Przez dwa miesiące zapraszałem 56-letnią kobietę na kolacje. Ale gdy tylko zaproponowałem spotkanie u mnie, natychmiast opadła jej maska.
Pięć lat temu spokojnie się rozwiodłem i przyzwyczaiłem do życia samotnika. Jednak ostatnio zacząłem czuć, iż powrót do pustego mieszkania staje się coraz bardziej przygnębiający.
Mam 56 lat, zdrowie jeszcze dopisuje, siły nie brakuje. Zarejestrowałem się na jednym z portali randkowych, z zamiarem znalezienia kobiety do wspólnego życia. I, ku mojemu zaskoczeniu, już po kilku dniach natrafiłem na kogoś naprawdę interesującego.
Profil był prosty:
Halina, 56 lat, wdowa, poszukuje porządnego mężczyzny do poważnego związku.
Na zdjęciu widniała sympatyczna kobieta o łagodnych oczach, bez przesadnego makijażu, z naturalnym uśmiechem. Nasza rozmowa gwałtownie nabrała tempa. Od razu powiedziałem, iż nie szukam wirtualnych znajomości na miesiące, ale kobiety do wspólnego życia, z którą można dzielić codzienność i wyjeżdżać na wakacje. Zgodziła się, więc umówiliśmy się na spotkanie w centrum Warszawy w najbliższą sobotę.
Pierwsza randka była wręcz idylliczna. Spacerowaliśmy po Starówce, pogoda sprzyjała, rozmawialiśmy swobodnie. Halina opowiadała o pracy, o wnukach, ja słuchałem z zainteresowaniem. Spodobało mi się, iż nie była zbyt rozmowna, ale jej słowa miały sens. Zaprosiłem ją potem na kawę, oczywiście zapłaciłem, bo uważam, iż facet powinien wykazać się dżentelmeńską postawą.
Rozpoczęły się nasze regularne wyjścia w tzw. czekoladkowo-bukietowym stylu. Czekoladki, kwiaty to zawsze był mój gest. Każdy piątek i sobotę spędzaliśmy razem, chodziliśmy do teatrów, galerii, na koncerty, czasem na wycieczki za miasto, zawsze połączone z obiadem w restauracji. Nie jestem skąpy, ale gdybym przeliczył wydatki z ostatnich dwóch miesięcy, pewnie zabolałoby mnie serce.
Starałem się być uprzejmym facetem, liczyłem, iż z każdym tygodniem coraz bardziej się do siebie zbliżamy. Zawsze uśmiechała się do mnie, brała pod rękę i powtarzała:
Staszek, tak cudownie spędza mi się z tobą czas, jesteś prawdziwym gentelmanem.
Nie ukrywam, schlebiało mi to.
Pierwsze znaki ostrzegawcze
Po czasie zauważyłem pewne sygnały. Przede wszystkim ani razu nie zaprosiła mnie do siebie do mieszkania choćby na herbatę. Zawsze coś jej przeszkadzało: U mnie bałagan, Wnuczka u mnie nocuje, Jestem zmęczona po pracy, lepiej spotkajmy się w restauracji. Myślałem, iż po prostu się wstydzi, może już odzwyczaiła się od mężczyzny w domu. Nie naciskałem, cierpliwie czekałem.
Druga sprawa: rozmowy o wieku. Gdy chodziliśmy do restauracji, muzeum czy teatru była pełna energii i pomysłów. Planowała wyjazdy w góry, weekendy na Mazurach. Ale gdy próbowałem niejako przełamać barierę, stać się jej bliższy, natychmiast zmieniała się w moralizującą seniorkę.
Pamiętam, jak w kinie na Pradze, kiedy siedzieliśmy w ostatnim rzędzie, położyłem jej delikatnie dłoń na kolanie. Nic niestosownego, po prostu chciałem dotknąć jej ręki. Zdziwiona, natychmiast odsunęła moją rękę, dość surowo, choć z klasą:
Stasiu, ludzie patrzą
Halina, sala jest prawie pusta, jest ciemno
Nieważne. To nie przystoi, nie jesteśmy nastolatkami.
Wpisałem to na konto wychowania i szacunku do siebie. Może naprawdę była osobą zasad, więc postanowiłem nie naciskać. Ale z każdym kolejnym spotkaniem czułem coraz większy dyskomfort. Przecież nie mamy szesnastu lat. Czas ucieka, a my wciąż tylko chodzimy.
Dodatkowo uwielbiała opowiadać o chorobach. Każde nasze spotkanie ubarwiała szczegółami o swoim kręgosłupie, tabletkach na cholesterol i ciśnieniu. Słuchałem uprzejmie, wspierałem, choćby proponowałem dobrego lekarza. Ale gdy wspomniałem, iż chodzę na basen dwa razy w tygodniu, skrzywiła się:
Po co się tak forsujesz? Do grobu szybciej pójdziesz W naszym wieku to czas na książki, nie na bieganie po chlorowanej wodzie.
A ja nie chciałem leżeć na kanapie przez resztę życia. Pragnąłem pełnej relacji.
Punkt kulminacyjny. Kazania o wstydzie
Wczoraj stwierdziłem, iż mam dość tej stagnacji. Po dwóch miesiącach trudno już nie wyczuć, czy do siebie pasujemy.
Siedzieliśmy w gruzińskiej restauracji, na stole chinkali, wino, świetny nastrój. Śmiała się głośno, opowiadała żarty o pracy i sąsiadkach. Wydawało się, iż to odpowiedni moment na poważniejszą rozmowę.
Po kolacji zaprosiłem ją do samochodu. Na zewnątrz padał letni deszcz. W środku przytulnie, muzyka grała cicho. Gdy złapałem ją za rękę, nie cofnęła jej jak zwykle.
Halina, co ty na to, żebyśmy poszli do mnie? Napijemy się herbaty, posłuchamy muzyki, będzie miło.
Nagle spięła się cała, twarz jej stężała, zniknął uśmiech.
Stasiu, do czego adekwatnie pijesz?
Nie piję, mówię wprost. Podobasz mi się. Oboje jesteśmy wolni. Spędzamy ze sobą tyle czasu. Chciałbym się zbliżyć.
Wtedy usłyszałem monolog o wieku, wstydzie i duchowości, który mnie zszokował.
Czy ty zdajesz sobie sprawę, co mówisz? wysyczała z powagą. Takie rzeczy są dla młodych, dla rodzin zakładających nowe pokolenia. Po co to nam? Wyobraź sobie tylko, jak okropnie wyglądalibyśmy bez ubrań. Ja ze swoimi zmarszczkami, ty z brzuszkiem. Fuj! W naszym wieku liczy się duchowe zrozumienie, wsparcie, przyjaźń. A ty masz tylko takie ciałowe potrzeby.
Słuchałem oszołomiony. Czyżby byłem prymitywem, bo po ośmiu tygodniach randek zapragnąłem bliskości?
Halina, ale dlaczego? Przecież dobrze wyglądasz, ja trenuję, dbam o siebie. Kto zdecydował, iż po pięćdziesiątce życie się kończy i zostaje tylko herbatka i książki?
Bo tak wypada! ucięła szorstko. Porządne kobiety w moim wieku opiekują się wnukami i uprawiają ogródek. Byłoby mi wstyd przed dziećmi, gdybym zaczęła się z mężczyzną spotykać w taki sposób.
Nie wytrzymałem i wylałem wszystko:
Więc wychodzi na to, iż szukałaś kumpla z portfelem i samochodem, nie partnera! Przez dwa miesiące jadłaś, bawiłaś się, przyjmowałaś kwiaty, teatr i kolacje. Ale kiedy ja marzę o bliskości wtedy wielkie oburzenie.
Spłonęła rumieńcem, ale nie ze wstydu, a ze złości.
Myślisz, iż obiadek zobowiązuje mnie do czegoś więcej?!
Nie chodzi o rachunki odpowiedziałem spokojnie, choć wewnątrz kipiałem. Po to się poznajemy, żeby się do siebie zbliżać. A ty szukałaś wygodnej znajomości bez zobowiązań.
Wybiegła z auta, trzaskając drzwiami. Stałem pod blokiem i patrzyłem, jak odchodzi z podniesioną głową. Zabolało mnie własne rozczarowanie.
Lubię wartościowe rozmowy, książki, historię. Ale pozostaję żywym mężczyzną, z normalnymi pragnieniami i nie zamierzam przez kolejne lata udawać wiecznego kolegi tylko dlatego, iż ktoś boi się własnego wieku.
Skasowałem jej numer i swój profil na portalu randkowym. Muszę dojść do siebie po tym spektaklu.
Teraz postanowiłem stanowczo: na pierwszym spotkaniu zapytam wprost o podejście do bliskości. jeżeli usłyszę kazanie o starości i iż życie to tylko wnuki, dzielę rachunek i żegnam się.
A co wy sądzicie? Czy po pięćdziesiątce takie propozycje to rzeczywiście wstyd? I po co takie panie zakładają konto na portalu randkowym, jeżeli dawno uznały, iż najlepsze mają już za sobą?
