Dwa miesiące prowadzałem 56-letnią kobietę po restauracjach. Ale gdy tylko zaprosiłem ją do siebie, dama momentalnie zrzuciła maskę
Pięć lat temu rozwiodłem się w spokoju i przyzwyczaiłem do typowej kawalerskiej codzienności. Jednak ostatnio zacząłem dostrzegać, iż powroty do pustego mieszkania stają się coraz bardziej przygnębiające.
Mam 56 lat, zdrowie jeszcze dopisuje, sił mi nie brakuje. Postanowiłem założyć konto na portalu randkowym, z nadzieją na znalezienie kobiety do wspólnego życia. I, ku mojemu zaskoczeniu, już w pierwszych dniach trafiłem na naprawdę interesującą osobę.
Jej profil był prosty:
Bogumiła, 56 lat, wdowa, szukam porządnego mężczyzny do poważnego związku.
Zdjęcie przedstawiało uprzejmą kobietę bez przesadnej sztuczności, z życzliwym spojrzeniem. gwałtownie nawiązaliśmy kontakt. Od razu zaznaczyłem, iż nie interesują mnie długie rozmowy wirtualne, tylko realna relacja chcę żyć razem, dzielić codzienność, wspólnie wyjeżdżać na wakacje. Zgodziła się i umówiliśmy się na spotkanie w centrum Krakowa w najbliższy weekend.
Pierwsze spotkanie było bardzo udane. Długo spacerowaliśmy; pogoda dopisywała. Ona z pasją opowiadała o pracy i wnukach, ja wsłuchiwałem się, od czasu do czasu kiwałem głową. Spodobało mi się, iż nie była gadatliwa, potrafiła słuchać. Potem zaprosiłem ją do kawiarni, zapłaciłem rachunek wychowany jestem po krakowsku: jeżeli mężczyzna zaprasza, on płaci.
Tak zaczęliśmy klasyczny okres kwiatowy i czekoladowy. Czekoladki i kwiaty zapewniałem ja, spędzając razem czas. W każdy piątek i sobotę organizowaliśmy kulturalne wieczory. Do skąpych nie należę, ale patrząc na wydatki z tych dwóch miesięcy, trochę się zdziwiłem.
Odwiedzaliśmy teatr, potem obowiązkowo była kolacja na mieście. I tak co tydzień: wystawa bursztynu, koncert, albo wycieczka za miasto z solidnym obiadem w karczmie.
Starałem się być dżentelmenem i wydawało mi się, iż zbliżamy się do siebie. Ona uśmiechała się mile, brała mnie pod ramię na ulicy i mawiała:
Waldku, cudownie spędzać z tobą czas, jesteś taki galancki.
Oczywiście, pochlebiało mi to.
Niepokojące sygnały w kinie
Z perspektywy czasu widzę, iż jej zachowanie dawało do myślenia.
Po pierwsze, ani razu nie zaprosiła mnie do siebie. choćby na zwykłą herbatę, ani tak po prostu. Zawsze znajdowała wymówkę: Ach, mam nieporządek, Dziś wnuczka u mnie nocuje, Po pracy jestem wykończona, lepiej pójdźmy do kawiarni. Sądziłem, iż się krępuje samotna kobieta mogła się odzwyczaić od wizyt mężczyzn. Nie nalegałem, czekałem na dogodny moment.
Po drugie, jej wypowiedzi o wieku były dość dziwne. Gdy chodziło o rozrywki, wyjazdy czy restauracje była młoda duchem, pełna energii. Chętnie proponowała wyjazd na weekend, wyjście do aquaparku. Ale gdy rozmowa schodziła na temat głębszej bliskości, natychmiast zmieniała się w zrzędzącą babcię.
Raz w kinie, na ostatnim rzędzie, delikatnie położyłem jej dłoń na kolanie. Jedynie dłoń, nic więcej. Od razu ją odsunęła, stanowczo ale uprzejmie:
Waldku, ludzie patrzą!
Boguś, sala jest prawie pusta, nikogo nie ma obok.
To bez znaczenia, to wygląda nieprzyzwoicie. Nie jesteśmy uczniakami.
Zrzuciłem to na karb tradycyjnego wychowania. Pomyślałem, iż może faktycznie jest osobą ceniącą granice i trzeba je szanować. Ale narastał we mnie dyskomfort mamy prawie sześćdziesiątkę, nie możemy latami udawać zgorszonych nastolatków, bo życie nie jest wieczne.
Bardzo lubiła opowiadać o swoich dolegliwościach. W naszym wieku to norma tu boli kręgosłup, tam coś strzyka. Ale ona z uporem celebrantki opisywała swoje wyniki, przez cały obiad potrafiła mówić o tabletkach na cholesterol.
Słuchałem uważnie, szczerze jej współczułem, choćby proponowałem dobrą lekarkę. Ale wystarczyło, żebym wspomniał, iż chodzę dwa razy w tygodniu na basen, by patrzyła krzywo:
Po co ci te wygłupy? Jeszcze sobie szkody narobisz. W naszym wieku to trzeba odpoczywać, a nie w chlorze się moczyć.
Tylko iż mnie nie interesuje kanapa. Chcę żyć pełnią życia.
Punkt zwrotny i wykłady o wstydzie
Wczoraj podjąłem decyzję: dosyć przeciągania i odgrywania wzorowego pioniera. Dwa miesiące znajomości to wystarczający czas, by sprawdzić, czy do siebie pasujemy.
Kolację jedliśmy we wspaniałej gruzińskiej restauracji, zajadaliśmy się chinkali, do tego butelka dobrego czerwonego wina. Nastroje były świetne, Bogusia śmiała się głośno, snuła anegdoty o znajomych z pracy. Myślałem, iż mam przed sobą normalną kobietę i pora porozmawiać szczerze.
Po kolacji wsiedliśmy do mojego auta. Na zewnątrz padał drobny deszcz, w środku ciepło, przygrywała cicho muzyka. Podałem jej dłoń, tym razem nie cofnęła jej od razu.
Boguś, może pojedziemy do mnie? Napijemy się kawy, posłuchamy muzyki.
Momentalnie usztywniła się, uśmiech zniknął, twarz miała twardą jak skała.
Waldku, do czego ty zmierzasz?
Nie zmierzam mówię wprost. Podobasz mi się. Jesteś wolna, ja też. Spotykamy się dwa miesiące i to naturalne, iż chcę być bliżej.
A tu usłyszałem tyradę o wstydzie, godności i jakiejś duchowości, aż mnie zatkało.
Ty rozumiesz, co mówisz? ton surowy jak nauczycielka. To dobre dla młodych, do przedłużania gatunku. Po co to nam? choćby wyobrazić sobie nie mogę. Przecież wyglądalibyśmy strasznie bez ubrania. Mam fałdkę, ty brzucha. Fuj! Nasz wiek to czas na kontakt duchowy, wsparcie w codzienności, solidną przyjaźń. A ty myślisz tylko o jednym…
Siedziałem jak osłupiały. To ja jestem prymitywem, bo zapragnąłem kobiety po ośmiu tygodniach starań?
Boguś, dlaczego tak? Ja dbam o siebie, twoja sylwetka jest rewelacyjna jak na twój wiek. Czemu sama siebie zasuwasz do grobu? Kto ustalił, iż sześćdziesiątka to koniec i zostaje tylko opiekowanie się wnukami?
Tak się po prostu przyjęło ucięła. Porządne kobiety po pięćdziesiątce opiekują się wnukami i robią przetwory. Wstyd by mi było przed dziećmi, gdyby się dowiedzieli, iż z mężczyzną tak…
Nie wytrzymałem i powiedziałem wprost:
Więc mężczyzny do życia nie szukałaś! Przez dwa miesiące korzystałaś z mojej gościnności, woziłem cię samochodem, chodziłaś do teatru. Nie było ci wstyd przyjmować prezenty od tego zwierza. Ale kiedy przychodzi do bliskości od razu fuj.
Zarumieniła się, ale z wściekłości, nie ze wstydu.
Sugerujesz, iż powinnam rzucać się na szyję w zamian za kolacje?
Nie przekręcaj odpowiedziałem spokojnie choć gotowałem się w środku. Dbałem o ciebie, bo na tym polegają zaloty. Ty szukałaś podwózki i sponsora do restauracji, a nie prawdziwego partnera.
Wyskoczyła z auta jak oparzona, zatrzaskując drzwi. Nie ruszyłem się z miejsca wszystko było jasne. Patrzyłem, jak dumnie maszeruje do klatki, czułem do siebie żal.
Lubię długie rozmowy, dobrą literaturę i historię. Ale jestem normalnym facetem, mam normalne pragnienia i nie zamierzam rezygnować z bliskości, tylko dlatego, iż komuś wdrukowano w głowę żelazobetonowe kompleksy o wieku i wyglądzie.
Skasowałem jej numer i wykasowałem swoje konto w portalu randkowym. Muszę ochłonąć po tej szopce.
Postanowiłem: odtąd od razu na pierwszym spotkaniu pytam o poglądy na bliskość. jeżeli usłyszę wykład o starości i wnukach jako sensie życia, dzielimy rachunek i mówię do widzenia.
Ciekaw jestem, czy rzeczywiście w naszym wieku propozycja intymności to obraza? I po co takie panie zakładają profile na portalach, jeżeli uważają, iż ich czas minął?
Dziś wyciągam jedną naukę: nie warto latami przełamywać tabu wśród ludzi, którzy sami wybrali życie w przekonaniu, iż na bliskość już za późno. Nie mój problem. Trzeba szukać tej, która jeszcze pamięta, iż życie to coś więcej niż wnuk i ogórki w słoiku.
