Postawiłam na miejscu tę arogancką siostrę mojego męża

newskey24.com 20 godzin temu

— Mama powiedziała, iż restauracja jest już potwierdzona — rzuciła Kasia swobodnym tonem.

Anna poczuła napięcie w gardle.

— A co z pieniędzmi? Ty i Marek już wszystko przelewacie? — dodała Kasia, nie czekając na odpowiedź.

Anna szukała słów.

Kasia nie dała jej dojść do głosu.

— To nie jest ogromna suma. choćby myślałam, żeby dołożyć coś z własnej kieszeni. Ale z moimi wydatkami… To dla mamy, rozumiesz?

— Czekaj — przerwała Anna. — Nigdy się na coś takiego nie umawialiśmy.

— Marek mi nic nie mówił — dodała twardo.

— Oj, wiesz przecież, iż on zawsze wszystko zapomina — zaśmiała się Kasia. — Powiedziałam mu, iż wyjdzie około dwudziestu tysięcy złotych.

— To rozsądna kwota na taką okazję, prawda? — zapytała, jakby decyzja już zapadła.

Anna ścisnęła telefon.

— Dwadzieścia tysięcy? — powtórzyła szeptem.

— Tak, dostałam choćby zniżkę! Mama będzie zachwycona. Już wpłaciłam zaliczkę. Marek powiedział, iż przelejecie resztę.

Kasia rozłączyła się bez pożegnania.

Anna wpatrywała się w telefon.

Miała jedną myśl: znowu ta jednostronna gra.

Wieczorem w kuchni powietrze było napięte.

Marek wyjął piwo z lodówki, nie patrząc na Annę.

— Kasia mówiła, iż nie chcesz dać pieniędzy na restaurację — mruknął.

Anna zamarła.

— Nie chcę? Tak powiedziała? — wstała z krzesła. — Czy ja odmówiłam? Nie wiedziałam o niczym, dopóki nie zadzwoniła.

Marek zmarszczył brwi.

— No co ty, ona nie robi tego dla siebie. Mama nie obchodzi urodzin co roku.

— I w czym jest normalne, iż robi to naszym kosztem? — spytała Anna. — Dwadzieścia tysięcy, Marek! Czy to jest normalne?

Marek wzruszył ramionami.

— To dla mamy. Czego chcesz? Kasia wszystko zorganizowała.

— Oczywiście, świetnie sobie poradziła — prychnęła Anna. — Łatwo jest, gdy płacą inni.

— Dlaczego po prostu na to przystałeś? Rozmawialiśmy o tym? Nie. Ona zdecydowała, a ty tylko pokiwałeś głową.

— Daj spokój — machnął ręką. — Ona tylko stara się, jak może.

— Dla kogo? Dla nas? Dla mamy? A może dla siebie? — podniosła głos, ale zaraz się opanowała.

— Marek, mam tego dość. Dla niej to zawsze: dajcie, przelejcie, zapłaćcie. A potem znika, jakby nigdy nic.

Milczał, wpatrując się w szklankę.

— Co mam zrobić? Taka już jest. Pogadaj z nią, jeżeli chcesz.

— Już to zrobiłam — odcięła się Anna. — Wiesz, co mi powiedziała? Że to nasz obowiązek.

— A czego się spodziewałaś? Może jej życie jest trudniejsze niż nasze.

— Zajmuje się?! — wybuchła Anna. — Marek, ona wykorzystuje wszystkich wokół. A ty jej w tym pomagasz!

Rozmowa utknęła w martwym punkcie.

Marek wyszedł z pokoju, mruknąwszy coś niewyraźnego.

Anna została sama z myślami.

Następnego ranka zaskoczył ją telefon.

— Cześć Anka! Nie jesteś zajęta? — Kasia brzmiała dziwnie radośnie.

— Słucham — odpowiedziała Anna sucho.

— Potrzebuję pomocy. Zaczęłam mały projekt z sąsiadką, sklep internetowy. Muszę coś opłacić, a teraz nie mam gotówki. Może pożyczyłabyś mi kartę? Na kilka dni.

Anna zastygła.

— Kasia — głos stał się twardy. — Ty mówisz poważnie? Moja karta?

— No tak! Wiesz, iż jestem ostrożna. Oddam wszystko, nie wydam niczego extra.

— Nie. choćby o tym nie rozmawiamy.

Zapadła ciężka cisza.

— Nie rozumiem — głos Kasi stracił pewność. — To tylko karta. Dlaczego odmawiasz?

— Bo mój spokój jest dla mnie cenny. Moja karta też.

— Anka, nie ufasz mi? Jesteśmy rodziną — powiedziała Kasia oburzona.

— Skończmy ten temat. Mam swoje sprawy.

Anna rozłączyła się, czując ulgę i złość naraz.

Gdy Marek wrócił z pracy, wiedziała, iż czeka ich trudna rozmowa.

— Twoja siostra znów dzwoniła — zaczęła spokojnie. — Chciała moją kartę. Na swój projekt.

Marek zatrzymał się w pół kroku.

— Powiedziałam jej nie — dodała Anna.

— I co teraz? — spytał cicho.

— Teraz ty jej powiesz, iż koniec. Koniec z naszymi pieniędzmi, koniec z naszą cierpliwością.

Marek spuścił głowę.

— Nie chcę kłótni w rodzinie.

— Ja też nie chciałam. Ale ona nie pyta, ona bierze.

Następnego dnia Anna zadzwoniła do Kasi sama.

— Kasia, posłuchaj mnie raz — powiedziała spokojnie, ale stanowczo. — Nie przelejemy pieniędzy na restaurację. Nie dostaniesz mojej karty. Koniec.

— Jak to koniec? A mama?

— Mama dostanie od nas prezent. Taki, jaki sami wybierzemy. Bez twoich kwot i bez twoich terminów.

Kasia próbowała protestować, ale Anna nie ustępowała.

— Jesteś niesprawiedliwa — rzuciła na końcu Kasia.

— Nie, Kasia. Jestem sprawiedliwa pierwszy raz od dawna.

Odłożyła telefon spokojnie.

Marek stał w drzwiach, słyszał wszystko.

— Dobrze zrobiłaś — powiedział tylko.

Anna spojrzała na niego długo.

— Wiem.

Idź do oryginalnego materiału