# Pralka dla mamy, syn gratis

Wystarczyło dziesięć sekund, żeby Tomek zdemolował osiem lat naszego małżeństwa. Stał w przedpokoju, czerwony jak burak, i wpychał na metalową platformę moją pralkę. Tę samą, którą kupiłam za własne oszczędności jeszcze zanim podpisał się pod naszym wspólnym szczęściem w urzędzie stanu cywilnego.

— Mama bardziej potrzebuje — wysapał, bo platforma uderzyła go w kolano. — Jej stara trzeszczy jak traktor. My sobie kupimy nową.

Słowo „my" w jego ustach miało magiczną moc. Oznaczało, iż on wpada na pomysł, ja płacę, a przy okazji powinnam być wdzięczna za tę wspaniałomyślność.

Nasz blok na ulicy Chrobrego 12 pachniał tego dnia kapustą i kminkiem — pani Jadzia z parteru robiła bigos trzeci raz w tym tygodniu. Do tego doszedł zapach potu mojego męża i lekkiej benzyny z platformy pożyczonej od magazyniera. Sąsiad z naprzeciwka, pan Zbyszek, były technik naprawiający sprzęt AGD, siedział na ławeczce przed klatką i przyglądał się scenie z miną widza na meczu.

— A nie przyszło ci do łba, żeby wezwać fachowca? — zapytałam, opierając się o framugę. — Twoja mama ma w końcu emeryturę.

— Mówi, iż nie ma sensu ładować w ten złom. A skoro u nas stoi prawie nowa i większa, to… — Tomek wykonał dramatyczny gest w stronę mojej własności owiniętej folią bąbelkową. — Ja już odłączyłem wodę, zwinąłem węże. Za piętnaście minut przyjedzie transport.

Serio? Właśnie tak to wyglądało. Mój mąż, który normalnie nie potrafi przenieść komputera o piętro bez trzech przerw na sapanie, nagle odnalazł w sobie powołanie męczennika.

— Dobrze — powiedziałam, uśmiechając się jak sekretarka z konkursu na pracownika miesiąca. — Poczekaj chwilkę.

Wbiegłam po schodach na trzecie piętro. Otworzyłam szafę, wyciągnęłam największą walizkę na kółkach, jaką mieliśmy — tę z zepsutym zamkiem i naklejką z Mazur. Do środka wpadły jego koszule, dżinsy, spodnie dresowe z dziurą na kolanie. Na sam dół wepchnęłam ciężki karton z wędkami i kołowrotkami, o których potrafił mówić godzinami. Do torby podróżnej trafiła jego ulubiona poduszka ortopedyczna, śmierdząca potem jak stary koc. Na wierzch dorzuciłam kosz z brudną bielizną, która leżała pod naszym łóżkiem od dwóch tygodni, bo czekał, aż ja ją zbiorę.

Wróciłam na dół. Transportu jeszcze nie było.

— A to co? — mruknął Tomek, patrząc na walizkę.

— Komplet — odparłam, stawiając bagaż obok platformy. — Jak dostajesz pralkę, to dostajesz też dostawcę brudnych skarpet. Chyba logiczne.

— Nie wygłupiaj się.

— Wcale się nie wygłupiam. Główny ekspert od kupowania proszku też jedzie. Księgowa, która opłaca rachunki za prąd i wodę, również. A co, myślałeś, iż wysyłam maszynę samą? To nieludzkie.

Pan Zbyszek na ławeczce zaczął trząść się ze śmiechu. Wyjął z kieszeni kraciastą chustkę, otarł czoło i powiedział głośno:

— No, Tomeczku, żona cię przebiła. Ja to się od trzydziestu lat boję swojej Baśce takiej akcji zaproponować.

Tomek spurpurowiał. Zanim zdążył wykrztusić choć słowo, wyciągnęłam telefon i uruchomiłam połączenie wideo z jego matką. Pani Halina odebrała po dwóch sygnałach. Za nią słychać było, jak stara pralka dobija się do nieba.

— Synuś, jesteś już w drodze? — zaszczebiotała. — Czekam, bo ta moja cholernica znowu skacze po łazience!

— Dzień dobry, mamo — weszłam w kadr, odsuwając ramieniem zdumionego męża. — Szykuję pani niespodziankę. Razem z pralką dostaje pani syna. Z wędkami, poduszką i pełnym koszem rzeczy do prania. Będzie pani miała komu przyciski naciskać.

W ekranie przez chwilę trwała konsternacja. Pani Halina zmrużyła oczy jak kura, która nie może znaleźć ziarna.

— Jakiego syna? — warknęła. — Gdzie ja go położę? U mnie na kanapie śpią koty! I w ogóle, facet to jeść musi, a wiecie, ile teraz kosztuje mięso? Mnie tylko maszyna potrzebna, nie pasażer!

— Oj, jaka szkoda — westchnęłam. — Ale u nas dzisiaj promocja: bierzesz cudzą pralkę, dostajesz synka gratis. Bez odbioru częściowego.

Tomek chciał coś powiedzieć, ale pan Zbyszek podniósł się z ławeczki i podszedł do telefonu.

— Halina, a co konkretnie jej dolega? — zapytał, cały czas się uśmiechając.

— Stuka przy odwirowaniu! Jakby ktoś walił młotkiem w beton! Cała łazienka drży!

— A filtr dolny sprawdzałaś? — Pan Zbyszek założył ręce na piersi. — Najpewniej zapchany. Moneta, kostka od biustonosza, spinka. Odkręca się klapkę, wyciąga śmieci, płucze i zakłada z powrotem. Koszt: zero złotych i trzy minuty.

Zapadło milczenie. Takie, w którym słychać tylko, jak sąsiad z naprzeciwka oddycha przez nos.

Nagle rozległ się dźwięk klaksonu. Pod blok zajechał dostawczy fiat ducato koloru wyblakłej pomarańczy. Z kabiny wychylił się kierowca w bejsbolówce z napisem „Nie spieprz".

— Kto zamawiał transport? Pytałem o windę, a tu chyba jej nie ma!

— Windy nie ma — potwierdził pan Zbyszek, kręcąc głową. — Ale za to jest show.

Tomek stał nieruchomo. Jego wielka operacja wyglądała teraz jak scena z komedii romantycznej, tyle iż nikt się nie całował.

— Płać panu za dojazd — powiedziałam. — A potem wnieś pralkę z powrotem. Sam. I podłącz, jak Bóg przykazał.

— Nie będę płacił! — warknął Tomek, sięgając po portfel. — To twój pomysł, żeby…

— Mój? — przerwałam. — To ty odłączyłeś węże. To ty powiedziałeś, iż prawdziwy mężczyzna decyduje szybko. No to decyduj. Tylko kierunek się zmienił.

Kierowca zatrąbił drugi raz, tym razem dłużej. Wychylił się i ryknął:

— Człowieku, mam następny kurs na Śląsk! Albo płacisz czterdzieści złotych za dojazd, albo wynajmujesz mnie do jutra!

Tomek wyciągnął z portfela dwa banknoty dwudziestozłotowe, rzucił w okno. Kwit upadł na asfalt. Kierowca podniósł go bez słowa i odjechał z piskiem opon.

Potem znów zapadła cisza. Moja pralka przez cały czas stała na platformie. Walizka i kosz z praniem też. Tomek podniósł wzrok, policzyłam, iż wygląda jak chomik, któremu zabrano orzech.

— A teraz posłuchaj uważnie — powiedziałam, czując, jak dłonie mi się trzęsą, ale nie od zimna. — Wnosisz pralkę z powrotem. Podłączasz węże. Sprawdzasz poziom. Potem jedziesz do matki, odkręcasz ten filtr i czyścisz jej starą maszynę. A jak dowiem się, iż znowu próbowałeś rządzić moimi rzeczami, wyprowadzisz się razem ze swoim kartonem wędek.

Pan Zbyszek podsunął mu śrubokręt:

— Masz, przyda się. Tylko nie zgub, bo mój ulubiony.

Tomek złapał go, prawie wyrywając sąsiadowi z ręki. Klnąc pod nosem, wciągnął platformę na kółkach po schodach. Po drodze zawadził o poręcz i zerwał kawałek lakieru. Walizka spadła mu na stopę, ale nie wydał żadnego dźwięku — chyba ze wstydu.

Jeszcze zanim zdążył podłączyć węże, okazało się, iż przy demontażu zepsuł uszczelkę. Musiał iść do sklepu, kupić nową, potem dwie godziny walczył w ciasnej łazience, zanim poradził sobie z przeciekiem. Koszt: czterdzieści złotych za dojazd, czterdzieści dwie za uszczelkę, osiemnaście za śrubokręt, bo tamten od Zbyszka upuścił za kanapę i nie mógł go wyciągnąć.

Wieczorem pojechał do Haliny. Z filtra wyjął: pięciozłotówkę z 1996 roku, skuwkę od długopisu i metalowe kółko od kluczy. Stara pralka ruszyła cicho jak szwajcarski zegarek. Halina przez dziesięć minut nie mogła uwierzyć, ale potem zaczęła wypominać synowi, iż zamiast nowej przywiózł siebie — przez co straciła cały wieczór na gotowanie schabowego.

Wrócił po północy. Otworzyłam drzwi w piżamie, bo nie spałam. Stał w progu, śmierdział płynem do prania, miał brudne paznokcie i taką minę, jakby przed chwilą skończył ośmiogodzinny dyżur.

— Uszkodzenie filtra — wymamrotał, wchodząc. — Wystarczyło odkręcić.

— Wiem — mruknęłam. — Zbyszka wiedział od początku.

I wtedy zrobiłam to, co planowałam od momentu, gdy wniósł platformę do przedpokoju. Podeszłam do szafki w kuchni, wyjęłam jego portfel z blatu, otworzyłam przegródkę na karty. Znalazłam bilet z parkometru i rachunek ze sklepu. Wpisałam coś w telefonie, potem odwróciłam ekran w jego stronę.

— Sto czterdzieści dwa złote — powiedziałam. — Tyle kosztowała twoja dzisiejsza szlachetność. Przelewam z naszego wspólnego konta na moje osobiste. Od jutra rachunki rozliczamy po połowie.

Nacisnęłam „wyślij". Przelew poszedł. Tomek otworzył usta, ale żaden dźwięk nie wyszedł.

Podeszłam do łazienki, otworzyłam drzwi i wskazałam na moją pralkę, która stała z powrotem na swoim miejscu, z podłączonymi wężami, lśniąca w świetle ledowej lampki.

— A jakbyś znowu chciał komuś coś podarować — dodałam, zamykając drzwi — to pamiętaj, iż komplety wysyłam tylko w całości. Pralka plus facet. W zestawie.

W salonie zgasło światło. Tomek został sam na środku korytarza z portfelem w jednej dłoni i śrubokrętem Zbyszka w drugiej. Czekał, aż coś powiem. Ale ja już szłam spać.

Następnego ranka znalazł na lodówce kartkę przyklejoną magnesem w kształcie kota:

„Pralka zostaje. Syn też. Następna promocja dopiero za rok."

Pod spodem dopisał długopisem: „Zrozumiałem." I schował śrubokręt do szuflady, zanim oddał go sąsiadowi.