Przez dwa miesiące mieszkałam z facetem i muszę przyznać, iż wszystko toczyło się raczej sennie aż do momentu, gdy pojawiła się jego matka. Trzydzieści minut przy kotletach schabowych i sałatce jarzynowej wystarczyło, abym przejrzała całą farsę na wylot i bez cienia żalu uciekłam z tego mieszkania raz na zawsze.
Po tych dwóch miesiącach z Karolem, codzienność wyglądała jak klasyczna polska niedziela przewidywalna, nieco nijaka i absolutnie, boleśnie spokojna. Karol sprawiał wrażenie faceta z poukładanym życiem: pracował w IT, nie szalał po klubach, do alkoholu miał stosunek raczej z zachowaniem umiaru, a w mieszkaniu panował porządek, jakby codziennie odwiedzała nas inspekcja sanepidu. Obydwoje trzydziestolatkowie, poważni, zaliczeni do grupy dobrze rokujących, z planami na przyszłość i kredytem do spłacenia. Wspólne mieszkanie przyszło naturalnie, no bo ile można tułać się po kawalerkach na wynajem.
Spotkanie z jego matką, Teresą, szykowało się jak runda eliminacyjna do Mam Talent tylko jury mniej wyrozumiałe. Upiekłam sernik, włożyłam granatową sukienkę i spróbowałam nie wyglądać, jakbym zaraz miała uciekać oknem. Typowe pierwsze spotkanie z matką chłopaka w Polsce wiedziałam, iż czeka mnie egzamin z życia.
Teresa weszła punkt siódma, z miną dyrektorki placówki. Nie miała czasu w small talk szybkie zeskanowanie mieszkania, przystanek przy biblioteczce, aprobujące skinięcie głową i marsz do kuchni szybki jak sprawdzanie listu obecności. Gościnności zero, za to kontrola i autorytet poziom hard.
Przy stole usiadła sztywno jakby połykała kij od miotły, ręce na kolanach, wzrok laserowy. Czułam się, jakbym zdawała maturę z polskiego, chociaż wiedziałam, iż nie wystarczy powiedzieć „Siadź pała!”.
No dobrze zaczęła powiedz mi coś o sobie.
Wyrecytowałam, iż od lat pracuję w logistyce. Stabilne stanowisko? zastrzeliła. Masz umowę o pracę, może być na czas nieokreślony? Jaki masz dochód, i czy możesz to potwierdzić papierem?
Poczułam się jak na doradztwie kredytowym. Zrobiłam dobrą minę do złej gry, kiwnęłam, iż wszystko w porządku. Karol w tym czasie nakładał sałatkę, jakby to nie jego dotyczyło. A mieszkanie? Twoje, wynajmowane czy chwilowo rezerwujesz sobie kanapę z synem?
Wynajmuję swoje odpowiedziałam, próbując nie brzmieć, jakby to była wielka zbrodnia.
Rozumiem westchnęła. W naszych czasach dziewczyna była samodzielna… albo przynajmniej udawała. Bo potem się okazuje: kawka, ciastko, a na deser żyć nie umierać na koszt mężczyzny.
I tak dostałam z dziesięć pytań z kategorii o co twoja matka NIGDY by cię nie zapytała przy obiedzie: o byłych, rodziców, choroby w rodzinie, konsumpcję alkoholu, długi, dzieci, choćby o ulubionego papieża no klasyka.
Odpowiadałam bez histerii, choć miałam ochotę wyjść z własnego ciała. Karol głównie milczał, miętał widelec i sprawiał wrażenie, jakby znalazł się tu przypadkiem.
Nagle pada najważniejsze pytanie:
A dzieci? Masz?
Nie… i uważam, iż to sprawa w sumie prywatna podjęłam próbę powrotu do cywilizowanej rozmowy.
Prywatne? Teresie zadrżał głos. Dziewczyno, z moim synem żyjesz, on chce mieć rodzinę. Dzieci. Ale własne, nie z odzysku. I tak pójdziesz do ginekologa, zrobisz badania i przedstawisz zaświadczenie, iż możesz mu zagwarantować wnuka. Opłata we własnym zakresie.
Spojrzałam na Karola sprawdzając ostatnią szansę na normalność. Wzruszył ramionami: Mama się troszczy, Natasza. Chyba naprawdę powinnaś to zrobić, wszyscy będą spokojniejsi.
Wtedy dotarło do mnie, iż tu nie chodzi o żadną miłość ja byłam tu raczej do sprawdzenia niż do kochania, a Karol? Statysta w spektaklu pt. „Polska Mamusia”.
Wstałam od stołu i zanim Teresa zdołała się oburzyć, usłyszała:
Dokąd to? Przecież rozmawiamy!
Już nie. Miło było poznać, ale to ostatni raz.
Spakowałam się w tempie żołnierza na poligonie. Karol przyszedł z gładkim tekstem:
Jesteś przewrażliwiona. Mama chce tylko dobrze, chcesz być normalna dostosuj się.
Przepraszam, Karolu uśmiechnęłam się słodko ale twoja mama szuka roboty domowej, a nie partnerki. Ja w tym teatrze nie zagram.
Wychodząc, poczułam falę ulgi większą niż premia świąteczna w złotówkach. Potem jeszcze próbował dzwonić, pisząc, iż przesadzam, iż normalne kobiety przyjmują tradycję, rodzinę i całą resztę jak prezent na mikołaja. Ale nie, podziękowałam życiu, iż dostałam to doświadczenie teraz a nie po ślubie, kredycie i z trójką własnych dzieci.
Zdałam sobie sprawę, iż czasem największa odwaga to po prostu powiedzieć we właściwym momencie: nie. I choćby jeżeli życie z Karolem było przewidywalne i stabilne jak szary poniedziałek, to wolność i własne granice, były warte znacznie więcej niż cokolwiek miałby mi do zaoferowania ten polski ideał.
