Przez dwa miesiące zapraszałem 56-letnią kobietę do restauracji. Wystarczyło jednak zaprosić ją do siebie, by nagle zrzuciła maskę
Pięć lat temu spokojnie się rozwiodłem i przywykłem do swojego kawalerskiego trybu życia. Ostatnio jednak coraz częściej odczuwałem smutek, wracając sam do pustego mieszkania.
Mam 56 lat, wciąż jestem w dobrej formie i nie narzekam na zdrowie. Zdecydowałem się założyć konto na portalu randkowym, mając nadzieję, iż odnajdę kobietę, z którą będę mógł dzielić codzienność. I rzeczywiście już po kilku dniach wymiany wiadomości poznałem kogoś wyjątkowego.
Jej profil był prosty:
Grażyna, 56 lat, wdowa, szukam porządnego mężczyzny do poważnej relacji.
Na zdjęciu sympatyczna kobieta bez przesadnego makijażu, z ciepłym spojrzeniem. Nawiązaliśmy szybki kontakt. Od razu zaznaczyłem, iż nie interesują mnie długie znajomości wirtualne. Potrzebuję obok siebie prawdziwej kobiety żeby razem spędzać czas i jeździć na urlopy. Zgodziła się, więc umówiliśmy się w centrum Warszawy w najbliższy weekend.
Pierwsze spotkanie było bardzo udane. Spacerowaliśmy po Starówce, słonko świeciło idealnie, a ona z pasją opowiadała o pracy i wnukach. Była spokojna, nie zagadywała na siłę bardzo mi się to spodobało. Potem zaprosiłem ją do kawiarni. Zapłaciłem ja, bo wyznaję tradycyjne zasady facet zaprasza, facet płaci.
Zaczęły się klasyczne czekoladki i kwiaty. Co tydzień kupowałem jej bombonierkę i bukiet. Każdy piątek i sobotę spędzaliśmy na wspólnych atrakcjach. Nie jestem skąpy, ale gdybym dziś podliczył wydatki z tych dwóch miesięcy, pewnie by mnie to trochę zabolało Chodziliśmy do teatru, na wystawy, do kina czy na obiady poza miasto.
Starałem się być dżentelmenem i miałem wrażenie, iż się zbliżamy. Ona uśmiechała się miło, brała mnie pod rękę i mówiła:
Bogusiu, z Tobą to można naprawdę fajnie spędzić czas, jesteś taki szarmancki.
Nie ukrywam, iż to było bardzo przyjemne.
Pierwsze wątpliwości w kinie
Z perspektywy czasu dostrzegam, iż już po jej zachowaniu można było coś podejrzewać.
Po pierwsze: ani razu nie zaprosiła mnie do siebie. choćby na zwykłą kawę. Ciągle miała wymówki: Nie mam posprzątane, Dziś wnuczka nocuje, Jestem zmęczona, może pójdziemy gdzieś na miasto. Myślałem, iż zwyczajnie się wstydzi w końcu kobieta mieszka sama, mogła się od tego odzwyczaić. Nie naciskałem i czekałem na odpowiedni moment.
Po drugie: osobliwe rozmowy o wieku. Kiedy planowaliśmy wycieczkę czy wypad do restauracji była nagle młoda, pełna energii. Chętnie proponowała wyjazd na weekend albo spacer po Łazienkach. ale gdy próbowałem zainicjować nieco bardziej osobisty kontakt, momentalnie zamieniała się w zrzędliwą babcię.
W kinie, gdy usiedliśmy z tyłu, położyłem dłoń na jej kolanie po prostu, bez podtekstów. Natychmiast odsunęła moją rękę i powiedziała stanowczo:
Bogusiu, ludzie patrzą!
Grażynko, przecież tu jest ciemno i nikogo wokół
Niech będzie, i tak to wygląda nieprzyzwoicie. Przecież nie jesteśmy już nastolatkami.
Zrzuciłem to na karb surowego wychowania. Może rzeczywiście była bardziej zachowawcza i musiałem po prostu uszanować jej granice. Coraz częściej jednak czułem dyskomfort. Mamy prawie 60 lat, nie po to jesteśmy razem, żeby przez wiele miesięcy udawać grzeczne nastolatki.
Choroby i narzekania przy stole
Uwielbiała rozmawiać o dolegliwościach. Wiadomo, w naszym wieku czasem coś doskwiera. Ale ona o tym opowiadała z takim upodobaniem, iż przez całą kolację słuchałem, jak to boli ją kręgosłup lub która tabletka na cholesterol działa najlepiej.
Słuchałem ze współczuciem i choćby oferowałem, iż podrzucę ją do dobrego lekarza. Ale kiedy wspomniałem, iż dwa razy w tygodniu chodzę na basen, by utrzymać formę, spojrzała na mnie z drwiną:
Po co ci taki wysiłek? Jeszcze sobie serce zajedziesz. W naszym wieku trzeba leżeć na kanapie z książką, a nie nurkować w chlorze.
Tylko iż mi nie odpowiadało takie życie. Chciałem żyć naprawdę.
Chwila prawdy i kazanie o wstydzie
Wczoraj uznałem, iż już dosyć tej niepewności dwa miesiące to wystarczający czas, by ocenić czy do siebie pasujemy.
Spotkaliśmy się w gruzińskiej restauracji, zamówiliśmy chinkali i wino. Było wesoło, Grażyna sypała anegdotami z pracy. Uznałem, iż to dobry moment na szczerą rozmowę.
Po kolacji wsiedliśmy do mojego auta. Na zewnątrz padał deszcz, w środku było przytulnie, cicho grała muzyka. Delikatnie chwyciłem ją za rękę tym razem nie cofnęła dłoni.
Grażynko, pojedziemy do mnie? Wypijemy herbatę, posłuchamy muzyki.
W tej chwili spoważniała, zniknął uśmiech, a twarz zesztywniała.
Bogusiu, na co ty liczysz?
Mówię otwarcie. Jesteś dla mnie ważna, lubię cię. Spotykamy się ponad dwa miesiące. To naturalne, iż chcę być bliżej.
Wtedy wygłosiła długą tyradę na temat wieku, przyzwoitości i duchowej głębi, która zwaliła mnie z nóg:
Zastanów się, co ty wygadujesz! powiedziała ostrym tonem. To dobre dla młodych, dla przedłużenia gatunku. Po co nam to? To przecież śmieszne. Wyobraź sobie, jak to wygląda ja z fałdkami, ty z brzuchem Obrzydlistwo! W naszym wieku liczy się więź duchowa, wsparcie w codzienności, solidna przyjaźń. A ty widzisz tylko najprostsze rzeczy.
Nie mogłem uwierzyć. Wychodziło na to, iż jestem prymitywnym samcem, bo po dwóch miesiącach znajomości pragnę bycia blisko.
Grażynko, ale nie masz czego się wstydzić! Chodzę na siłownię, czuję się dobrze, a ty masz świetną sylwetkę jak na swoje lata. Dlaczego samą siebie ograniczasz? Kto powiedział, iż po pięćdziesiątce życie to tylko telewizor, wnuki i przetwory?
Bo tak się po prostu robi! rzuciła ostro. Porządne kobiety w moim wieku zajmują się raczej opieką nad wnukami i ogródkiem, a nie tymi sprawami. Byłoby mi głupio przed rodziną, gdybym poszła z mężczyzną do łóżka.
Nie wytrzymałem i wylałem z siebie wszystko:
To po co ci mężczyzna? Przez dwa miesiące chętnie korzystałaś z zaproszeń, prezentów, teatrów i mojej wygodnej toyoty. Nie było ci wstyd przyjmować od tego samca kwiaty i obiady? A jak tylko pojawiło się coś więcej odwracasz się i obrażasz.
Poczerwieniała ze złości, nie z zawstydzenia.
Myślisz, iż jestem ci coś winna z powodu kolacji?
Nie chodzi mi o żadne obowiązki odpowiedziałem spokojnie, choć w środku się gotowałem. Relacja to coś więcej niż podwózka do teatru. Ty szukałaś wygodnej koleżanki z portfelem i samochodem.
Wyskoczyła z auta, trzaskając drzwiami. Nie poszedłem za nią. Wszystko stało się jasne. Patrzyłem jak idzie z podniesioną głową w stronę klatki i żałowałem straconego czasu.
Uwielbiam rozmowy o życiu, dobre książki i historię, ale jestem mężczyzną z normalnymi pragnieniami i nie zamierzam żyć jedynie wspomnieniami czy cierpieniami. Nie warto siebie zakopywać za życia przez cudze kompleksy dotyczące wieku czy wyglądu.
Skasowałem jej numer i zamknąłem konto na portalu. Potrzebuję chwili na wyciszenie po tym wszystkim.
Zrozumiałem jedno: na pierwszej randce pytam o podejście do bliskości. Usłyszę znów wykład o starości, wnukach i pomidorach dzielę rachunek i żegnam się.
Może to trudna prawda, ale życie nie kończy się po pięćdziesiątce. Warto być otwartym na czułość i radość, bo szczęście nie ma terminu ważności niezależnie od peselu i poziomu cholesterolu.
