Dwadzieścia trzy lata gotowałam dla Pawła pomidorówkę.
Prasowałam koszule, znosiłam teściową.
Jej ulubione zdanie pamiętam do dziś: „Pawełek za młodu uwielbiał zupę mleczną”.
Przez te wszystkie lata wierzyłam w raporty i zebrania.
Byłam przekonana, iż wszystko da się wytłumaczyć.
Aż coś pękło.
Najpierw przestał odbierać telefon.
Potem obiady stygły wieczorami, raz za razem.
Potem poczułam nową wodę toaletową, której mu nie kupowałam.
Lekką, kwiatową, obcą.
Nie jestem osobą od awantur.
Jestem raczej taką, co gapi się w sufit po nocach.
A potem wstaje i jedzie sprawdzić prawdę.
Zadzwoniłam do Krysi, przyjaciółki.
– Grażka, po co tam jedziesz? – spytała.
– Gorzej już nie będzie – odpowiedziałam.
Biuro Pawła mieściło się w biurowcu „Nowa Europa”, w centrum Warszawy.
Byłam tam wcześniej dwa razy.
Ochroniarz zawsze patrzył na mnie z uznaniem.
Żona kierownika działu, pomyślał pewnie.
Była siódma wieczorem, parking prawie pusty.
Tylko jedno okno się świeciło.
Trzecie piętro, prawy róg, jego gabinet.
Za szybą poruszały się dwa cienie.
Zadzwoniłam do Pawła.
Sygnał, drugi, trzeci.
Za oknem ktoś wyciągnął rękę do kogoś.
– Abonent nie odpowiada – usłyszałam w słuchawce.
Weszłam do budynku.
Ochroniarz podniósł wzrok.
– Do kogo pani? – spytał.
– Do Pawła Grabowskiego. Jestem jego żoną.
Zawahał się, potem wpuścił.
Szłam długim korytarzem z szarą wykładziną.
Z gabinetu dobiegał kobiecy śmiech.
Lekki, swobodny, jakby nic się nie działo.
Nacisnęłam drzwi.
Paweł siedział na rogu biurka, pewny siebie.
Obok stała kobieta, może trzydziestoośmioletnia, zadbana.
Oboje zamarli na mój widok.
– Grażyna? – powiedział Paweł zdziwiony.
– Dobry wieczór – odparłam spokojnie.
– Przyszłaś bez zapowiedzi?
– Dzwoniłam. Nie odbierałeś.
– Byłem zajęty.
– Widzę – powiedziałam, patrząc na dwa kubki z herbatą.
Jeden miał ślad szminki.
– To Renata, moja nowa kierowniczka projektu – wyjaśnił Paweł.
– Miło mi – odparłam chłodno.
Renata gwałtownie wyszła, zabierając dokumenty.
Zostaliśmy sami w ciszy gabinetu.
– Po co przyszłaś? – zapytał Paweł, jakbym to ja zawiniła.
– Chciałam wiedzieć, czemu nie odbierasz telefonu.
– Pracowaliśmy, to było służbowe.
– O siódmej wieczorem?
– Tak bywa, mamy pilny projekt!
Milczałam i patrzyłam.
– Chodźmy do domu, porozmawiamy – powiedział ciszej.
– Dobrze – zgodziłam się.
W samochodzie panowała cisza.
Patrzyłam przez okno na mokry asfalt i cudze światła.
W windzie Paweł jak zwykle powiesił płaszcz starannie.
– Grażyna, posłuchaj – zaczął w kuchni.
– Słucham – odparłam krótko.
– Naprawdę, nic nie było.
– Nie wierzę ci, Pawle.
Zaskoczyło go to bardziej niż krzyk.
– Dlaczego nie wierzysz?
– Bo widziałam twoją twarz, gdy weszłam.
– To nieprawda, Grażyna.
– Znam cię dwadzieścia trzy lata. Wiem, jak wyglądasz, gdy się cieszysz na mój widok.
Milczał chwilę.
– A zapach też wymyśliłam? – spytałam.
– To mój zapach.
– Nigdy go nie używałeś. Zawsze ja ci kupowałam wodę toaletową.
Otworzył usta, ale nic nie powiedział.
– Przy niej czuję się lekko – wyznał w końcu. – Jest młodsza, patrzy inaczej.
– Brzmi uczciwie – powiedziałam cicho.
– Nic się nie wydarzyło.
– Ale mogło.
Zamilkł, a w tej ciszy było więcej niż w słowach.
– Rozumiem – powiedziałam.
– Nie rób pochopnych wniosków.
– To nie są pochopne wnioski. Dojrzewały trzy miesiące.
Spojrzał w blat stołu, zawstydzony.
– Chcę ci coś powiedzieć, wysłuchaj do końca.
Skinął głową.
– Nie będę urządzać scen ani krzyczeć.
– Ale nie będę już udawać, iż wszystko gra, kiedy nie gra.
– Dwadzieścia trzy lata milczałam. To się skończyło.
Podniósł oczy, zaskoczony moim spokojem.
– To nie ultimatum. To fakt.
– Musisz zdecydować, co dla ciebie ważne. Teraz.
Milczał długo, w końcu szepnął:
– Grażka… jestem głupi…
Czy to już koniec, czy dopiero początek rozmowy?
Nie wiedziałam jeszcze, co odpowiem.
Wiedziałam tylko jedno – już nie będę udawać.
