Czterdzieści lat razem pod jednym dachem, a w wieku sześćdziesięciu trzech lat nagle chcesz zmienić całe swoje życie?
Zofia siedziała w swoim ukochanym fotelu i patrzyła przez okno, próbując zapomnieć o wydarzeniach mijającego dnia. Jeszcze kilka godzin wcześniej krzątała się po kuchni, przygotowując kolację i czekała na powrót Stanisława z połowu ryb. Wrócił, ale pustymi rękami zamiast ryb przyniósł wiadomości, które długo w sobie tłumił.
Chcę się rozwieść i proszę, żebyś to zrozumiała powiedział Stanisław niespodziewanie, patrząc w bok. Dzieci są już dorosłe, wnuki nie będą się tym przejmować, a my możemy spokojnie wszystko zamknąć bez kłótni.
Czterdzieści lat razem pod jednym dachem, a w wieku sześćdziesięciu trzech lat nagle chcesz wszystko zmienić? Zofia nie mogła tego pojąć. Mam prawo wiedzieć, co dalej.
Ty zostaniesz w naszym mieszkaniu w Warszawie, ja przeniosę się do domku na Mazurach uprzedził Stanisław. Nie mamy co dzielić, majątek i tak zostanie córkom.
Jak ona się nazywa? zapytała Zofia bez entuzjazmu.
Stanisław się zaczerwienił, zaczął nerwowo szukać swoich rzeczy, udając, iż nie dosłyszał pytania. Zofia nie miała już wątpliwości, iż jest tam jakaś konkurentka. Za młodu nie znała takich problemów i nie przypuszczała, iż na starość zostanie sama, a mąż odejdzie do innej.
Może wszystko się jeszcze ułoży, będzie dobrze pocieszały ją później córki, Jadwiga i Iwona. Nie przejmuj się zachowaniem taty.
Nic już się nie ułoży westchnęła Zofia. Nie ma sensu nic zmieniać, będę żyć, jak potrafię, i cieszyć się szczęściem waszym.
Jadwiga i Iwona pojechały na Mazury na poważną rozmowę z ojcem. Wróciły z posępnymi minami, ale prawdy matce nie wyjawiły. Zmieniły za to retorykę: przekonywały ją, iż samotność może być lepsza, nie będzie musiała się nikim przejmować. Zofia zrozumiała wszystko, nie zadawała pytań, starała się po prostu dalej żyć. Nie było jej łatwo, bo krewni i sąsiedzi z uporem zadawali pytania i śledzili sytuację.
Tyle lat razem, a na starość mąż cię porzucił dla innej komentowały nie zawsze taktowne sąsiadki. Jest młodsza od ciebie czy bogatsza?
Zofia nie wiedziała, co odpowiedzieć, ale coraz częściej myślała, kim jest jej rywalka i chciała ją zobaczyć. Z tej ciekawości pojechała na Mazury, udając iż chce zabrać słoiki z letnimi przetworami. Nie uprzedzała Stanisława, by przypadkiem spotkać rywalkę i trafiła w samo sedno.
Stanisławie, nie mówiłeś, iż twoja była żona będzie tu przyjeżdżać narzekała ekstrawagancka kobieta w przesadnym makijażu. Myślałam, iż wszystko ustaliliście i nie ma tu dla niej miejsca.
Naprawdę zamieniłeś mnie na to coś? zapytała Zofia, mierząc bezczelną osobę wzrokiem.
To będziesz tak stać, pozwalając jej mnie obrażać? wrzeszczała kobieta. Jestem tylko parę lat młodsza, a wyglądam o wiele lepiej.
o ile w tym wieku myśli, iż krzykliwy wygląd jest najważniejszy Zofia próbowała uchwycić zmieszany wzrok byłego męża.
Całą drogę do przystanku słyszała wrzaski tej pomalowanej, starzejącej się Barbie i starała się nie płakać. Dopiero w domu pozwoliła sobie na uczucia i zadzwoniła do siostry, prosząc o odwiedziny.
Daj spokój parzyła miętową herbatę Nina. Sama mówisz, iż nowa żona Stanisława nie jest ładna i nie wydaje się zbyt bystra.
Może ona ma rację, a ja wyglądam jak staruszka zwątpiła Zofia.
Na swój wiek wyglądasz bardzo dobrze powiedziała Nina szczerze. Po prostu uważam, iż błędem jest w siódmym dziesiątku ubierać się w panterkowe legginsy czy mini. Kobieta jest piękna w każdym wieku, jeżeli potrafi się odpowiednio zaprezentować.
Zofia spojrzała w lustro i przyznała siostrze rację. Fizycznie czuła się dobrze, ubrania miała schludne, kosmetyki dostawała od córek, nigdy nie była wulgarną papugą i nie zamierzała zachowywać się jak rywalka.
No i dobrze kontynuowała Nina. Skoro jesteś wolna, żyj jak chcesz. Córki samodzielne, tyle możliwości nie pozwolę ci się załamać.
Nina słowa dotrzymała i ciągnęła Zofię do teatrów, na spacery, koncerty. niedługo gromadka rówieśników stała się ich paczką. choćby pojawił się pan, który okazywał Zofii zainteresowanie, ale ona gwałtownie to ucięła, rezygnując z indywidualnych spotkań.
Słyszałem, iż teraz chodzisz do teatru, znalazłaś nowych znajomych Może ponownie wyjdziesz za mąż? zagadywał Stanisław podczas przypadkowego spotkania w sklepie.
A czemu przyjechałeś aż tutaj po zakupy, nic bliżej Mazur nie ma, czy twoja nowa nie gotuje? zapytała Zofia.
Zawsze tu robiłem zakupy, przyzwyczajenie, a w tym wieku ciężko je zmienić mruknął Stanisław.
Zofia nie ciągnęła tematu i odeszła do domu. Stanisław miał ochotę ją dogonić i powiedzieć, jak bardzo żałuje rozwodu. Całe życie był z rodziną, potem zakochał się w energicznej Teodozji, która wciągnęła go w wir namiętności.
Na początku życie z nią wydawało się fascynujące, po czym okazało się, iż Teodozja nie lubi domowych obowiązków, woli plotkować, kręcić się wokół mężczyzn, spacerować po wiosce i brać udział w hucznych biesiadach.
Stanisław ostatnio coraz częściej chciał wrócić do domu, a po spotkaniu z Zofią pragnienie to wzmocniło się. Zofia nie robiła scen, nie wypytywała, tylko po rycersku trwała i próbowała przetrwać. Stanisław nie spodziewał się, jak bardzo będzie mu brakować właśnie tej ciszy i poczucia ciepła, które miał tylko przy niej.
Znowu kupiłeś morele zamiast śliwek, prosiłam o śliwki! złościła się Teodozja, przeglądając zakupy. Ser za chudy, majonezu w ogóle zapomniałeś.
Kiedyś zakupy robiła Zofia, albo razem, a teraz ty wszystko przerzucasz na mnie nie wytrzymał Stanisław.
Dość tego porównywania mnie z twoją dawną żoną! Może choćby żałujesz, iż ze mną jesteś? wrzeszczała Teodozja.
Stanisław rzeczywiście żałował wiedział, iż nie ma sensu o tym mówić. Zofia nic nie robiła, po prostu była sobą, a on desperacko pragnął jej przebaczenia.
Doskonale już wiedział, iż Zofia nigdy mu nie zaufa i nie przyjmie go z powrotem. Kilka razy próbował zadzwonić, aż po ostatniej kłótni przyszedł pod drzwi dawnego mieszkania.
Musisz zabrać jakieś rzeczy? zapytała Zofia, nie wpuszczając go dalej.
Chciałbym porozmawiać, masz czas? Stanisław mętnie patrzył na drzwi, zza których pachniał jego ulubiony placek ze śliwkami.
Nie mam czasu ani chęci, więc zabierz, co chciałeś, czekam na gości odpowiedziała spokojnie.
Nie miał nic do zabrania, powiedzieć chciał wiele, ale nie znalazł odpowiednich słów. Wrócił do domku nad jeziorem, gdzie sam musiał szykować kolację, bo Teodozja buszowała po okolicy. Gdy wróciła rozradowana, Stanisław ostatecznie podjął decyzję, dając jej czas na spakowanie rzeczy.
Po burzliwej rozstaniu próbował zadzwonić do Zofii, potem zaniechał i się uspokoił. Zbyt dobrze ją znał, by liczyć na przebaczenie czy zapomnienie.
Może kiedyś, w przyszłości, warto byłoby przyjść z przeprosinami to byłoby konieczne, inaczej nie zazna spokoju. Liczył trochę na przebaczenie, bez powrotu, bo wiedział, iż Zofia nigdy nie zapomni zdrady, kiedy zaczynał romans z Teodozją.
Był zatem Stanisław na Mazurach, a Zofia w Warszawie ona miała córki, wnuki, życie kulturalne i teatry. Dla dawnego męża w jej życiu nie było już miejsca.
Usuwa pasożyty i likwiduje brodawki lepiej niż jakiekolwiek środki.
