Przeżyliśmy razem trzydzieści lat. Wiem, jak oddycha przez sen, co lubi na śniadanie. Myślałam, iż wiem o nim wszystko. A potem on zamienił to wszystko na uczucia z czasów studenckich i odszedł do kobiety z idealnie wyretuszowanym zdjęciem. Tamtej nocy nie płakałam. Upchnęłam zamrażarkę lodem i zrobiłam listę. Tak, listę tego, jak go odzyskać i sprawić, by sam błagał, żeby zostać. Pozycja pierwsza spotkanie z jego nową wybranką.
Mówi się, iż pierwsza miłość jest jak ospa jak przechorujesz za młodu, blizna zostanie na zawsze, ale sama choroba już nigdy nie wróci. Kłamstwo. Albo to jakaś inna przypadłość.
Moja historia zaczęła się, kiedy mój świat, budowany misternie przez trzydzieści lat niczym solidny dom z bali, zaczął pękać. I to nie od fundamentów, tylko od dachu, od anteny łapiącej cudze sygnały.
Z siostrą dorastałyśmy pod hasłami naszej mamy: Najcenniejsze, co macie, to nie mieszkanie ani samochód, tylko opinia. I jeszcze godność. Mama była kobietą starej daty, twardą jak beton. Pewnie dlatego wyszłam za Andrzeja nie mając na koncie żadnego romansu. Był moim pierwszym mężczyzną. Jedynym. Dla niego nie byłam pierwsza, ale nigdy mnie to nie gryzło… do czasu.
Tamto niedzielne poranek pełzało leniwie po naszym mieszkaniu na podwarszawskim Ursynowie. Pod oknami naszego bloku kwitła dzika czereśnia. Andrzej pił miętową herbatę, wpatrując się w jeden punkt. W końcu odstawił kubek, strzelił palcami i rzucił zdanie, które rozbiło ciszę jak topór szczapę drewna:
Zosiu Chyba się wyprowadzę.
Automatycznie dalej smarowałam masłem kromkę. Masło się kruszyło, bo było zimne.
Służbowo? zapytałam, choć widziałam po jego minie, iż nie.
Spotkałem Małgosię. Wspominałem, poznaliśmy się na studiach. To moja pierwsza miłość. I to uczucie nie zniknęło. Czekało tylko. Nie chcę cię oszukiwać.
Patrzył w jakiś martwy punkt za oknem, a ja patrzyłam na dzieciaka kopiącego piłkę. Piłka odbijała się od garażu: bęc, bęc, bęc. Takiej rytmiki używał Andrzej. Dzieci dorosły, mieszkanie duże, wnuki zaraz się pojawią… On mówił jeszcze coś o szczerości i iż uczuć się nie wybiera. Miałam tak sucho w gardle, jakby piasek w nie wsypano. Pokazałam ręką na dzbanek.
Źle się czujesz? zaniepokoił się, podbiegł i nalał wody. Zosiu, tylko nie przerażaj mnie.
Ja? mój głos zabrzmiał jak skrzek starej sroki. Doskonale. Szczęście przychodzi i odchodzi, a ryby i tak trzeba czyścić świeże.
Wypiłam wodę, czując jak wlewa się w lodowatą pustkę. Wstałam, poszłam do łazienki. Przekręciłam zamek. Odgrodziłam się od niego, jego słów, od świata. Odpaliłam wodę, by zagłuszyć oddech. Ale on słyszał wszystko.
Zosia! Otwórz! walił w drzwi. Złamie zaraz!
Daj mi się tylko umyć!
Żartowałem! Wyjdź! wykrzyknął, próbując zepchnąć wszystko na żart.
Spojrzałam w lustro. Patrzyła na mnie kobieta z potarganymi włosami, podkrążonymi oczami, spuchniętym nosem. Piękność. Pokręciłam głową. Za co on tyle lat był ze mną? Przeziębił się na nową miłość. Znalazł sobie rezerwę uczuć.
Umyłam się lodowatą wodą, uczesałam, mocno zacięłam usta i wyszłam, jak królowa co właśnie została zdetronizowana, ale udaje, iż tylko przyszła na spacer.
Stał w przedpokoju, w samej koszuli, ręce się mu trzęsły. Żałosny. I jego żałość wcale mnie nie ukoiła. Wręcz przeciwnie. Chciałam wybiec z mieszkania, które jeszcze pachniało jego wodą po goleniu.
Andrzej, idę do parku. Nie chodź za mną.
Zosiu, a serce? Może ci ciśnienie skoczy?
A tam serce prychnęłam. Mam tryb czuwania do końca swoich dni. Nie idź.
Chciał jeszcze coś powiedzieć, ale założyłam płaszcz i wyszłam.
Park Słowiański tonął w słońcu. Młode matki pchały wózki, starszy pan na ławce czytał gazetę, ktoś z jamnikiem wyrywał się na smyczy. Życie toczyło się swoim rytmem. Usiadłam na ławce, zaczęłam wpatrywać się w kobiece twarze. Która z nich to ona? Ta w kapeluszu? Ta z siwymi lokami? Gdzie on ją znalazł? Na Naszej Klasie? Może w kolejce do wędlin? Sama myśl, iż pisał do niej, iż się z nią umawiał, paliła żywym ogniem. Musiałam ją zobaczyć. Zrozumieć, czym jest lepsza.
Po czterdziestu minutach wróciłam do domu. Andrzej siedział w kuchni przy wystygłej herbacie.
przez cały czas tu? rzuciłam chłodno.
A gdzie miałbym być? spojrzał. Zosiu, porozmawiajmy?
Już rozmawialiśmy. Powiesiłam płaszcz. Ty powiedziałeś swoje, ja usłyszałam. Sprawa jasna.
Zosia, przestań…
Chcę tylko wiedzieć: to ona cię znalazła czy ty ją?
Westchnął ciężko. Wiedział, iż nie ma ucieczki.
Napisała do mnie na Messengerze. Dwa miesiące temu. Trafiła na mój profil przez przypadek, tak powiedziała.
Przypadkiem, tak? Cały internet zbudowany na przypadkowym szukaniu starych znajomych. I co dalej? Na kawę poszliście?
Spotkaliśmy się kilka razy. Porozmawialiśmy.
O pierwszej miłości, niedopełnionych nadziejach? Andrzej, jesteś jak gimnazjalista. Skrzyżowałam ręce. Jak ona się nazywa? Nie ukrywaj.
Ściszył głos.
Zosiu, po co ci to?
Chcę znać imię kobiety, dla której mąż trzydziestu lat gotów jest zamienić kapcie na walizkę. Chyba nie wstydzi się własnego imienia?
Małgorzata… Małgorzata Leśniewska.
Gosia. Ładne imię. Popularne. Nie to, co ja Zofia, nudna, stara, przewidywalna.
Zosia
Milcz. Wstałam. Ciesz się swoim szczęściem. Ja chyba też kogoś sobie znajdę. Może jakiegoś trenera fitnessu… albo Tomka z liceum. Podobno się rozwiódł.
Po co to mówisz, Zosiu? Nie jesteś taka…
A jaka jestem? rzuciłam przez ramię, kierując się do sypialni: Nie chcę kawy. Boli mnie głowa. Poleżę.
Rzuciłam się na łóżko, wpatrując się w sufit. Skłamałam. Głowa nie bolała. Bolała dusza. Ostra, przeszywająca jakby ktoś rozżarzoną szpilkę we mnie wbił. Posłuchałam chwilę kroków Andrzeja w kuchni, po czym cicho sięgnęłam po laptopa. Wszystkie tajemnice teraz żyją w internecie.
Sprawdzam profil męża. Mnóstwo znajomych, żadnej Małgorzaty Leśniewskiej. Przebiegły typ! Usunął ją? A może nigdy nie dodała się do znajomych? Zaczęłam przeglądać jego polubienia, komentarze pod starymi zdjęciami. Nic. Pusto.
Wtedy moją uwagę przykuła kobieta ustawiona na tle morza. Złoty piasek, turkusowa woda, ona w kapeluszu, z lampką. Imię Danuta. Miasto Gdańsk. Wśród znajomych Andrzeja. Przeglądam jej zdjęcia i na jednym starym, jeszcze z czasów studiów, ktoś zakreślił dziewczynę z długim warkoczem. Podpis: Gosia Leśniewska, nasza gwiazda!
To ona! Weszłam na jej profil na Facebooku zamknięty. Ale w innym medium otwarty. Niby zwykła kobieta, ale profil pięknie prowadzony. Na zdjęciu profilowym wyretuszowana brunetka, perfekcyjny makijaż, oczy na pół twarzy. W opisie Żyję tu i teraz. Obserwuje grupy o psychologii związków, astrologię, kulinaria. Ostatni wpis: Los daje ludziom drugą szansę. I serduszko.
Zalała mnie złość. Oto ona, łowczyni. Zastawia sidła, wrzuca przynętę, a mój Andrzej łapie się jak płotka na robaka. Pierwsza miłość, uczucia znów zapłonęły. Bajka. Po prostu spragniona uwagi kobieta doświadczona życiem, z dobrym photoshopem.
Już miałam zamknąć laptop, gdy wśród jej znajomych mignęła znajoma twarz. Mężczyzna z siwizną na skroniach, drogi płaszcz, przy nowym aucie. Przyjrzałam się uważniej. Tomek! Tomasz Bielawski! Kolega z klasy za czasów liceum nosił mi tornister, przynosił czekoladę do czytelni i patrzył jak w obrazek. Ostatnio słyszałam, iż wyjechał do Poznania, prowadzi firmę budowlaną, rozwiedziony.
Serce zaczęło mi bić szybciej. Oto klucz! jeżeli ktoś wie wszystko o Gosi Leśniewskiej, to właśnie Tomek przecież chodzili do równoległych klas.
Znalazłam Tomka na Facebooku. Wysłałam mu wiadomość: Cześć Tomek! Zgadniesz kto? Stara znajoma, Zosia Skrzypka z ławki. Nie spodziewałeś się? Bardzo mi zależy, by się spotkać dasz radę?
Odpisał po godzinie. Umówiliśmy się w restauracji Stary Młyn w centrum.
Wzięłam wolne z pracy (powiedziałam, iż muszę do lekarza). W domu rozpoczęłam istny maraton piękności. Znalazłam sukienkę kupioną trzy lata temu na rocznicę teściowej, nigdy nie założoną. Granatowa z dekoltem. Zakręciłam włosy, dzień wcześniej nałożyłam maseczkę. Perfumy. Obcasy. W lustrze zobaczyłam kobietę gotową na wojnę, nie tą, która rano płakała.
W restauracji byłam dwadzieścia minut wcześniej. Usiadłam przy oknie, zamówiłam lampkę wina. Ręce trochę drżały.
Tomasz wszedł równo o umówionej godzinie. Pewny siebie, drogi płaszcz, lekko siwe włosy, uśmiech. Rozejrzał się, zauważył mnie i szczerze się zadziwił.
Zosia? podszedł, ucałował rękę jak w czarno-białym filmie. Ty się nie zmieniasz! Myślałem, iż zobaczę dziewczynę w kitlu, a tu siedzi prawdziwa femme fatale. Wyglądasz przepięknie.
Daj spokój, Tomek zarumieniłam się, ale poczułam ciepło w środku. Dziękuję, iż przyszedłeś, wiem, iż masz dużo na głowie.
Dla ciebie znajdę czas zawsze. Przysiadł się, zawołał kelnera. Wino? Świetnie. Przynieście nam butelkę dobrego czerwonego i… Zosiu, głodna jesteś?
Sama nie wiem, mam gulę w gardle.
Wino rozlał do kieliszków, wzniósł toast:
Za spotkanie.
Upiłam łyk. Wino rozgrzało mnie od środka.
Tomek odstawiłam kieliszek. Przejdę do rzeczy, nie dam rady inaczej. Jestem w koszmarnej sytuacji.
Spojrzenie miał poważne, zaprosił wzrokiem do mówienia.
Andrzej odchodzi ode mnie. Mąż. Do pierwszej miłości. Małgosi Leśniewskiej. Masz ją w znajomych, widziałam.
Skrzywił się, odchylił na krześle.
Leśniewska? Gośka? zaśmiał się lekko.
Masz ją u siebie jako Danutę, ale Andrzej mówił Małgorzata. Chyba zależy której publice się pokazuje.
Tomasz wzruszył ramionami, sięgnął po papierosy, ale zreflektował się, bo nie wolno było palić.
Moja droga, powiem wprost. Twój mąż chce być Romeem, ale długo tego nie pociągnie zbliżył się do stołu. Tę Gosiekę znam przelotnie. Raz czy dwa byliśmy razem na jakichś spotkaniach. Robi wrażenie, o ile milczy. Ale mieszkać z nią…
No? pochyliłam się, głos zadrżał. Powiedz wszystko!
Wzruszył ramionami.
Prawda nie jest straszna nieporządna, nie gotuje, same gotowce. Dwójka dzieci z różnych związków, oba z nią nie mieszkają, bo ją nie znoszą. I strasznie chrapie! Raz spałem w domku letniskowym, ona była w drugim pokoju ściany aż drżały. A twój Andrzej? Przywykł do ciszy i domowych obiadów, co nie?
Czułam, jak w środku rozgrywa się walka ulga, nadzieja, satysfakcja?
Tomek… choćby nie wiesz, jak mi pomogłeś. Ale jeszcze jedno…
Nie skończyłam, bo nad naszym stołem rozległ się absurdalny, wysoki głos:
No, tu jesteście! A ja dzwonię, dzwonię!
Odwróciłam się. Stał przy nas Andrzej, blady, zaciśnięte pięści. Pod rękę kobieta. Z miejsca ją rozpoznałam z fotografii. Małgorzata Leśniewska na żywo mniej olśniewająca: masywny podbródek, za mocna szminka, podejrzliwe oczy.
Tomciu! zapiszczała, rzuciła się do Tomka. A to spotkanie!
Gosiu, cześć. Tomasz powitał ją grzecznie.
Andrzej doskakiwał do mnie, chwycił za łokieć i siłą wyciągnął zza stołu.
Co ty tu robisz?! Po co się z nim spotykasz? Od dawna się… tego?
Andrzej, zabierz rękę powiedziałam chłodno. Zostawiłeś mnie dziś rano. Jestem wolna. Mam prawo.
Wolna? jego oczy iskrzyły. On jest twoim nowym… pocieszycielem? Szybko, Zosiu!
To nie twoja sprawa ucięłam.
Małgorzata zaczęła kokietować Tomka:
Andrzejku, nie denerwuj się. Z Tomkiem znamy się od lat. Tomku, masz numer? Może się kiedyś umówimy…
Tomek posłał mi szybkie spojrzenie A nie mówiłem…
Gośka, miałem dziś spotkanie służbowe powiedział spokojnie. Rozmawiam z Zosią o dawnych sprawach.
O jakich? rzucił Andrzej. Jaka ona ma sprawy, gospodyni domowa?
Czułam, iż zaraz wybuchnę.
Wtedy Tomasz objął mnie w pasie:
Andrzej, nie pajacuj. Zosia to świetna kobieta. jeżeli jesteś taki głupi, iż zamieniłeś ją na… spojrzał na Małgorzatę …to twoja sprawa. A my z Zosią, być może, będziemy się dalej spotykać. Prawda, Zosiu?
Zaskoczył mnie, ale podchwyciłam natychmiast. Uśmiechnęłam się, oparłam głowę o jego ramię.
Prawda, Tomku.
To był teatr, ale dla Andrzeja cios w brzuch. Zbladł.
Wy… brakowało mu słów.
Chodź, Andrzej Małgorzata wyciągała go za rękaw. Nie rób scen.
Tak, idźcie już dodał Tomek życzliwie. Chciałeś wolności? To ją masz.
Andrzej patrzył to na mnie, to na Tomka, potem na Małgorzatę. W oczach pojawiło się coś na kształt zagubienia. Może pierwszy raz zrozumiał, iż ogłaszając wolność, przyznał ją także mnie. Ta wolność właśnie wymykała mu się z rąk.
Pogadamy jeszcze burknął i odwrócił się, nie patrząc już na Małgorzatę, która z fochem ruszyła za nim.
Odetchnęłam. Nogi miałam jak z waty.
Dziękuję, Tomku. Usiadłam. Zagrałeś po mistrzowsku.
Nie ma za co. Uśmiech serio. Ale wiesz, Zosiu… nie tylko grałem.
Podniosłam na niego wzrok. Było w nim coś, co ścisnęło mi gardło ciepło i smutek zarazem.
Jak cię zobaczyłem dziś, pomyślałem sobie, iż byłem głupi w liceum. Trzeba było się starać. A ja tchórz, uciekłem.
Tomku zaplątałam się. Myśli miałam rozbiegane.
Dobra, już. To tylko tak mi się wyrwało. Zjedz coś, bo mizerniejesz.
Zjedliśmy kolację. Opowiadał o firmie, córce, życiu. Ja słuchałam na pół ucha, myślami błądząc za Andrzejem. Czy idzie teraz z Małgorzatą. Czy już zauważa, czym się różni photoshop od życia. Czy właśnie obudziła się w nim zazdrość a zazdrość oznacza, iż uczucia nie wygasły.
Wróciłam późno. W przedpokoju paliło się światło. Andrzej siedział skulony na ławce, blady, oczy podkrążone.
Wróciłaś? zapytał chrapliwie.
Jak widzisz. Zdjęłam buty, płaszcz. A ty czemu nie u Gosi? Pierwsza miłość czeka.
Zosiu podszedł, nieśmiało dotknął mojej dłoni. Przepraszam cię, głupi byłem.
Już przepraszałeś. Rano. Za żart, pamiętasz?
To nie był żart. Byłem idiotą. Poszedłem do niej, do tej Gosi Usiedziałem godzinę. Puściła telewizor, kotlety z mikrofalówki, zaczęła narzekać na byłego, dzieci, kręgosłup. Patrzę i widzę obcą, zmęczoną kobietę. Zero uczucia. Sama gorycz i potrzeba, żeby ktoś podał apap. Przypomniałem sobie, jak rano piłaś wodę. Jak drżały ci ręce. Jak z godnością wyszłaś z łazienki. I zrozumiałem, co straciłem.
Nie straciłeś, Andrzej. Wyrzuciłeś. Jest różnica.
Podszedł niepewnie.
Rozumiem wszystko. Ale ten Tomasz… Podoba ci się?
To stary znajomy powiedziałam zmęczona. On jako jedyny powiedział mi dziś, iż ładnie wyglądam i jestem wartościowa. Ty mi tego nie powiedziałeś od dziesięciu lat.
Klęknął przede mną, ujął ręce.
Zosiu… jestem głupi. Stary i głupi. Daj mi jeszcze jedną szansę.
Nie wiem, Andrzej. Patrzyłam na jego siwą głowę. Dziś czułam się, jakbym naprawdę umierała. Teraz siedzi przede mną inny człowiek. Albo ja jestem już inna.
Poczekam. Ile trzeba. Tylko nie wyrzucaj. Spojrzał, w oczach łzy. Przez trzydzieści lat widziałam to tylko raz gdy zmarła jego matka.
Milczałam. Słowa Tomka dźwięczały mi w głowie. Jego spojrzenie. I zaraz potem twarz Andrzeja, jego dłonie, zapach. Zapach domu.
Wstań powiedziałam cicho. Nie przesadzajmy z sentymentalizmem. Jutro pogadamy. Idź spać. Na kanapie.
Ty?
Ja jeszcze posiedzę.
Wyszedł. Zostałam z ciszą i pustką. Podeszłam do okna. Na zewnątrz padał majowy deszcz. Głośny, zmywający brud z asfaltu. I z duszy.
Minął tydzień. Żyliśmy jak współlokatorzy. Uważnie, cicho. Andrzej robił wszystko: zmywał, odkurzał, nosił zakupy. Patrzyłam na niego z dystansu. Małgorzata dzwoniła kilka razy słyszałam, jak odpowiadał chłodno, potem w ogóle zablokował numer.
Tomek zadzwonił parę razy od niechcenia. Pytał, jak się czuję, zapraszał do kina. Odmawiałam. Nie dlatego, iż nie chciałam. Po prostu bałam się tej nowej wolności, która kusiła. Ale on ostatnio powiedział: Zosia, nie jesteś w klasztorze. Masz prawo żyć. I to ładnie żyć.
Sobota. Od rana Andrzej kręci się przy mnie, próbuje zagaić:
Zosiu, może przejdziemy się do parku? Bzy kwitną
Nie mam ochoty.
Zosiu… Wiem, iż cię skrzywdziłem. Ale chcę, żebyś wiedziała wybrałem. Wybieram ciebie. Codziennie na nowo.
Patrzę na niego. Po schudł, zszarzał, w oczach lęk. Ale wreszcie w tych oczach widzę strach przed stratą.
Andrzej, a co będzie za rok? Jak znów będziesz się nudził i przypomnisz sobie o pierwszych miłościach?
Nie przypomnę. Kręci głową. Bo ostatnią moją miłością jesteś ty.
Dzwonek do drzwi. Oboje drgniemy. Andrzej idzie otworzyć. Słyszę piskliwy głos. Małgorzata!
Wbiega jak burza. W przemokniętym płaszczu, bez makijażu.
Andrzej! Dlaczego nie odbierasz?! Wszystko wiem! wrzeszczy od progu. To przez nią? pokazuje palcem na mnie. Przez tą starą ropuchę?
Gośka, wyjdź mówi Andrzej twardo. Nie zapraszałem.
Ach, nie zapraszałeś?! A kto mi wyznawał miłość?! A ona z Tomkiem Bielawskim lata po restauracjach, ty na kanapie śpisz!
Skąd wiesz gdzie śpię? Andrzej blednie.
Tomek mi powiedział! Spotkałam się z nim! palnęła, od razu gryzła się w język.
Cisza jak w grobie.
Spotkałaś się z Tomkiem? powoli powtarza Andrzej. Z kim?!
Nerwowo krąży wzrokiem.
Kawę piliśmy. Zadzwonił, chciał porozmawiać… o sprawach.
Jakich sprawach? wtrąciłam. Jakie sprawy możesz mieć z Tomkiem, Małgorzato?
Rzuca mi wściekłe spojrzenie:
Nie twoja rzecz! Kradniesz mi męża!
Ja kradnę? wstaję z fotela. To ty wpadasz do mojego mieszkania i krzyczysz. Andrzej, wyprowadź ją.
On milczy, zamyślony, pełen zrozumienia.
Spotkałaś się z Tomkiem… mruczy. A on niby martwił się o ciebie…
Martwił się. I chyba naprawdę. Ale stare kontakty też odżyły. Zwracam się do Andrzeja. No cóż, wiatr zmian powiał w inną stronę?
Przepraszam, Zosiu. Za nią, za wszystko, za to, iż nie widziałem.
Podchodzę do okna. Deszcz już przestał. Przebija się słońce, na asfalcie tysiące światełek.
Wiesz, Andrzej, w jednym ma rację. Byłam z Tomkiem w restauracji. Zadzwonił też, zaprosił do kina. Nie poszłam. Nie dlatego, iż ciebie czekałam. Po prostu zrozumiałam jedno.
Co? oddycha głośno.
Odwracam się.
Żyłam z tobą trzydzieści lat. Wiem, jak oddychasz przez sen, jaką nogę podkładasz, gdy ci zimno, co lubisz jeść i o czym milczysz, gdy jest ci źle. Zapuściłam w tobie korzenie, jak drzewo w ogrodzie. Można drzewo przesadzić nie zawsze się przyjmie. Tomek to piękna oranżeria. Ty jesteś moim ogrodem zaniedbanym, ale własnym.
Połyka ślinę. Chwyta moją dłoń.
Będę dbał o ten ogród. Obiecuję. Powyrywam wszystko złe.
Chwasty jeszcze wyrosną. Taka jest natura.
Zosiu… tamten wieczór restauracja, Tomek przytulał cię. Myślałem, iż oszaleję.
Byłeś zazdrosny?
Umierałem z zazdrości. Gotów byłem wszystkich wyeliminować. Poza sobą, głupcem.
Patrzę długo. Opieram głowę o jego tors. Słyszę bicie serca.
Andrzej.
Mhm?
Chyba też nie umiem bez ciebie.
Przytula mnie mocno. Do bólu.
Dziękuję.
Za co?
Za jeszcze jedną szansę.
Stoimy przy oknie. Słońce zalewa pokój. Za oknem śpiewają wróble, pachnie świeżą ziemią i bzem. Gdzieś daleko Małgorzata Leśniewska już szuka kolejnej ofiary. Tomek Bielawski pewnie wraca swoim audi, myśląc, iż nie wszystko można kupić.
A my stoimy i milczymy. Dwoje dojrzałych ludzi, których życie mogło rozdzielić, a jednak pozwoliło się odnaleźć. Bo są uczucia silniejsze niż pierwsza miłość. Jest ta ostatnia nie starzeje się. Po prostu jest cicha, pewna, prawdziwa.
Podnoszę głowę:
Chodźmy na herbatę. Z miętą.
Z miętą? uśmiecha się. Kupiłem twój ulubiony sernik, z wiśniami.
Skąd wiedziałeś, iż wrócę?
Po prostu wiedziałem. Całuje mnie w skroń. Widziałem to w twoich oczach.
Idziemy razem do kuchni. Za oknem wiosna. Przed nami życie codzienne, trudne, ze sprzeczkami i radościami, zdrowiem i chorobą. Ale razem. I to chyba wszystko, czego potrzeba do prawdziwego szczęścia. Tego, które zawsze czekało na nas w domu wystarczyło tylko pamiętać. Bo pamięć, jak i miłość nie rdzewieje. Po prostu czasem czeka cierpliwie na swój moment.
