Potrzebujecie miejsca? Zostaniemy tu z Natalią… na jakieś dziesięć lat — Historia o tym, jak dalec…

Przesuńcie się trochę, pomieszkamy tu z dziesięć lat

Teściowa chwilę milczała, po czym powiedziała:
Oj, Justyno, Wioletta to taka kobieta, co sobie coś ubzdura i musi postawić na swoim Musisz zrozumieć, ona chce Marysię wykształcić, wykształcenie jej zapewnić
Za moje pieniądze? Justyna zatrzymała się przy lustrze.
Z odbicia patrzyła na nią blada kobieta z potarganymi włosami.
Pani Barbaro, proszę ich zatrzymać. Niech wysiądą na najbliższej stacji i wrócą. Ja ich nie odbiorę. Mieszkania nie udostępnię.
Ale jak ja mam ich zatrzymać? zapłakała teściowa. Oni już są w drodze. Wioletta wzięła kredyt na studia, na mieszkanie nie mają ani grosza. Tak liczyły na twoją pomoc. Justyno, no wyrzuć lokatorów, co ci szkodzi? Przecież to twoja rodzina
Rodzina? Tę waszą Marysię, siostrzenicę, spotkałam dwa razy w życiu! Mam wyrzucić ludzi na bruk, pozbawić swoich rodziców wsparcia, a córkę zajęć, bo twoja siostra tak sobie wymyśliła?

Z kieszeni odezwał się dźwięk wiadomości. Justyna, nie zdejmując płaszcza, wyjęła telefon. Wiadomość była od Wioletty, siostry teściowej.

Justyna, hej! Już jedziemy pociągiem. Bilety mamy na 19:40, jutro rano będziemy na Dworcu Centralnym. Spotkaj nas razem z Marysią.

Podeślij adres tej swojej kawalerki, bo nie zapisaliśmy ostatnio. Gdzie odebrać klucze?

Justyna osłupiała. Przeczytała wiadomość trzy razy, mając nadzieję, iż to pomyłka. Jaka kawalerka? Jaka Marysia?

Mamo, czemu tak stoisz? Zosia wychyliła się z przedpokoju. Głodna jestem.

Zaraz, kotku Justyna odruchowo pogłaskała córkę po głowie, nie odrywając wzroku od ekranu.

Wybrała numer Wioletty. Odebrano natychmiast, w tle słychać było stukot kół i czyjś chichot.

Halo, Justynko! głos ciotki aż kipiał przesadnym entuzjazmem. No co, dostałaś wiadomość? Chciałyśmy zrobić niespodziankę, żeby cię nie fatygować, wszystko kupimy same!

Wiolu, poczekaj przerwała Justyna. Nic nie rozumiem! Dokąd jedziecie?

Jak to dokąd? Do Warszawy! Przecież Marysia się dostała na studia, mówiłam ci wiosną. Na darmowe się nie udało, więc na płatne pójdzie.
Spakowałyśmy rzeczy, jedziemy urządzać się w twoim mieszkaniu.

W moim czym? Justyna oparła się plecami o ścianę. Do tej kawalerki, którą wynajmuję od sześciu lat? Wiolu, zwariowałaś?

Oj tam! ton Wioletty się zmienił. Sześć lat temu, jak babcia ci to mieszkanie zapisała, siedzieliśmy razem przy stole, pamiętasz? Wtedy powiedziałam: Marysia będzie miała gdzie mieszkać na studiach. Nie zaprzeczałaś, więc uznałyśmy to za zgodę. Liczyłyśmy na to cały czas.

Nie zaprzeczałam, bo uznałam to za idiotyczny żart! krzyknęła prawie Justyna. Nigdy nikogo tam nie zamierzałam wpuszczać.

Tam mieszka rodzina z dzieckiem. Mamy umowę, płacą czynsz na czas. Z tego utrzymuję rodziców emerytów i wysyłam Zosię na zajęcia dodatkowe. O czym wy myśleliście kupując bilety?

Myśleliśmy, iż jesteśmy rodziną! ryknęła Wioletta. Bo co? Warszawiacy już w ogóle sumienia nie mają?

Chcesz siostrzenicę na dworcu zostawić? A mąż twój wie, iż wywalasz jego rodzinę na ulicę?

Mąż jest w delegacji pod Olsztynem, ledwo zasięg łapie. I to moje mieszkanie, Wiolu. Moje. Rozumiesz? Kupiła je babcia, zostawiła mnie. Piotr nie ma z nim nic wspólnego.

A, to tak teraz mówisz! Marysia, słyszysz? Żona brata twojego nas nie zna! Nic, przyjedziemy pogadamy osobiście.

Słabo słychać, widzimy się jutro na peronie.

W słuchawce odezwały się krótkie sygnały. Justyna zupełnie zgłupiała.

Zosiu, idź do kuchni, tam jest zapiekanka w lodówce, podgrzej sobie zawołała do córki i drżącymi dłońmi wybrała teściową.

Barbara odebrała dopiero po kilku sygnałach.

Tak, Justynko, słucham cię.

Pani Barbaro, wiedziała pani, iż pani siostra z córką jadą do Warszawy z zamiarem wprowadzenia się do mojego mieszkania?

No… Wioletta coś mówiła… Myślałam, iż się dogadałyście wydukała teściowa.

Z kim się dogadałam? Justyna zaczęła krążyć po korytarzu. Od sześciu lat wynajmuję to mieszkanie.

Połowę dochodu przekazuję rodzicom na leki. Przecież pani wie, jak ciężko jest na jednej emeryturze. Druga połowa na zajęcia Zosi.

Czemu nie powiedziała im pani, iż to niemożliwe?

Nie krzycz na mnie obraziła się teściowa. To nie moja sprawa, dogadajcie się między sobą.

Tylko Piotrowi nie dzwoń, nie denerwuj go. Ma ważne spotkania, i tak jest nerwowy.

Justyna rzuciła telefon na kanapę. Mąż zawsze starał się trzymać z boku rodzinnych sporów, ale jeżeli chodziło o jego matkę lub ciotkę, robił się zadziwiająco ustępliwy.

No, Justyna, one są z prowincji, mają inne pojęcie o życiu zwykł mawiać. Łatwiej ustąpić…

Próbowała zadzwonić do męża. Abonent poza zasięgiem. Oczywiście. Gdy naprawdę jest potrzebny, zawsze jest poza zasięgiem.

***

Afera była ogromna. Wioletta wydzwaniała już od piątej rano, domagała się, by Justyna odebrała je z dworca.

Zmęczone jesteśmy, głodne! Zimno tu, przymarzłyśmy! Co, przez cały czas śpisz? Wstawaj! Masz się tu pojawić za piętnaście minut!

Justyna, w półśnie, nie od razu załapała z kim mówi. Kiedy zorientowała się, ostro odpowiedziała:

Odczepcie się ode mnie! Nie pojadę nigdzie i do mieszkania was nie wpuszczę! Dość, mam was dosyć!

Po dziesiątym telefonie numer ciotki trafił na czarną listę.

Wioletta zaczęła wydzwaniać z numeru córki, więc ten też zablokowała.

Cały dzień męczyła Justynę Barbara prosiła, przekonywała, straszyła, iż się obrazi i wszystko powie Piotrowi…

A wieczorem pojawił się Piotr mąż wrócił z delegacji bez zapowiedzi.

Justyna, co się wydarzyło? zapytał od progu. Mama dzwoni, płacze, mówi, iż wyrzuciłaś ciotkę Wiolę na bruk.

Justyna, po uściskaniu męża, wytłumaczyła:

Przyjechały bez zapowiedzi. Z miejsca zażądały, żebym wyrzuciła lokatorów i wpuściła Marysię na minimum pięć lat, za darmo.

Piotr, czy to normalne zachowanie? Naprawdę nie mają za grosz wstydu?

I, o ile wiem, zadomowiły się już u twojej mamy.

A ty dlaczego wróciłeś?

Bo mama nalegała westchnął mąż. Poza tym ciotka Wioletta cały telefon mi zawaliła…

Może jednak ustąpimy? Zanim znajdą akademik…

Justyna potrząsnęła głową:

Piotr, nie będzie żadnego akademika. choćby nie złożyły dokumentów, Wioletta już była pewna, iż mają mieszkanie. Moje!

Rozumiesz ich bezczelność? choćby nie szukały rozwiązań. Jechały po prostu do swojej kawalerki.

Mama mówi, iż kiedyś obiecałaś

Sześć lat temu, na stypie, Piotrze. Nie komentowałam tych bredni, bo nie miałam do tego głowy.

Wioletta aż się miota. Powiedziała, iż już nas nie znają. Zresztą, u mamy nie zostały zbyt daleko do uczelni.

Przelałem jej cztery tysiące złotych, coś wynajęły…

I chwała Bogu! Justyna klasnęła w stół. Najlepsza wiadomość dnia. Nie będę się choćby o te pieniądze kłócić. Odczepiły się, i dobrze!

Piotr westchnął i spuścił głowę.

Justyna, wynajęły pokój w jakiejś komunie. Wioletta krzyczy, iż tam robactwo, sąsiedzi pijacy.

Niech się przyzwyczai. Stolica to nie wakacje, tu trzeba sobie radzić, a nie liczyć na mannę z nieba od krewnych, od których przez lata choćby życzeń nie dostało się na urodziny!

Justyna poszła do sypialni, mąż za nią.

Nieprzyjemnie wyszło! Naprawdę rzuciliśmy je na pastwę losu…

A jeżeli coś się stanie? jeżeli sąsiedzi będą agresywni? Nie żal ci Wioletty?

Justyna gwałtownie się odwróciła:

Piotrze, mam córkę, mam rodziców, za których jestem odpowiedzialna. I mam mieszkanie, które babcia zdobyła ciężką pracą.
Nie będę tego rozdawać, bo komuś bardziej się należy według własnego mniemania.

Dlaczego mam je żałować? Powiedz mi?

Mąż zamilkł, a Justyna dodała:

Głodny jesteś? Podgrzeję obiad. I koniec tematu. Chcesz pomagać pomagaj ze swojej pensji.

Ale mieszkanie jest wynajmowane, nikogo nie wyrzucę. Kropka.

Masz rację. Ja też bym nie był szczęśliwy, gdyby twoi rodzice przyjechali do moich na działkę i powiedzieli: Przesuńcie się, pomieszkamy tu z dziesięć lat.

Po kolacji, gdy Piotr poszedł pod prysznic, Justyna znów sięgnęła po telefon. Wisiała nieprzeczytana wiadomość od teściowej:

Justyna, to nie w porządku. Wioletta od tych nerwów się rozchorowała. Zawieź im chociaż jakieś jedzenie.

Weź więcej, żeby starczyło na parę tygodni.

Obowiązkowo mięso, warzywa, owoce, czekoladki. Kawa, herbata, środki higieny, olej.

Możesz też kupić rybę. Konserw nie bierz Wioletta nie je takich rzeczy. Adres:.

Justyna zablokowała też teściową. Niech i ona kilka dni posiedzi na czarnej liście.

***

Noc minęła względnie spokojnie nikt nie wydzwaniał.

Wioletta zjawiła się pod drzwiami punktualnie o siódmej.

Justyna obudziła się od głośnego walenia w drzwi.

Piotr spał, więc musiała sama otworzyć.

Ciotka od progu zaczęła narzekać:

Spisz sobie pod kocykiem, na czyściutkiej pościeli? A nie chcesz się dowiedzieć, jak z Marysią przetrwałyśmy noc?

Koszmar, powiem ci! Robaki, zimno, grzyb na ścianach, lodowata podłoga!

Po jednej stronie ktoś całą noc ryczał Hej sokoły, po drugiej kłótnie na okrągło.

Ty w ogóle masz sumienie? Pozwolisz rodzinie żyć w takich warunkach?

Więc, kochana, nie będę się kłócić. Skoro nie chcesz wyrzucić lokatorów nie trzeba! Przeprowadzamy się do ciebie!
Macie trzy pokoje, jeden możesz dać. Dla nas dwóch, choćby największy.

Na krótko tylko trzy, cztery miesiące, może pół roku.

Potem wyjadę, jak córka się zaaklimatyzuje.

Justyna osłupiała.

Zapomnijcie o tej drodze! Nie psujmy relacji do reszty.

Chcecie, żebym wezwała policję? Zrobię to, nie mam problemu.

Po co wam te kłopoty?

Wioletta zaczerwieniła się tak nagle, iż Justyna aż się przestraszyła.

Ty Ty niech ci pustki w życiu będą, zadufana Warszawianko!

Niech twoja córka całe życie sprząta bez wykształcenia!

Jeszcze ci się odwdzięczę! Życie toczy się kołem, a niektóre rzeczy są śliskie!
Zobaczysz, kiedyś do mnie po pomoc przyjdziesz. Nigdy ci tego nie wybaczę!

Justyna po prostu zamknęła jej drzwi przed nosem. Wioletta jeszcze kilka minut wrzeszczała na klatce, potem sobie poszła.

***

Kłótnia z Wiolettą popsuła relacje z teściową Barbara już nie kontaktuje się z synową.

Piotr odwiedza matkę, dalej jej pomaga, zabiera czasem Zosię, ale do ich mieszkania Barbara nie zagląda.

Justyna jest choćby zadowolona o jedną sprawę mniej do martwienia się.

Z tej całej awantury wyniosłem, iż choćby dla rodziny nie warto być świętym mikołajem swoim kosztem. Czasem trzeba jasno postawić granicę, choćby miało to popsuć relacje. Szacunek do siebie i swoich bliskich jest ważniejszy niż udawane rodzinne zobowiązania.