Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć. To trochę jak z serialu, ale przydarzyło się tu, normalnej kobiecie, w Poznaniu, a nie w żadnym Hollywood… Trzy dekady z jednym facetem. 30 lat życia znam Jakuba lepiej niż siebie. Wiem, kiedy w nocy przekłada się z boku na bok, wiem, iż lubi jajecznicę i mocną kawę na śniadanie. Więcej nie trzeba. Albo tak mi się zawsze wydawało.
Ale Jakub wyobraź sobie wymienił to wszystko na uczucia z czasów studiów z jakąś wyfotoszopaną pięknością. Spakował się i wyszedł. Wiesz, nie płakałam wtedy, chociaż pewnie powinnam. Zrobiłam coś innego wyczyściłam zamrażarkę z lodu (możesz się śmiać, ale musiałam mieć nad czym panować!) i zrobiłam listę. Listę, jak go odzyskać. Nie pytaj, skąd ta motywacja takie rzeczy robi się automatycznie, jak masz rozkołatane serce. Pierwszy punkt? Spotkanie z tą nową jego wybranką.
Kiedyś słyszałam, iż pierwsza miłość jest jak ospa jak się w młodości przechoruje, zostają ślady, ale już nie wraca. Kłamią, wiesz? To musi być jakaś inna zaraza…
Początek mojej historii to była rysa na moim idealnym świecie, sklejonym przez 30 lat wspólnego życia. Tyle, iż ta rysa wcale nie poszła od fundamentów. Nie, ona zaczęła się gdzieś wysoko jakby od anteny na dachu, która złapała czyjeś obce fale.
Mama i babcia zawsze powtarzały: Najważniejsze w życiu to nie mieszkanie czy samochód, tylko nazwisko i honor. Reszta się jakoś ułoży. Były ze starej szkoły wszystko na betonowych zasadach. Może dlatego wyszłam za Kubę tak wcześnie, bez żadnych poprzednich chłopaków. On był pierwszy. I jedyny. A ja dla niego wiadomo, nie pierwsza. Ale przez lata mi to nie przeszkadzało. Do czasu.
To było jedno z tych wczesnowiosennych, leniwych poranków. Za oknem, na Jeżycach, forsycja już kwitła, a Jakub siedział w kuchni, popijał herbatę z miętą i zerkał gdzieś w przestrzeń. Postawił filiżankę, strzelił palcami i nagle wypalił serio, zupełnie jakby siekiera wbiła się w stół:
Haniu chyba się wyprowadzam.
Nawet nie oderwałam się od smarowania chleba masłem, które, jak to masło z lodówki, łamało się na grzance.
Do pracy delegacja?
A on spojrzał od razu wiedziałam, iż nie.
Poznałem Marzenę. Pamiętasz? Opowiadałem czasem studiowaliśmy razem. To była moja pierwsza miłość. Myślałem, iż to przeszło, iż czas swoje zrobił, ale to wróciło, wiesz? Nie chcę cię oszukiwać. Tak byłoby podle.
On gadał, a ja, zamiast słuchać, podziwiałam przez okno, jak dzieciaki sąsiadki tłuką piłkę o śmietnik. Tak, bęc, bęc w rytm jego słów. Dzieci już dorosłe, mieszkanie duże, wnuki pewnie lada moment. On coś tam jeszcze mówił o szczerości, o tym, iż serce nie wybiera, ale ja myślałam, iż piach mam w gardle. Pokazałam mu ręką, żeby podał wodę.
Źle ci? podniósł się, nalał wody. Hania, nie przerażaj mnie
Ale skąd, cudownie, powieszę pranie, posadzę kwiaty i wszystko będzie super. Aha, i rybę też świeżą trzeba sprawić.
Połknęłam pół szklanki, poczułam ten chłód w środku i po prostu wyszłam do łazienki. Przekręciłam zamek, odcięłam się od niego i świata. Włączyłam kran na maksa, żeby nie słyszał, jak łapię oddech. I słyszał. On zawsze wszystko czuł.
Hania! Otwórz! Wyważę drzwi!
Kuba, daj mi się umyć!
Sama żartowałem! Wyjdź już! rzucił z taką miną, jakby rzeczywiście to miała być zabawna historyjka.
Popatrzyłam w lustro. Widziałam tam siebie, kobietę-wrak, zmęczoną, zapuchniętą, bez blasku. Głowa mnie boli od pytań: po co tyle lat to wszystko ciągnąć? On sobie znalazł skrytkę na emocje.
Zmyłam twarz zimną wodą, ułożyłam włosy, napięłam się cała i wyszłam jak królowa detronizowana niby spokojna, a cała wewnątrz rozstrzęsiona.
W przedpokoju Jakub wyglądał na najbardziej żałosnego, jakiego pamiętam choćby nie poczułam przez to ulgi, tylko taką chęć uciekania, wyjścia choćby do parku, byle z tej dusznej kuchni pełnej zapachu jego perfum.
Kuba, wychodzę na spacer. Nie idź za mną.
Serce, a jak ci się ciśnienie podniesie?
Ciii, serce już chyba tylko czeka na kapcie, które wywalę za okno. Nie idź.
Zanim odpowiedział, już byłam za drzwiami.
W parku Kasprowicza słoneczko, dzieci w wózkach, starsze panie na ławkach, pan z jamnikiem szarpie się z psem przy latarni, wszystko zwyczajne. Usiadłam i patrzyłam na kobiety: która z nich ta Marzena? Tamta w czerwonym szaliku? A może ta z włosami jak peruka? Skąd oni się spotkali? Na Facebooku, przez znajomych, czy po prostu zadzwonił, bo go naszło? Myśl, iż mógł specjalnie jej szukać, paliła mnie od środka. Musiałam to wiedzieć zobaczyć ją, dotknąć, zrozumieć, czemu przegrałam.
Wróciłam po czterdziestu minutach. Kuba cały czas tkwił przy stole, gapiąc się w niedopitą herbatę.
Siedzisz?
A gdzie miałbym iść?
Słuchaj, rozmawiamy już, czy jeszcze coś ukrywasz?
Hania, nie komplikuj
Ale wiedział, iż się nie wywinie.
Napisała do mnie na Messengerze. Dwa miesiące temu. Przypadkiem znalazła mój profil, tak mówiła.
Przypadkiem Oczywiście. Przypadkiem zawsze się znajdzie dawnych chłopaków w sieci. Spotykaliście się?
Kawę piliśmy, pogadaliśmy o starym studenckim życiu.
O pierwszych uniesieniach, rozczarowaniach. Serio, Jakub, ile masz lat, bo zachowujesz się jak licealista. Jak się nazywa?
Chwilę się wahał.
Marzena. Marzena Wojtczak.
Marzena powtórzyłam, choć w środku gotowałam się z wściekłości Ładne imię, takie modne. Hania zwykła, zmurszała, przewidywalna.
Hania, przestań
Nie. Ja sobie też kogoś znajdę. Może jakiś trener personalny z osiedlowej siłowni Albo Romek z podstawówki, rozstał się ostatnio, podobno.
Po co to mówisz?!
A czemu nie, skoro jestem wolna.
I poszłam do sypialni. Położyłam się, wpatrując się w sufit. Wcale mnie nie bolała głowa. Bolała dusza jakby ktoś wepchnął mi w klatkę piersiową rozgrzany gwóźdź. Słyszałam, jak Kuba nerwowo krząta się w kuchni. Po kilku minutach wyciągnęłam laptopa. Facebook przecież tu teraz wszystkie tajemnice się chowają.
Przekopałam Kubie połowę listy znajomych żadnej Marzeny Wojtczak, spryciarz! Pousuwał? Czy ona choćby nie jest w kontaktach? Przewijałam lajki, komentarze, stare zdjęcia nic.
I wtedy natknęłam się na kobietę w kapeluszu na tle Bałtyku profilowe z drinkiem, podpis: Ala, Sopot, mężatka. Wśród jej znajomych był Kuba. Przeklikałam i nagle trafiłam na dawną, studencką fotkę profilową. Dziewczyna z długim warkoczem w kółeczku na zdjęciu podpisanym: Marzena Wojtczak gwiazda wydziału!.
Dalej już poszło z górki otwarta galeria na Instagramie, zdjęcia: idealny makijaż, oczy wielkie jak spodki, futro na ramionach, cytaty o życiu tu i teraz, uczestnictwo w grupach typu Magia miłości, Związki od nowa, Smaki życia. Najnowszy post: Los łączy ludzi, by dać im drugą szansę okraszone serduszkiem. Ręce mi zadrżały. Polowałam ja, czy ona? Teraz już nie wiedziałam.
Jeszcze tylko szybki przegląd znajomych Marzeny I co widzę? Znajoma twarz Romek! Roman Zieliński z liceum. Ten, co nosił mi tornister i przynosił czekolady do biblioteki. Nie widzieliśmy się z 20 lat, słyszałam tylko, iż prowadzi firmę budowlaną w Warszawie rozkręcił się, rozwód…
Serce mi zaczęło walić. jeżeli ktoś wie o Marzenie coś z tamtych czasów, to tylko Romek. U niego i jej klasy były obok siebie, na pewno kojarzy.
Wpisałam go na Facebooku. Odszukałam napisałam z marszu: Romek, pamiętasz mnie? Hanka, ze szkolnej biblioteki. To nie żart, musimy pogadać masz chwilę?.
Odpowiedział po godzinie: Jasne, spotkajmy się w kawiarni Staromiejska, jestem do dyspozycji.
Wymówiłam się w pracy na dentystę, w domu urządziłam sobie pełny beauty day. Z szafy wyciągnęłam sukienkę, jeszcze z urodzin teściowej, ciemnogranatowa z dekoltem. Lokówka, tusz, perfumy i szpilki w lustrze zobaczyłam kobietę gotową nie zmęczoną starą żonę z dziś rano. Walkę!
Do lokalu przyszłam przed czasem. Zamówiłam kieliszek wina ręce mi lekko drżały, bo nigdy się nie wie, kto przyjdzie po latach…
Romek pojawił się punktualnie. Kawał chłopa płaszcz, krótkie włosy, pewny krok. Posłał mi uśmiech, jakiego nie widziałam dawno.
Hania? Niemożliwe! całował mnie w rękę jak w starym filmie. Myślałem, iż zobaczę szkolną dziewczynę w warkoczu, a tu femme fatale! Wyglądasz świetnie.
Spąsowiałam, ale zrobiło się cieplej na sercu.
Dzięki, iż się zjawiłeś. Wiem, iż masz urwanie głowy.
Ale dla ciebie zawsze znajdę czas. Usiadł, zamówił lampkę wina i dla siebie, pytał czy coś zjeść.
Nie wiem, w gardle mam kołek powiedziałam szczerze.
Kieliszek, stuknięcie Za spotkanie. Wypiliśmy łagodnego merlota.
Romek, konkrety. Jestem w beznadziejnej sytuacji. Jakub mnie zostawia. Dla Marzeny Wojtczak. Kojarzysz? Widziałam ją u ciebie w kontaktach.
Wyraz jego twarzy stężał.
Wojtczak chwila Aaa, Marzenka! zaśmiał się pod nosem U mnie w kontaktach występuje jako Mariola, ale dla wszystkich ma inne imiona.
Parsknęłam śmiechem mimo stresu.
Powiem ci szczerze zaczął Roman twój mąż harcuje jak Wokulski, ale nie pociągnie długo tego romansu młodości. Znam ją powierzchownie kilka razy spotkaliśmy się w większym towarzystwie. Potrafi się zaprezentować jak milczy w sukience, jest super. Ale codzienność z nią? Porażka.
No i? dopytywałam.
Hania, dziewczyna nie nadaje się do mieszkania totalny bałagan, gotować nie potrafi (pierogi z marketu na patelnię i byle co). Ma dwójkę dzieci z dwóch różnych związków oba już wyprowadzone, podobno kontakt raczej dla formalności. Ona snuje się po Instagramie i nawija każdemu, kto chce słuchać. No i ponoć chrapie, aż ściany się trzęsą. Twój Jakub, przyzwyczajony do ciszy i domowego rosołu, długo nie wytrzyma…
Poczułam przez chwilę ulgę mieszaną z dziką satysfakcją.
Romek, jesteś moim wybawieniem chciałam mówić dalej, ale nagle… przy naszym stoliku stanął Jakub. Blady jak ściana, zaciśnięte pięści. A obok niego ta cała Marzena. Od razu ją poznałam z profilu na żywo wyglądała mniej medialnie, zbyt mocny makijaż, zadarty podbródek, wzrok jak z urzędu.
Och, Romeczku! pisnęła nagle Marzena, rzucając Jakuba i śmigając do Romka No widzisz, jakie spotkanie!
Roman powitał ją chłodno i sztucznie się uśmiechnął.
Jakub niemalże wywleka mnie zza stołu:
Co tu robisz? Z Romanem się widujesz? Długo już macie romans?
Odstaw rękę, Jakub. Zostawiłeś mnie dziś rano, jestem wolna. Mam prawo chodzić, gdzie chcę.
Wolna? Czyli on już się tobą zajął? Szybko…
A co cię to obchodzi?
Marzena już słodzi Romkowi, kładzie mu rękę na ramieniu:
Ej, Jakub, daj spokój, Romaszka swój chłop, my się z Hanią znamy, pogadamy. Romek, bywasz tu często? Masz numer telefonu?
Romek mruga do mnie jakby chciał powiedzieć Widzisz?
A potem niespodziewanie podchodzi do mnie, obejmuje mnie w talii i głośno mówi do Jakuba:
Słuchaj, Jakub. Hania to wspaniała kobieta. I jak ty jesteś na tyle głupi, żeby zamienić ją na… (tutaj wymowne spojrzenie na Marzenę), trudno. A my z Hanią, kto wie, może jeszcze się spotkamy. Co ty na to, Haniu?
Odwzajemniłam uśmiech, opierając mu głowę na ramieniu.
Czemu nie.
Dla Jakuba to był cios w żołądek. Zbladł jak śnieg w kwietniu.
Bo wy… zaciął się.
Jakub, chodź nagle Marzena zaczęła ciągnąć go za rękaw Chodź, nie rób scen.
Tak, Jakub, chodźcie rzucił Romek, wesoło. Przecież chciałeś wolności.
Kuba patrzył na nas wszystkich i chyba dopiero wtedy naprawdę załapał, iż skoro dał sobie wolność, mnie też uwolnił I właśnie ta wolność obróciła się przeciwko niemu.
Jeszcze sobie pogadamy mruknął, po czym wyszedł z knajpy. Marzena podreptała za nim, rzucając mi jeszcze spojrzenie jak szpila.
Uff. Odetchnęłam, nogi mi się trzęsły.
Romek, uratowałeś mnie… powiedziałam, siadając ciężko.
Dla ciebie wszystko uśmiechnął się, ale powaga nie znikała mu z twarzy.
I wiesz, spojrzał na mnie potem tak smutno i ciepło:
Wiesz, Haniu, głupio się przyznać, ale byłem zakochany w tobie w liceum. Tylko nie miałem odwagi wtedy nic zrobić.
Tyle myśli kotłowało mi się w głowie, iż nie wiedziałam, co powiedzieć. Ale uśmiechnęłam się czule.
Daj spokój, dawne czasy odpowiedziałam, a Romek machnął ręką:
Tylko pamiętaj o jednym jedz coś, bo całkiem chuda się zrobiłaś.
Pogadał o biznesach, o córce, ja słuchałam jednym uchem, bo ciągle widziałam oczyma duszy jak Jakub idzie ulicą z tą Marzeną. I myślałam co dalej.
Wróciłam do domu późno, w przedpokoju świeciło się światło. Jakub siedział na stołku, cały jakiś roztrzęsiony.
Wróciłaś?
No przecież. A ty co nie u swojej pierwszej miłości? Marzena czeka, aż podasz jej obiad z mikrofali.
Hania… wybacz. Ja byłem głupi.
Już prosiłeś o wybaczenie. Rano. Za żart, pamiętasz?
To nie był żart. Siedziałem u niej godzinę. Oglądaliśmy telewizję, rozgrzewała kotlety i cały czas narzekała… na dzieci, byłego, bóle pleców. Nagle poczułem, iż patrzę na zupełnie obcą osobę. Nie ma w niej miłości, jest żal i żądanie opieki. Wtedy zobaczyłem w myślach ciebie jak pijesz wodę rano, jak ci drżą ręce, jak wychodzisz z łazienki dumna, choć złamana. Dopiero wtedy zrozumiałem, co straciłem…
Ty nie straciłeś, Jakub. Ty wyrzuciłeś. Jest różnica.
Stał na progu pokoju.
Ten Romek… On ci się podoba?
Jest starym znajomym. Dziś jakoś tylko on powiedział mi, iż dobrze wyglądam i iż jestem fajna. Ty mi tego dawno nie mówiłeś.
Podszedł, uklęknął i wziął moje ręce.
Haniu, jestem starym, głupim facetem. Daj mi szansę naprawić to wszystko.
Nie wiem, Kuba. Dziś umarłam. Naprawdę. I teraz siedzi tu przy mnie, na podłodze, jakiś zupełnie inny człowiek albo może sama jestem inna. Nie wiem.
Poczekam. Ile trzeba, poczekam. Tylko nie wyrzucaj mnie.
Poklepałam go po głowie.
Wstawaj. Gdybym chciała dramatów, poszłabym do teatru. Dziś masz spanie na kanapie.
Poszedł. Ja długo jeszcze siedziałam w ciszy. Nic już nie myślałam. W oknie odbijał się tylko deszcz. Ten nasz, polski, majowy, który czyści brud z chodników, a może i ze zszarganego serca.
Minął tydzień. Funkcjonowaliśmy jak współlokatorzy grzecznie, delikatnie, bez nerwów. Kuba sprzątał, gotował, przynosił kwiaty. Słyszałam, jak odrzuca połączenia od Marzeny, potem ją choćby zablokował.
Romek też dzwonił. Pytał, jak się czuję, zapraszał do kina. Odmawiałam z obawy, iż to już inny świat. Powiedział: Haniu, ty masz prawo do życia i do pięknego życia.
Sobota. Jakub krąży wokół mnie.
Może pójdziemy na spacer do ogrodu botanicznego? Bez ciebie nigdzie mi się nie chce iść.
Nie chcę.
Wiesz, rozumiem, iż zraniłem. Ale ja wybrałem. Wybrałem ciebie. I będę wybierał każdego dnia.
Popatrzyłam na niego, teraz zapadnięty, jakby starszy. Ale w oczach miał coś, czego nigdy wcześniej u niego nie widziałam strach przed stratą.
A jeżeli za rok znów zamarzysz o jakiejś Marzenie z młodości?
Już nie będę. Bo moja ostatnia miłość to ty. Dopiero teraz to zrozumiałem.
Dzwonek do drzwi serce mi zamarło. Jakub poszedł otworzyć. I nagle wrzawa. I ta cała Marzena, czyli Marzena Wojtczak w dresie, niedbale zawiązanym płaszczu, wleciała z ulicy, cała mokra od deszczu, naburmuszona.
Kuba! Czemu nie odbierasz? Przecież wiesz, iż ja dla ciebie wszystko! To przez nią? pokazuje na mnie. Starą jędzę?
Marzena, wracaj do siebie rzuca Jakub twardo.
Pięknie! A kto mówił, iż miłość jest wieczna? Że czas nie istnieje? wtrąca żałośnie.
A potem dorzuca:
Ona się z Romkiem, co? wyciąga pierwszy lepszy argument, żeby mnie dobić.
Skąd wiesz, gdzie spałam?
Romek sam mi mówił! Spotkaliśmy się! wypala, a potem gryzie się w język, iż się wygadała.
Martwa cisza w mieszkaniu.
Spotkałaś się z Romkiem?
Marzena krąży po przedpokoju jak dziki kot.
I co z tego?! Po prostu potrzebowałam pogadać. On taki bogaty, fascynujący. Co mam robić? Ty mnie ignorujesz!
Nie umiałam się nie śmiać. W końcu zapytałam:
Po co przyszłaś, Marzena?
Żebyś wiedziała, iż twój ukochany mąż to frajer! rzuciła, po czym wybiegła, trzaskając drzwiami.
Jakub podchodzi do mnie, cicho:
Nic już nie rozumiem. Ona… i Romek? A ten przecież cię tylko bronił.
Bronił. Ale widać i stare nawyki nie giną.
Podchodzę do okna. Wyszło słońce po deszczu, kałuże błyszczą jak kryształy.
Wiesz, powiedziała jedno prawdziwe zdanie. Spotkałam się z Romkiem. Rozmawialiśmy. Ale nie poszłam z nim do kina, choćby jeżeli mógł mnie poderwać. Bo zrozumiałam jedno.
Jakie?
30 lat to nie jest przypadek. Wiem, jak oddychasz przez sen, jaką nogę podwijasz, co lubisz na śniadanie, czego się boisz i o czym nie chcesz rozmawiać. To jak drzewo, które wrosło w ziemię. Możesz przesadzić drzewo odbije, albo uschnie. Romek to cieplarnia, a ty mój ogród. Trochę zaniedbany, ale swój.
Jakub tylko przełknął ślinę i odważył się wziąć mnie delikatnie za rękę:
Zadbam o ten ogród. Obiecuję. Wyrwę chwasty.
No, jeszcze nie raz wyrosną tak to już jest w życiu.
Haniu tamten wieczór Gdy Romek cię obejmował Ja zwariowałem z zazdrości.
Wiesz co, Kuba? Chyba też już nie potrafię bez ciebie.
Objął mnie tak mocno, iż aż chrupnęły mi kości.
Dziękuję.
Za co?
Za szansę. Ostatnią.
Staliśmy przy oknie długo, patrząc jak słońce świeci na całą dzielnicę. Za oknem wróble grały swój koncert. A w centrum miasta Marzena pewnie już szukała nowej ofiary, Romaszek pędził służbowym autem i myślał o tym, czego się nie da kupić.
A my staliśmy i milczeliśmy. Dwoje ludzi, których życie już prawie rozdzieliło, ale jednak, ku mojemu zdziwieniu, wróciło do wspólnego startu. Bo miłość ostatnia może być cichutka, zwyczajna, bez fajerwerków ale tylko ona się nie zużywa.
Chodźmy na herbatę z miętą rzuciłam nagle.
Pewnie. Upiekłem sernik z wiśniami, twój ulubiony.
Skąd wiedziałeś, iż wrócę?
Po prostu wiedziałem pocałował mnie w czoło.
I poszliśmy razem do kuchni. Za oknem już od nowa wiosna, pąki, zwyczajne życie. I to jest szczęście. To, które jest na wyciągnięcie ręki, ale o nim zapominamy. Ale pamięć, jak miłość, czeka na swój czas.
