Przez dwa miesiące prowadziłem 56-letnią kobietę po najlepszych restauracjach Warszawy. Jednak gdy zaprosiłem ją do siebie, jej uśmiech zniknął w jednej chwili jakby zrzuciła maskę.
Pięć lat temu rozwiodłem się, bez dramatów. Przywykłem do samotnego życia, ale ostatnio coraz częściej czułem, iż wracać wieczorem do pustego mieszkania to nie tyle wolność, co pustka.
Mam 56 lat, zdrowie mi dopisuje, energii nie brakuje. Zarejestrowałem się więc na portalu randkowym z nadzieją, iż znajdę kobietę do wspólnej codzienności i wyjazdów na Mazury. I faktycznie, już pierwsze wiadomości z nowo poznaną panią wlały we mnie nadzieję.
Profil był prosty i bez udawania:
Genowefa, 56 lat, wdowa. Szukam porządnego mężczyzny na poważny związek.
Na zdjęciu zwyczajna, sympatyczna kobieta z łagodnymi oczami. gwałtownie zaczęliśmy rozmawiać. Jasno zaznaczyłem, iż nie szukam wirtualnej korespondencji chcę realnej relacji, bliskości i wspólnych wyjazdów. Przystała na to i umówiliśmy się na weekend, w samym centrum Warszawy.
Pierwsza randka wypadła rewelacyjnie. Przeszliśmy pół Starówki, pogoda dopisywała, ona opowiadała o pracy pedagogicznej i wnuczkach, a ja słuchałem, uśmiechając się do siebie. Ceniłem jej spokój i to, iż nie mówiła bez przerwy. Potem zaprosiłem ją na kawę oczywiście ja zapłaciłem, bo uważam, iż jeżeli mężczyzna zaprasza, powinien to zrobić.
Zaczęło się nasze czekoladki i bukiety. To ja zawsze przynosiłem kwiaty i pralinki, ale czas spędzaliśmy razem, każdą sobotę i piątek na wydarzeniach kulturalnych: spektakl w Teatrze Polskim, dobra kolacja w restauracji, czasem koncert, innym razem wycieczka pod Warszawę i obiad w starym młynie.
Dwa miesiące regularnych spotkań, nie szczędziłem złotówek, choć zaczynało mi się to dawać we znaki.
Starałem się być dżentelmenem, czułem, iż więź między nami rośnie. Genowefa uśmiechała się, łapała mnie za ramię i mówiła:
Stanisławie, masz takie dobre maniery! Dobrze mi z tobą.
To było miłe. Ale nie wszystko układało się tak, jak myślałem.
Pierwszy znak ostrzegawczy nigdy nie zaprosiła mnie do swego mieszkania, choćby na herbatę. Zawsze miała gotową wymówkę: Bałagan po wnuczce, Zmęczona jestem po szkole, Może lepiej spotkajmy się w kawiarni?. Myślałem, iż się po prostu krępuje, samotna kobieta przez lata mogła odzwyczaić się od męskiego towarzystwa w domu. Nie nalegałem.
Druga rzecz jej podejście do wieku. Na koncert, do muzeum czy na kolację miała energię nastolatki, z ochotą proponowała kolejny weekend w Zakopanem czy basen w Lidlu. Ale gdy chciałem pogłębić naszą relację, natychmiast zamieniała się w narzekającą babcię.
Pamiętam seans kinowy, ostatni rząd, chciałem położyć dłoń na jej kolanie. Naturalny odruch. Natychmiast ją odsunęła, z wyczuwalnym chłodem:
Stanisławie, opanuj się, wszyscy patrzą.
Geniu, sala prawie pusta, nikt nie zwraca uwagi.
Nieważne, to niestosowne. Nie jesteśmy młodzieniaszkami
Uznałem, iż to może kwestia wychowania trzeba zaakceptować granice. Ale powoli zaczynało mnie to irytować. W końcu nie mamy po szesnaście lat, nie zamierzam klaskać w dłonie przez miesiące i udawać, iż nie mam żadnych pragnień.
Genowefa lubiła też z upodobaniem rozwodzić się nad swoimi dolegliwościami: raz kręgosłup, raz skoki ciśnienia, innym razem nerkowe sprawy. Cały wieczór potrafiła poświęcić dyskusji, które leki na cholesterol są najlepsze.
Słuchałem cierpliwie, doradzałem choćby dobrego kardiologa. Gdy wspomniałem, iż regularnie chodzę na basen, skrzywiła się:
Po co ci to? W tym wieku należy leżeć na kanapie i czytać Sienkiewicza, a nie pływać w chlorowanej wodzie.
A przecież nie chciałem wegetować przed telewizorem. Marzyłem o prawdziwym, aktywnym życiu.
Przełom i niespodziewana lekcja wstydu
Wczoraj, po kolacji w gruzińskiej restauracji przy Mokotowie, czułem, iż to odpowiedni moment, by przerwać tę grę. Kiedyś trzeba zadecydować: czy to ma sens.
Jedliśmy chinkali, popijaliśmy gruzińskie wino, śmiała się do łez z wywodów swoich kolegów z pracy. Wydawało się, iż przede mną siedzi normalna kobieta, i iż mogę z nią o wszystkim rozmawiać.
Po kolacji siedliśmy w mojej skodzie, za oknem mżawka, w samochodzie ciepło, cicho grała Anna Maria Jopek. Delikatnie ująłem ją za rękę, tym razem nie odtrąciła mnie.
Geniu, może pojedziemy do mnie? Napijemy się herbaty, posłuchamy płyt, pogadamy spokojnie
Na tę propozycję natychmiast zesztywniała, uśmiech zniknął jej z twarzy.
Stanisławie, czy dobrze zrozumiałam twoje intencje?
Jasno mówię: jesteś mi bliska, podoba mi się z tobą. Oboje jesteśmy wolni. Spotykamy się od dwóch miesięcy. Chciałbym być ci jeszcze bliższy.
Wtedy zaczęła moralizatorską tyradę o wieku, wstydzie i duchowej głębi, która mnie zamurowała:
Czy ty rozumiesz, co mówisz? głos jej był twardy. Takie rzeczy to młodzi, albo na potrzeby prokreacji. Nam to już nie wypada. Wyobraź sobie, jakbyśmy wyglądali ja z fałdkami, ty z brzuchem. To wstyd! W tym wieku liczy się przyjaźń, wsparcie, a nie cielesne zachcianki.
Nie wierzyłem własnym uszom. Nagle okazało się, iż skoro zapragnąłem kobiety po ośmiu tygodniach randek, jestem zwierzęciem.
Geniu, błagam cię. Jaki brzuch? Dbam o siebie, wyglądasz świetnie. Czemu sobie wmawiasz, iż życie się kończy po pięćdziesiątce?
W Polsce to norma! ucięła ostro. Porządne kobiety w moim wieku pilnują wnuków, a nie te sprawy! Byłoby mi wstyd przed rodziną.
Zdenerwowałem się. Wyrzuciłem z siebie, co mi się nazbierało:
To kim byłem przez dwa miesiące? Sponsor na kolacje, szofer do teatru dobre, ale gdy chcę więcej, to fuj? Przecież szukałaś nie partnera, tylko wygodnie zaopiekowanego kolegi z portfelem.
Zarumieniła się, ale raczej z gniewu niż ze wstydu.
Uważasz, iż mam być wdzięczna za stek i kwiaty?
Nie chodzi o wdzięczność, tylko o szczerość. Każda relacja powinna się rozwijać, a twoja to zimna kalkulacja. Po prostu chciałaś mieć kompaniona do wydarzeń i podróży i tyle.
Wyskoczyła z samochodu, zatrzaskując drzwi tak, iż aż echo poszło po parkingu. Nie biegłem za nią, wszystko było jasne. Patrzyłem tylko, jak dumnie zmierza do bloku, czując żal do siebie, iż się łudziłem.
Lubię rozmowy o literaturze, historii, dobrej kuchni. Ale jestem dorosłym mężczyzną z uczuciami i namiętnościami, nie zamierzam z nich rezygnować przez kompleksy kogoś, kto żyje stereotypami o wieku.
Usunąłem numer Genowefy i konto z portalu. Muszę do siebie dojść po tej farsie.
Teraz już wiem na pierwszej randce zapytam wprost o podejście do bliskości. jeżeli usłyszę choć słowo o wnukach i pomidorach dzielimy rachunek i życzę miłego dnia.
A wy jak sądzicie? Czy naprawdę w wieku 56 lat zaprosić kobietę do siebie to w Polsce przez cały czas śmiertelna obraza? I po co takie osoby w ogóle rejestrują się na portalach, skoro same sobie odmawiają prawa do uczuć?
