Wiesz… całe życie poświęcałam swoje szczęście, żeby zadowolić bliskich a koniec końców to oni byli pierwsi, którzy się ode mnie odwrócili.
Kiedy zamknęłam drzwi mieszkania, była prawie północ. W przedpokoju świeciła tylko ta mała lampka nad lustrem ta, na której zostawieniu upierała się moja mama, bo przecież jeszcze działa. Powoli zdjęłam buty, czując to znajome ściskanie w klatce, które od dawna towarzyszyło mi każdego wieczoru.
Na stole w kuchni leżała kartka.
„Zadzwoń do mnie. To pilne.”
Podpis: mama.
Nawet nie westchnęłam. Po prostu usiadłam i wybrałam jej numer. Taki był zawsze scenariusz moje sprawy mogły poczekać.
Gdzie znowu byłaś tak późno? zaczęła bez żadnego cześć czy jak się czujesz.
W pracy.
Wiesz przecież, iż jutro musisz do nas przyjechać. Ojciec źle się czuje. A twoja siostra znowu nie może.
Oczywiście, iż nie może. Moja siostra nigdy nie może. A ja zawsze znajdowałam sposób.
Parę lat temu miałam propozycję pracy w innym mieście. Świetna pensja, nowe życie, szansa, żeby być kimś więcej niż tą córką, na którą zawsze można liczyć. Mama wtedy płakała. Ojciec się nie odezwał. A siostra powiedziała tylko:
Może byś tak pomyślała trochę o nas?
Więc pomyślałam.
I odmówiłam.
Potem wyszłam za mąż. Nie z miłości, tylko dlatego, iż wszyscy twierdzili, iż już pora. Mój mąż był odpowiedni dokładnie takiego słowa używała cała rodzina. Odpowiedni, ale odległy. Z czasem staliśmy się lokatorami, którzy rozmawiają tylko o rachunkach i obowiązkach.
Rozwiodłam się nie znalazłam żadnego wsparcia.
Sama sobie winna rzuciła mama.
Trzeba było wytrzymać dodał ojciec.
Znowu przełknęłam to wszystko.
Największy cios przyszedł, gdy się rozchorowałam. Nic spektakularnego omdlenia, zmęczenie, ból, który nie chciał minąć. Lekarka powiedziała mi, żebym zwolniła, bardziej o siebie dbała i nie brała już wszystkiego na siebie.
Wieczorem powiedziałam to w domu.
Czyli jutro nie przyjedziesz? zapytała mama.
Nie dam rady. Nie czuję się najlepiej.
Zapadła cisza. Potem jej głos zrobił się lodowaty.
No widzisz, teraz i ty zaczynasz myśleć tylko o sobie…
Nie dzwonili potem przez kilka dni.
Później tygodnie.
Kiedy w końcu poszłam do nich, drzwi otworzyła mi siostra. Uśmiechnęła się niepewnie.
Nie wiedzieliśmy nawet, czy przyjdziesz.
Weszłam i bardzo wyraźnie poczułam, iż jestem tam jak gość. Nie część rodziny, nie ta niezłomna opoka tylko ktoś, kto odważył się nie być zawsze dostępny.
I wtedy przejrzałam na oczy.
Dopóki zapominałam o sobie, byłam potrzebna.
W momencie, gdy poprosiłam o troskę, stałam się problemem.
Wyszłam stamtąd bez kłótni. Bez łez.
Ale z decyzją.
Już nigdy nie będę żyła nie swoim życiem tylko po to, by wszystkim było wygodnie.
Czasem utrata ludzi, którym naprawdę wszystko dałeś, to wcale nie tragedia.
Czasem to jedyny sposób, by móc w końcu oddychać.
