Przez dwa miesiące prowadziłem 56-letnią kobietę po warszawskich restauracjach. Ale wystarczyło zaprosić ją do siebie i natychmiast spadła jej maska
Pięć lat temu spokojnie rozwiodłem się i przyzwyczaiłem do samotnego, kawalerskiego życia. Ale ostatnio coraz częściej zaczynałem czuć, iż powrót do pustego mieszkania staje się przygnębiający i zimny.
Mam 56 lat, zdrowie dopisuje, energia jeszcze nie zostawiła. Założyłem konto na portalu randkowym z myślą, iż znajdę kobietę, z którą stworzymy wspólny dom. I już w pierwszych dniach znajomości miałem szczęście rzeczywiście trafiłem na interesującą osobę.
W profilu wszystko było prosto napisane:
Grażyna, 56 lat, wdowa, szukam porządnego mężczyzny do poważnego związku.
Na zdjęciu sympatyczna kobieta bez sztuczności, z ciepłym spojrzeniem. gwałtownie zaczęliśmy pisać. Od razu wyjaśniłem, iż nie szukam wirtualnego romansu tylko realnej relacji, by można było razem żyć na co dzień, jeździć razem na wakacje, dzielić codzienność. Grażyna się zgodziła i umówiliśmy się na spotkanie w samym centrum Warszawy w najbliższy weekend.
Pierwsza randka była świetna. Długo spacerowaliśmy Krakowskim Przedmieściem, pogoda dopisywała. Grażyna opowiadała z zaangażowaniem o pracy i wnukach, ja słuchałem z zaciekawieniem. Podobało mi się, iż była spokojna, nie gadała bez przerwy. Potem zaprosiłem ją do kawiarni, rachunek oczywiście ja uregulowałem jestem ze starej szkoły i uważam, iż jeżeli mężczyzna zaprasza, to płaci.
Zaczęło się nasze polskie kwiatki, czekoladki. Czekoladki i kwiaty kupowałem wyłącznie ja, ale czas spędzaliśmy razem. Co piątek i sobotę organizowaliśmy sobie prawdziwie kulturalne wieczory. Nie jestem skąpy, ale kiedy teraz zliczam wydatki z tych dwóch miesięcy spotkań, trochę mi nieswojo.
Było wyjście do teatru, potem obowiązkowo wpadaliśmy do restauracji. Kalendarz zawsze był pełny: tu wystawa w Zamku Królewskim, tu koncert w Filharmonii Narodowej, tam znów spacer po Łazienkach i obiad w eleganckiej knajpce.
Starałem się być jak prawdziwy dżentelmen i sądziłem, iż nasza relacja zacieśnia się naturalnie. Ona uśmiechała się ciepło, brała mnie pod ramię i mówiła:
Jerzy, z tobą można ciekawie spędzać czas. Jesteś taki szarmancki.
Przyznaję, podobało mi się to.
Niepokojące sygnały w kinie
Z perspektywy czasu widzę, iż wszystko było oczywiste.
Po pierwsze, ani razu nie zaprosiła mnie do siebie. choćby na herbatę czy pogawędkę. Zawsze znajdowała usprawiedliwienie: Bałagan w domu, Wnuczka dziś u mnie nocuje, Zmęczona po pracy, spotkajmy się w kawiarni. Początkowo uznałem, iż po prostu się krępuje kobieta po przejściach mogła odwyknąć od męskiej obecności w domu. Nie naciskałem. Czekałem na adekwatny moment.
Po drugie, bardzo dziwnie wypowiadała się o naszym wieku. Gdy chodziło o wyjazdy, rozrywki, restauracje była pełna energii, natychmiast proponowała krótki wyjazd za miasto czy aquapark. Ale gdy tylko rozmowa stawała się bardziej osobista, natychmiast zamieniała się w zrzędzącą babcię.
Raz, siedząc w Multikinie, w ostatnim rzędzie, delikatnie położyłem dłoń na jej kolanie. Nic więcej. Ona natychmiast stanowczo przesunęła moją rękę na bok i powiedziała ostro, ale kulturalnie:
Jerzy, ludzie patrzą.
Grażynko, przecież jest ciemno, jesteśmy sami.
Nieważne, to nie wypada. Nie jesteśmy nastolatkami.
Pomyślałem, iż to kwestia wychowania. Może naprawdę była bardzo zasadnicza i trzeba to uszanować. Ale w środku już zaczynałem się niecierpliwić. Nie mamy po szesnaście lat, mamy prawie sześćdziesiątkę. Zostało nam mniej czasu, nie chcę miesiącami bawić się w zgorszonego dziewiętnastowiecznego romantyka.
Z upodobaniem opowiadała o swoich dolegliwościach. W tym wieku każdy czasem narzeka na kręgosłup czy ciśnienie to normalne. Ale ona potrafiła cały wieczór mówić o lekach na cholesterol lub bólu pleców.
Słuchałem uważnie, współczułem i choćby proponowałem, iż zawiozę ją do porządnego internisty. Ale kiedy tylko wspomniałem, iż uczęszczam na basen, by trzymać formę, patrzyła na mnie z niesmakiem:
Po co ci te wygłupy? Popsujesz sobie tylko serce. Trzeba czytać dobre książki i odpoczywać na kanapie, a nie pływać w chlorowanej wodzie.
A mi nie marzyło się zostanie kanapowym ziemniakiem. Chciałem jeszcze coś z życia mieć.
Kulminacja i polska lekcja o wstydzie
Wczoraj nadszedł ten moment, gdy pomyślałem: dość tych niedomówień i udawania harcerza. Dwa miesiące znajomości powinny wystarczyć, by zrozumieć, czy do siebie pasujemy.
Jedliśmy kolację w gruzińskiej restauracji na Powiślu, szamały chinkali, wino dobre otworzyliśmy. Grażyna była w szampańskim humorze, zarażała śmiechem, opowiadała anegdoty z pracy. Wydawało mi się, iż to normalna, ciepła kobieta i czas przejść do szczerej rozmowy.
Po kolacji zaprosiłem ją do auta. Na zewnątrz chłodna mżawka, w środku przyjemne ciepło, delikatnie sączyła się muzyka. Ująłem jej dłoń lekko. Tym razem nie odsuneła jej od razu.
Grażyno, a może pojedziemy do mnie? Napijemy się herbaty, posłuchamy muzyki, spokojnie porozmawiamy.
Natychmiast cały jej organizm się spięł, twarz przybrała kamienny wyraz, zniknął uśmiech.
Jerzy, o co ci chodzi? ton chłodny.
Nie owijam w bawełnę. Podobasz mi się. Ja jestem wolny, ty też. Spotykamy się ponad dwa miesiące. To naturalne, iż chcę być bliżej z kimś, na kim mi zależy.
I wtedy usłyszałem prawdziwy, polski wykład o wieku, wstydzie i duchowości tak sztywny, iż aż osłupiałem:
Czy ty rozumiesz, co mówisz? głos zimny. To dla młodych, dla tych, co jeszcze chcą mieć dzieci. Nam to niepotrzebne. Przecież śmiesznie byśmy wyglądali. Ja mam fałdy, ty brzuch. W tym wieku ważna jest duchowa bliskość, domowe wsparcie, przyjaźń. Ty myślisz tylko o jednym!
Patrzyłem na nią z niedowierzaniem. Jakby, skoro po ośmiu tygodniach normalnych spotkań chcę czegoś więcej, od razu jestem zboczonym zwierzęciem.
Grażyna, poczekaj. Jaki brzuch? Chodzę na siłownię, wszystko w normie. Ty wyglądasz świetnie jak na swoje lata. Czemu zakopujesz się za życia? Kto powiedział, iż po pięćdziesiątce zostaje już tylko duchowa więź?
Tak się robi w porządnych domach! przerwała mi ostro. Kobieta w moim wieku ma pilnować wnuków i sadzić pomidory. Byłoby mi wstyd przed córką, gdybym wzięła sobie faceta do łóżka!
Wtedy już nie wytrzymałem i wyrzuciłem z siebie wszystko:
To Ty nigdy nie chciałaś mężczyzny do życia! Dwa miesiące jadłaś u mojego boku, woziłaś się moim autem i bywałaś w teatrze. Żadnych skrupułów! Ale jak chcę normalnej bliskości, to nagle jest fuj.
Poczerwieniała, ale raczej ze złości niż ze wstydu.
Uważasz, iż przez kilka kolacji jestem ci coś winna?!
Nie wykręcaj. Zachowywałem się z klasą, a każde zaloty mają rytm i zmierzają do bliższego poznania. Ty szukałaś przyjaciółki z portfelem i samochodem, nie partnera.
Wyszła z auta jak strzała, zatrzaskując drzwi. Nie pobiegłem za nią wszystko było jasne. Patrzyłem, jak dumna idzie w stronę bloku, a w środku czułem złość na siebie.
Lubię rozmowy, książki, historię. Ale jestem zdrowym facetem i nie wyrzeknę się potrzeb tylko dlatego, iż komuś w głowie siedzą sztywne polskie uprzedzenia o fałdkach i wieku.
Skasowałem jej numer i swoje konto w portalu randkowym. Muszę czasu, by ochłonąć po tym teatrze.
Dziś już wiem: na pierwszej randce zapytam o stosunek do bliskości. jeżeli usłyszę wykład o starości i wnukach jako sensie życia dzielimy rachunek i życzę miłego dnia.
A Wy jak sądzicie? Mam rację, czy w Polsce naprawdę nie wypada zaprosić porządnej kobiety po pięćdziesiątce do swojego domu? I po co takie panie w ogóle rejestrują się na randkowych stronach, jeżeli twierdzą, iż ich czas już dawno minął?
