklanki. — Szkoda mu pani nerwów. Ale ja nie zamierzam bawić się w chowanego. niedługo rodzi się nasze dziecko, potrzebujemy miejsca.

Ona nic. Tylko wycierała blat wilgotną ściereczką, jakby mnie w ogóle nie słyszała.

— Ta kuchnia i tak wymaga remontu — dodałam. — Zielone ściany są okropne. Andrzej mówił, iż pani i tak woli wieś. Macie przecież dom pod Wieliczką. Po co pani taki metraż? Sprzątanie, rachunki…

Mówiłam i mówiłam. Czułam się jak u siebie. Bo niby czemu nie? Andrzej obiecał mi to mieszkanie, pokazywał zdjęcia, opowiadał, gdzie postawi łóżeczko. Ja tylko przyszłam po to, co i tak miało być moje.

W międzyczasie sięgnęłam po ciastko z wiklinowego koszyka. Owsiane z orzechami. Ugryzłam. Smakowało jak u babci na święta. Przełknęłam i kontynuowałam, iż trzeba będzie zburzyć ściankę między kuchnią a pokojem, żeby zrobić większy kącik dla malucha. choćby nie zauważyłam, kiedy kobieta podeszła do okna i zamknęła je, a potem wróciła i oparła się o stół.

— A czy Andrzej mówił pani — zaczęła cicho — iż to mieszkanie nigdy nie było jego?

Zamarłam z ciastkiem w palcach.

— To własność mojej matki, przepisana na mnie przed ślubem — mówiła dalej, zupełnie spokojnie. — Andrzej nie ma tu ani meldunku, ani prawa. Jest nikim w papierach. Meldunek załatwiłam mu u kuzynki, żeby nie płacić wyższy czynsz za metraż. A remont, owszem, robił. Sześć lat temu, z pieniędzy pożyczonych od mojego brata.

Odłożyłam ciastko na serwetę. Szklanka w mojej ręce zrobiła się nagle bardzo zimna.

— To bzdura — powiedziałam, ale głos mi się załamał. — Andrzej pokazywał mi rachunki za materiały budowlane. To on płacił!

— Płacił — potwierdziła. — Tylko iż to nie były jego pieniądze. Ani moje.

Potem podeszła do wiszącej półki, wyjęła gruby niebieski segregator i położyła go przede mną.

— Proszę, niech pani zajrzy. Tam są wyroki sądowe z ostatnich trzech tygodni. Andrzej od półtora roku nie ma firmy. Zbankrutował. Jest winien dwieście czterdzieści tysięcy złotych. Egzekucja już działa. Komornik zajął mu konto tydzień temu.

Krew odpłynęła mi z twarzy.

— To niemożliwe — powiedziałam cicho.

— A jednak — odparła, nie podnosząc głosu. — Wszystkie te wyjścia do restauracji, kwiaty, prezenty… To wszystko było z mojej karty kredytowej. Pożyczki, które brał, też przepadły. Dziś po południu wystawiłam dwie duże walizki z jego rzeczami za drzwi. Numer zablokowałam.

Zrobiło mi się słabo. Chyba wypuściłam szklankę, bo usłyszałam brzęk. Woda rozlała się po serwecie, po cieście, po tym idealnym obrusie, na którym przed chwilą tak pewnie układałam swoje argumenty.

— To kłamstwo — powtórzyłam, ale już choćby nie wierzyłam własnym słowom.

Ona podeszła bliżej.

— Niech pani wyjdzie i spojrzy na te walizki. Stoją przy drzwiach. Wieczorem Andrzej przyjdzie do pani nie z kluczami, tylko z długami. Niech pani się cieszy. Jak to się mówi — miłość ważniejsza od pieniędzy.

Wstała i otworzyła drzwi na korytarz.

— Radzę zabrać segregator. Pomoże w porze karmienia zrozumieć, za kogo pani zachodzi w ciążę.

Łzy napłynęły mi do oczu. Cała ta moja pewność, ten plan, to poczucie, iż biorę udział w przejęciu lepszego życia — wszystko to rozsypało się w jednej chwili. Za oknem zadzwonił tramwaj, głośno, jakby jechał prosto przeze mnie.

Chwyciłam torebkę. Nie pamiętam, jak znalazłam się w przedpokoju. Widziałam tylko swoje buty, które nagle wydały mi się obce. Wyszłam na klatkę.

Tam, pod ścianą, stały dwie wielkie czarne walizki. Jego. Andrzeja. Zapięte, gotowe do wyniesienia. Obok leżał złożony parasol i torba z napisem siłowni.

Zadzwoniłam do niego. Nie odebrał.

Zadzwoniłam jeszcze raz. I jeszcze. Za każdym razem ten sam sygnał.

Napisałam: „Twoje rzeczy są przed mieszkaniem żony. Nie dzwoń do mnie. Nie chcę cię znać.”

Po czym usunęłam jego numer.

Telefon w dłoniach trząsł mi się jak galareta. Na ekranie zostało tylko zdjęcie brzucha, które zrobiłam w zeszłym tygodniu. Wyglądałam na nim tak szczęśliwie.

Potem napisałam do mamy: „Wracam do Łodzi. Jutro rano. Nie pytaj teraz o nic.”

Zamówiłam taksówkę na dworzec. W drodze patrzyłam przez okno na Kraków — na te wszystkie kamienice, tramwaje, ludzi biegnących do pracy. Jakby świat w ogóle nie zauważył, iż właśnie rozpadło się moje życie.

Na dworcu kupiłam bilet w jedną stronę. Pociąg do Łodzi odjeżdżał za czterdzieści minut.

Usiadłam na twardej ławce w poczekalni. W ręku ściskałam bilet. Złapałam się na tym, iż drugą ręką gładzę brzuch, zupełnie jak wtedy, gdy Andrzej mówił, iż to będzie chłopiec. Mówił, iż nazwiemy go Wiktor.

Wyjęłam telefon, weszłam w ustawienia. Zablokowałam jego numer. Potem usunęłam całą konwersację. Wszystkie „kochanie” i „zaraz po pracy do Ciebie”. W koszu. Wyczyściłam.

Mama odpisała: „Czekam. Zjemy rosołu.”

Wstałam z ławki, poprawiłam płaszcz. Na peronie wiał chłodny wiatr. Nikt mnie nie odprowadzał.

Weszłam do wagonu, znalazłam miejsce przy oknie. Bilet położyłam na rozkładanym stoliku, tuż obok telefonu.

Pociąg ruszył. Kraków zaczął znikać za szybą, powoli, jakby nie chciał wypuścić tej wersji mnie, która przyjechała tu po cudze życie.

Zamknęłam oczy. Pod powiekami wciąż widziałam tamtą kobietę, która bez jednego krzyku postawiła moje całe „bajeczne życie” pod ścianą i wystawiła za drzwi razem z jego walizkami.

Dwie godziny później wysiadłam w Łodzi. Pachniało deszczem i dworcowym jedzeniem.

Mama stała na peronie, w granatowym płaszczu po babci. Nie powiedziała nic. Tylko wzięła moją torbę i przytuliła mnie za ramiona.

Poszłyśmy w stronę przejścia podziemnego. W torbie, pod pampersami, które kupiłam na zapas, leżał niebieski segregator, którego choćby nie otworzyłam od tamtej kuchni.