— Mama powiedziała, iż restauracja jest już potwierdzona — rzuciła Kasia swobodnym tonem.
Anna poczuła napięcie w gardle.
— A co z pieniędzmi? Ty i Marek już wszystko przelewacie? — dodała Kasia, nie czekając na odpowiedź.
Anna szukała słów.
Kasia nie dała jej dojść do głosu.
— To nie jest ogromna suma. choćby myślałam, żeby dołożyć coś z własnej kieszeni. Ale z moimi wydatkami… To dla mamy, rozumiesz?
— Czekaj — przerwała Anna. — Nigdy się na coś takiego nie umawialiśmy.
— Marek mi nic nie mówił — dodała twardo.
— Oj, wiesz przecież, iż on zawsze wszystko zapomina — zaśmiała się Kasia. — Powiedziałam mu, iż wyjdzie około dwudziestu tysięcy złotych.
— To rozsądna kwota na taką okazję, prawda? — zapytała, jakby decyzja już zapadła.
Anna ścisnęła telefon.
— Dwadzieścia tysięcy? — powtórzyła szeptem.
— Tak, dostałam choćby zniżkę! Mama będzie zachwycona. Już wpłaciłam zaliczkę. Marek powiedział, iż przelejecie resztę.
Kasia rozłączyła się bez pożegnania.
Anna wpatrywała się w telefon.
Miała jedną myśl: znowu ta jednostronna gra.
Wieczorem w kuchni powietrze było napięte.
Marek wyjął piwo z lodówki, nie patrząc na Annę.
— Kasia mówiła, iż nie chcesz dać pieniędzy na restaurację — mruknął.
Anna zamarła.
— Nie chcę? Tak powiedziała? — wstała z krzesła. — Czy ja odmówiłam? Nie wiedziałam o niczym, dopóki nie zadzwoniła.
Marek zmarszczył brwi.
— No co ty, ona nie robi tego dla siebie. Mama nie obchodzi urodzin co roku.
— I w czym jest normalne, iż robi to naszym kosztem? — spytała Anna. — Dwadzieścia tysięcy, Marek! Czy to jest normalne?
Marek wzruszył ramionami.
— To dla mamy. Czego chcesz? Kasia wszystko zorganizowała.
— Oczywiście, świetnie sobie poradziła — prychnęła Anna. — Łatwo jest, gdy płacą inni.
— Dlaczego po prostu na to przystałeś? Rozmawialiśmy o tym? Nie. Ona zdecydowała, a ty tylko pokiwałeś głową.
— Daj spokój — machnął ręką. — Ona tylko stara się, jak może.
— Dla kogo? Dla nas? Dla mamy? A może dla siebie? — podniosła głos, ale zaraz się opanowała.
— Marek, mam tego dość. Dla niej to zawsze: dajcie, przelejcie, zapłaćcie. A potem znika, jakby nigdy nic.
Milczał, wpatrując się w szklankę.
— Co mam zrobić? Taka już jest. Pogadaj z nią, jeżeli chcesz.
— Już to zrobiłam — odcięła się Anna. — Wiesz, co mi powiedziała? Że to nasz obowiązek.
— A czego się spodziewałaś? Może jej życie jest trudniejsze niż nasze.
— Zajmuje się?! — wybuchła Anna. — Marek, ona wykorzystuje wszystkich wokół. A ty jej w tym pomagasz!
Rozmowa utknęła w martwym punkcie.
Marek wyszedł z pokoju, mruknąwszy coś niewyraźnego.
Anna została sama z myślami.
Następnego ranka zaskoczył ją telefon.
— Cześć Anka! Nie jesteś zajęta? — Kasia brzmiała dziwnie radośnie.
— Słucham — odpowiedziała Anna sucho.
— Potrzebuję pomocy. Zaczęłam mały projekt z sąsiadką, sklep internetowy. Muszę coś opłacić, a teraz nie mam gotówki. Może pożyczyłabyś mi kartę? Na kilka dni.
Anna zastygła.
— Kasia — głos stał się twardy. — Ty mówisz poważnie? Moja karta?
— No tak! Wiesz, iż jestem ostrożna. Oddam wszystko, nie wydam niczego extra.
— Nie. choćby o tym nie rozmawiamy.
Zapadła ciężka cisza.
— Nie rozumiem — głos Kasi stracił pewność. — To tylko karta. Dlaczego odmawiasz?
— Bo mój spokój jest dla mnie cenny. Moja karta też.
— Anka, nie ufasz mi? Jesteśmy rodziną — powiedziała Kasia oburzona.
— Skończmy ten temat. Mam swoje sprawy.
Anna rozłączyła się, czując ulgę i złość naraz.
Gdy Marek wrócił z pracy, wiedziała, iż czeka ich trudna rozmowa.
— Twoja siostra znów dzwoniła — zaczęła spokojnie. — Chciała moją kartę. Na swój projekt.
Marek zatrzymał się w pół kroku.
— Powiedziałam jej nie — dodała Anna.
— I co teraz? — spytał cicho.
— Teraz ty jej powiesz, iż koniec. Koniec z naszymi pieniędzmi, koniec z naszą cierpliwością.
Marek spuścił głowę.
— Nie chcę kłótni w rodzinie.
— Ja też nie chciałam. Ale ona nie pyta, ona bierze.
Następnego dnia Anna zadzwoniła do Kasi sama.
— Kasia, posłuchaj mnie raz — powiedziała spokojnie, ale stanowczo. — Nie przelejemy pieniędzy na restaurację. Nie dostaniesz mojej karty. Koniec.
— Jak to koniec? A mama?
— Mama dostanie od nas prezent. Taki, jaki sami wybierzemy. Bez twoich kwot i bez twoich terminów.
Kasia próbowała protestować, ale Anna nie ustępowała.
— Jesteś niesprawiedliwa — rzuciła na końcu Kasia.
— Nie, Kasia. Jestem sprawiedliwa pierwszy raz od dawna.
Odłożyła telefon spokojnie.
Marek stał w drzwiach, słyszał wszystko.
— Dobrze zrobiłaś — powiedział tylko.
Anna spojrzała na niego długo.
— Wiem.
















