Żeś nie obraziła się, Jadzia, ale na wyciągu kuchennym masz taką warstwę tłuszczu, iż można tam zaraz ziemniaki smażyć wymamrotałam, wpatrując się w brudny metal. Już się herbata zagotowała, więc gwałtownie przetarłam. Ty przecież ciągle w biegu, nie masz czasu zadbać o przytulność, a Andrzej lubi porządek.
Janka stała na stołku w środku kuchni, uzbrojona w gąbkę i środek Antyfats, który Jadź chowała w głębokiej szafce, bo zapach był wstrętny. Na Jance leżał lawendowy fartuch, ulubiony krój przyjaciółki, a wyglądała, jakby wyrosła przy tym piecu i spędziła tu dwadzieścia lat.
Jadź, przyczajona w progu z laptopem w ręku, poczuła, jak pod gardłem rośnie gorąca fala irytacji. Pracowała jako główna księgowa, a w trakcie kwartalnego zamknięcia głowa waliła od liczb, tabel i niekończących się telefonów z urzędu skarbowego. Marzyła o ciszy i filiżance kawy, nie o prelekcji o gospodarstwie domowym od najlepszej przyjaciółki z dzieciństwa męża.
Janko, zejdziesz, proszę wymusiła się Jadź, trzymając się na ostatnim oddechu. Nie prosiłam o mycie wyciągu. Mam plan sprzątania, a kuchni nie dotknie się do soboty.
Odpadają te plany! odrzuciła Janka, energicznie machając łokciem. Jej rude loki podskakiwały w rytm ruchów. Brud nie czeka na weekend. Andrzejek wczoraj narzekał, iż alergia się nasiliła. To wszystko pył i tłuszcz. Zaraz zrobię z tego boski porządek, a potem ugotuję barszcz. Taki, jak w szkole, na kość mózgową. Nie karm go już półfabrykatami, bo mu żołądek szkodzi.
Jadź powoli zamknęła pokrywę laptopa.
Andrzej nie narzekał na alergię, ma sezonowy pyłek ambrozji zimnym tonem odparła. A półfabrykaty ostatni raz jedliśmy miesiąc temu. Janko, odłóż gąbkę. To mój dom i moja kuchnia.
W tym momencie drzwi wejściowe trzaskały, a w korytarzu rozległ się donośny głos Andrzeja:
Dziewczyny, jestem w domu! Co za zapachy! Janko, szykujesz jakieś ciasta?
Mąż wszedł do kuchni, lśniący jak wypolerowany czajnik. Nie zauważył napięcia wiszącego w powietrzu, gęstego niczym chłód w styczniowy poranek. Widząc Jankę na stołku, rozpromienił się uśmiechem.
No proszę, Janko, jesteś jak elektryczna miotła. Jadź, patrz, jak błyszczy! Nie mieliśmy rąk, by to zrobić.
Ja mam ręce, które pracują za kredyt hipoteczny, Andrzeju szepnęła Jadź, patrząc mu w oczy. On, jak zwykle, przegapił subtelną nutę krytyki.
Nie denerwuj się, Marta, to przyjacielskie. Janko pomaga z serca. Właśnie wróciła z urlopu, nudzi się sama, więc przyszedł wsparcie. Jesteśmy rodziną. Prawda, Janko?
Oczywiście! Janko wstała z stołka, wyprostowała krótką spódnicę i przygłośniła Andrzejowi policzek przyjacielsko, choć zbyt donośnie. Pamiętam, jak ty byłeś wybredny w domu. Musisz, aby wszystko było chrupiące. Jadź nie ma czasu, bo karierę buduje. Dlatego ja się wtrąciłam.
Jadź milcząco odwróciła się i ruszyła w sypialnię. Chciała krzyczeć, rzucać naczynia, ale wiedziała: wywołując scenę teraz, wyda się histeryczką przy boku świętej pomocnicy. Andrzej i Janko od lat byli przyjaciółmi, ich matki przyjaciółkami, a Janko stale hałasowała w życiu Andrzeja jak tło. Ostatni miesiąc jednak ten szum stał się nie do zniesienia.
Po kolejnych rozwodach Janko uznała, iż jej misją jest ratowanie biednego Andrzeja przed domowym bałaganem. Pojawiała się bez zapowiedzi, przynosząc pojemniki z jedzeniem, krytykując zasłony i przestawiając wazony w salonie, bo tak według fengshuui przepływ pieniędzy lepszy. Andrzej, łagodny i unikający konfliktów, jedynie śmiał się i pochłaniał kotlety, nie widząc w tym problemu.
Wieczór minął w męczarniach. Jadź siedziała w gabinecie, bilansując debety z kredytami, a z kuchni dochodził głośny śmiech, dźwięk naczyń i aromat barszczu.
Pamiętasz, jak w dziewiątej klasie jechaliśmy na turniej? rozbrzmiał głos Janki. Nie potrafiłeś rozbić namiotu, więc pomogłam wbić kołki!
Było! ryczał Andrzej. Zawsze byłaś naszą wojowniczką.
Jadź czuła się zbędna w własnym mieszkaniu, wyszła na kuchnię tylko po szklankę wody.
Och, Jadź, usiądź i jedz! szerokim gestem zaprosiła Janka, przyczajona przy palniku. Przebrała się w domowy leniwy strój, który przywiozła. Barszcz, jedz. Dodałam sekretny składnik, Andrzejek już dwie miski zjadł.
Dziękuję, nie jestem głodna nalewała wodę Jadź. Andrzeju, muszę z tobą porozmawiać. Na samą.
Nie, to niepotrzebne, wszyscy tu są znajomi odrzucił mąż, smarując musztardą chleb. Janka wie o wszystkim.
Nie, Andrzeju. Na samą.
Usłyszawszy metaliczny dźwięk w jej głosie, Andrzej westchnął, przetarł usta chusteczką i podążył za nią do sypialni. Janka patrzyła, jak lekarz przygląda się pacjentowi.
W sypialni Jadź zamknęła drzwi i zwróciła się do męża.
Andrzeju, to musi się skończyć.
Co dokładnie? zapytał, przymrużając oczy.
Jankę. Ona jest wszędzie. Wchodzi bez zaproszenia, dotyka moich rzeczy, gotuje w mojej kuchni. Czuję się gościem w własnym domu.
Jadź, przesadzasz. Ona tylko chce pomóc. Ma trudny okres, jest samotna. A my mamy rodzinę, przytulnie. I tak, barszcz smakuje naprawdę. Nie gotowałaś w tym tygodniu?
Nie gotowałam, bo zamykam rok! podniosła głos. Zarabiam pieniądze, Andrzeju. Nie zatrudniam Janki jako sprzątaczki. Jak będę potrzebowała pomocy, wezwę firmę sprzątającą. Nieznajoma przyjdzie, posprząta i odejdzie. Janka ona zaznacza swoją strefę.
Jaka to strefa? Co to za bzdury? Jesteśmy przyjaciółmi z dzieciństwa! Ona jest jak siostra!
Siostry nie zachowują się tak natarczywie. Krytykuje mnie: warstwa tłuszczu, półfabrykaty, budujesz karierę. Słyszysz, jak to brzmi? Próbując udowodnić, iż jestem złą żoną, a ona idealna.
Jadź, masz po prostu stres w pracy Andrzej podszedł, próbując ją objąć. Wszędzie widzisz wrogów. Janka to szczera dziewczyna, mówi, co myśli. Nie szukaj podstępu. Przetrzymaj trochę, ona się uspokoi i znajdzie nowego faceta.
Jadź odeszła na bok. Rozmowa nie przyniosła nic. Andrzej tracił zdolność dostrzegania, gdy chodziło o jego przyjaciół.
Kolejne trzy dni upłynęły w względnym spokoju. Jadź celowo zostawała dłużej w biurze, by nie krzyżować się z pomocnicą. W piątek musiała wyjść wcześniej migrena przytłoczyła ją tak, iż przed oczami wiły się kółka.
Otworzyła drzwi kluczem, marząc tylko o tym, by rozłożyć się w chłodnym łóżku, zasłonić firanki i leżeć w ciszy.
Mieszkanie było podejrzanie ciche. Zsunęła buty, starając się nie hałasować, i przeszła do salonu. Pusto. W powietrzu unosił się ciężki, słodkawy zapach perfum Janki.
Poszła do sypialni. Drzwi były lekko uchylone. Pchnęła je i zamarła w progu, nie mogąc uwierzyć własnym oczom.
Janka stała przy otwartym szafiekomodzie, przed wspólnym garderobem. Na łóżku leżały stosy ubrań Andrzeja: koszule, swetry, choćby bielizna. Janka nucąc pod nosem, przekładała stosy.
Co tu się dzieje? krzyknęła Jadź, chrapliwie, ale głośno.
Janka zadrżała i upuściła stos koszulek. Obróciła się, a na jej twarzy przez chwilę pojawił się strach, który natychmiast zamienił się w oburzoną godność.
Ojej, Jadź! Co ty robisz, jak myszka? Przestraszyłam cię!
Zapytałam: co robisz w mojej szafie? Jadź wkroczyła do pokoju, czując, jak ból głowy ustępuje pod naporem lodowatej furii.
Porządek wprowadzam! Janka wskazała rękami. Przeglądałam koszulę Andrzeja, bo narzekał, iż jest pognieciona, a tu wszystko pomieszane, skarpety z bokserkami, zimowe z letnimi. Barak. Postanowiłam posegregować po kolorach i sezonach. A przy okazji wyrzuciłam kilka twoich swetrów do worka na śmieci. Są już zużyte, z kulkami. Andrzejowi wstyd z taką żoną. Kobieta powinna wyglądać jak królowa, choćby w domu.
Jadź spojrzała na podłogę. Tam rzeczywiście stał czarny worek na śmieci, z którego wystawał rękaw jej ulubionego domowego kardiganu miękkiego, przytulnego, w który tak lubiła się wtulić wieczorami.
To był koniec. Punkt bez powrotu.
Jadź podniosła kardigan, przycisnęła go do serca, po czym wpatrywała się w Jankę.
Wynurz się, wyszeptała cicho.
Co? Janka podniosła brwi.
Wynurz się z mojego domu. Natychmiast.
Zwariowałaś? Janka próbowała zachować twarz. Ja tu tylko porządek wprowadzam, a ty mnie wypędzasz? Powiem Andrzejowi, jaka jesteś niewdzięczna histeryczka! On przyjdzie i
Przyjdzie do pustego mieszkania, jeżeli nie znikniesz teraz, przerwała Jadź. Przekroczyłaś granice. Wkroczyłaś do mojej sypialni, dotknęłaś bielizny męża, wyrzuciłaś moje rzeczy. To nie pomoc, to najazd.
Robię to dla Andrzeja! Potrzebuje przytulności!
Potrzebuje żony, nie uciążliwej muchy! Jadź podeszła, a Janka zaskoczona zachwiała się. Myślisz, iż nie widzę, co robisz? Próbujesz zająć moje miejsce. Najpierw kuchnia, potem salon, a teraz sypialnia. Zaznaczasz terytorium swoim barszczem i porządkami. Ale się pomyliłaś. Tu rządzi ja.
Nie ma mnie w roli gospodarza! Janka skrzyknęła, policzki zarumieniły się. Ty jesteś sucharem! Myślisz tylko o liczbach! Andrzejowi z tobą jest zimno, nudno! On potrzebuje czułości, troski! Zna go od pieluszek, wiem, co mu potrzebne!
Gdybyś naprawdę wiedziała, co mu potrzebne, byłabyś jego żoną, nie przyjaciółką noszącą talerze, Jadź parowała. On wybrał mnie. Żyje ze mną. Ty jesteś zbędna.
Janka zadrżała od zdenerwowania.
Ach tak poczekaj. Andrzej się dowie
Oczywiście, dowie. Powiem mu wszystko. A teraz zbierz swoje rzeczy i znikaj. Masz jedną minutę.
Jadź otworzyła drzwi wejściowe na oścież. Janka chwyciła torbę, zakładając buty w biegu, i wybiegła korytarzem.
Pożałujesz! syknęła, mijając Jadź. Zostaniesz sama ze swoją dumą!
Lepiej sama niż z taką przyjaciółką w domu odparła Jadź, z przyjemnością zamykając drzwi.
Oparła się plecami o zimny metal i zamknęła oczy. Ból w głowie znów pulsował, ale w środku poczuła dziwne ukojenie, jakby wyrzuciła z domu lata zaległego śmieci.
Po godzinie wrócił Andrzej, wesół, nucąc, ale gdy zobaczył twarz żony i ciszę w mieszkaniu, podrapał się po głowie.
Jadź? Jesteś w domu? Gdzie Janka? Miała zrobić mi niespodziankę, porządek wprowadzić.
Jadź siedziała na kanapie, przed nią czarny worek z jej rzeczami, który JJadź wzięła głęboki oddech, zamknęła ostatnią kartę tego burzliwego rozdziału i spojrzała w przyszłość, którą sama zamierzała zbudować.
