Posprzątałem cały dom, ubrałem się odświętnie, starannie nakryłem stół, a jednak nikt nie przyszedł. Mimo to na córkę i zięcia czekałem z nadzieją do samego końca.

Miałem wtedy sześćdziesiąt lat, gdy świat wywrócił się do góry nogami zmarła moja żona, Zofia. Moja córeczka, Jagoda, miała wtedy zaledwie sześć lat. Od tamtego czasu nic już nie było takie jak dawniej. Na pogrzebie Zofii, stojąc nad jej grobem na cmentarzu w Krakowie, przyrzekłem, iż będę dla Jagody i ojcem, i matką, i iż nigdy nie zabraknie jej miłości.
Jagoda wyrosła na niezwykle mądrą i dobrą dziewczynę. Zawsze pilnie się uczyła, a do tego pomagała mi w domu gotowała choćby lepiej niż niejedna gospodyni; obiady jak u mamy, człowiek aż palce lizał. Gdy dorosła, dostała się na studia we Wrocławiu. Tam już nauka nie szła jej tak łatwo, wyniki nie były takie świetne, ale zupełnie mnie to nie martwiło, bo jednocześnie ciężko pracowała, a jeszcze w weekendy przyjeżdżała, żeby pomóc mi w ogrodzie albo pogotować jakiś smakołyk.
Wkrótce potem Jagoda poznała Dawida. Byłem ciekaw, kto jej zawrócił w głowie, aż wreszcie przyprowadziła go do naszego domu. Chłopak wydawał się w porządku, był uprzejmy, grzeczny, choćby czasem porąbał drewno do kominka. Serce mi rosło, gdy dzieciak oznajmił, iż po ślubie chcą zamieszkać razem ze mną, nie wynajmować niczego w Warszawie. Tak myślałem, iż będzie dobrze, a jednak wszystko popsuło się tuż po ich ślubie.
Od tej pory zięć okazał się zupełnie inny. Wiecznie niezadowolony, krzyczał na mnie o byle co, fukał, nie szanował. Jagoda była pomiędzy nami jak między młotem a kowadłem.
Gdy córka zaproponowała, żebyśmy sprzedali nasz dwupokojowy domek i razem kupili większe mieszkanie w centrum Warszawy, postawiłem jeden warunek: mieszkanie będzie zapisane na mnie. Dla mnie to była kwestia bezpieczeństwa nie chciałem wylądować na starość na bruku. Dawidowi nie spodobało się to ani trochę, zaczął podnosić głos, iż skoro mu nie ufam, to wszystko nie ma sensu. Odpowiedziałem mu jasno: chcę mieć spokojną głowę i pewność, iż nie zostanę samotny pod mostem. Po mojej śmierci mieszkanie i tak będzie ich.
Kilka dni później Jagoda i jej mąż spakowali się, rzucając pod moim adresem różne obelgi, i wyprowadzili się do Katowic. Od tamtego czasu córka jakby o mnie zapomniała. przez cały czas jednak, głęboko w sercu, wierzyłem, iż Jagoda w końcu zrozumie mojego stracha o własną przyszłość i przestanie się gniewać.
Przyszły moje sześćdziesiąte urodziny jubileusz. Byłem pewien, iż córka zjawi się z niespodzianką, iż przypomni sobie o swoim ojcu. Od rana wysprzątałem dom, ugotowałem jej ukochane pierogi ruskie i sernik, ubrałem odświętny garnitur i usiadłem przy stole. Od południa aż do zmierzchu wyglądałem przez okno, patrząc na furtkę, czy nie otworzy się wreszcie, czy nie zobaczę znajomej sylwetki mojej Jagódki. Czekałem nieskończenie długo, aż w końcu, gdy zapadła noc, przebrałem się, poszedłem spać, a potrawy zostały nietknięte na stole. Tego wieczoru rozmawiałem z fotografią Zofii, płakałem jak dziecko i choćby nie wiem, kiedy zasnąłem.
Ciągle zadaję sobie pytanie: czy naprawdę tak bardzo mnie znielubiła, iż choćby nie zadzwoniła z życzeniami? Czy aż tak mocno ją zraniłem? A może po prostu teraz to ona ma swoje życie, a ja muszę pogodzić się z samotnością na stare lata Dziś wiem jedno może do końca życia będę tęsknił, ale nie wolno nam przestawać ufać najbliższym, choćby jeżeli czasem trzeba walczyć także o swój własny spokój i godność.