Przez długie godziny starsza pani wyczekiwała na syna na Dworcu Centralnym, ale on nie pojawił się nigdzie!

Babcia Stanisława wysiadła z pociągu na peronie w Krakowie, przyjeżdżając ze swojej małej wioski pod Tarnowem. W obydwu rękach dźwigała potężne, wypchane torby, które zdawały się przepełnione dziwnymi drobnostkami kompotami w słoikach, suszonymi grzybami, a choćby manualnie wyszywaną poduszką pachnącą lawendą. Choć nie odwiedzała córki i wnuków, ilekroć tylko mogła, tym razem postanowiła wydać ostatnie złotówki z emerytury na drobne upominki. Wierzyła, iż przyniesie rodzinie odrobinę światła. Jednak jej bagaż ważył więcej niż się spodziewała, a z każdym krokiem torby stawały się coraz cięższe, jakby każda niosła w sobie inny sen.
Stała na stacji kolejowej, otoczona przez unoszącą się mgłę rozgrzanych tramwajów i dźwięki akordeonu płynące spod schodów. Była pewna, iż jej syn, Janek, nadejdzie z szerokim uśmiechem i pomoże jej dźwigać torby przez kamieniste ulice Starego Miasta, ale nigdzie nie było go widać. Starała się odnaleźć wśród snujących się cieni znajomą sylwetkę, ale widziała tylko zamazane twarze i białe gołębie. Usiadła więc na zimnej ławce, zostawiła torby koło nóg i, patrząc na wirujące dmuchawce, wyciągnęła telefon.
Dzwoniła długo, dźwięk był rozciągnięty jak guma, aż wreszcie po wielu sygnałach usłyszała głos Janka, jakby z innego wymiaru:
Mama, przepraszam zupełnie mi wyleciało z głowy, iż dziś przyjeżdżasz! powiedział rozkojarzony, jakby wypowiadał słowa w obłoku pary. Wyskoczyliśmy z Marysią do jej rodziców na Podhale i zostaniemy tu pewnie tydzień. Chyba musisz wracać, naprawdę nie przewidziałem, iż się miniesz z nami. Wszystko wyszło nagle, spontanicznie, choćby nie zdążyłem dać ci znać.
Słowa syna rozpuściły się w dusznym powietrzu jak cukier w gorącej herbacie. Stanisławie zaszkliły się oczy, ale nie płakała. Odpowiedziała krótko, suchym szeptem:
Dobrze, Janku.
Nie chcąc nieść ciężaru rozczarowania ani upominków, podeszła do grupki bezdomnych, którzy od zawsze grzali się przy wejściu do tunelu pod dworcem. Oddała im torby, słoiczki i miękką poduszkę w słoneczne stokrotki. Potem przez chwilę patrzyła, jak otwierają prezenty z niedowierzaniem, jakby nie do końca wierzyli w realność tej chwili.
Nie powiedziała Jankowi, jak bardzo zabolało ją to spotkanie, które nie doszło do skutku. W ciszy wracała do domu, a świat za oknem pociągu wirował miasta skręcały się w niesamowite kształty, a torby stawały się balonikami, unoszącymi się ponad głowami. Serce babci z każdym mijanym słupem trakcyjnym stawało się lżejsze, choć bolało od zawodu.
Miesiąc później, gdy Marysia zadzwoniła prosząc o opiekę nad wnukami podczas kolejnego wesela przyjaciółki, Stanisława przymknęła oczy jakby śniła. Powiedziała spokojnie, iż nie może pomóc, bo jej serce jest już zmęczone byciem przypominanym tylko wtedy, gdy komuś czegoś trzeba. I po jej słowach nad dachami wioski przelatywało stadko białych gołębi, niosąc ze sobą dziwną, senno-mglistą ulgę.