Posprzątałem cały dom, elegancko się ubrałem, pięknie nakryłem do stołu, ale nikt się nie pojawił. Jednak na moją córkę i zięcia czekałem do samego końca.

Kiedy miałem sześć lat, zmarła moja żona. Od tamtej chwili moje życie zmieniło się nie do poznania. Na pogrzebie przysiągłem jej, iż zaopiekuję się naszą córką i będę ją kochał za nas oboje, dopóki starczy mi sił. Moja córka, Jagoda, wyrosła na wyjątkowo mądrą i empatyczną dziewczynę. Świetnie radziła sobie w szkole, pomagała mi w domu, a w kuchni czarowała tak jak jej mama aż serce rosło, gdy widziałem, jak odtwarza smak dzieciństwa.
Czas płynął, a Jagoda rozpoczęła studia we Wrocławiu. Wyniki w nauce nie były już tak imponujące, ale dla mnie ważniejsze było to, iż pracowała dorywczo i mimo tylu obowiązków zawsze znajdowała czas dla mnie i naszego domu. niedługo poznała Przemka, a po kilku miesiącach przedstawiła mi go jako swojego chłopaka. Wydawał się porządnym chłopakiem i serce mi się radowało, gdy nasi młodzi zdecydowali się po ślubie zamieszkać ze mną pod jednym dachem.
Ślub był piękny, ale zaraz po nim wszystko się skomplikowało. Przemek zmienił się: stał się kłótliwy, często podnosił głos, nie brakowało mu ostrych słów skierowanych w moją stronę.
Gdy Jagoda zaproponowała, byśmy sprzedali nasz niewielki domek pod Lublinem i kupili większe mieszkanie w Warszawie, postawiłem jeden warunek: mieszkanie musi być zapisane na mnie. Przemek od razu zaczął robić awanturę krzyczał, iż nie mam do niego zaufania, rzucał oskarżeniami. Odpowiedziałem spokojnie, iż chodzi mi wyłącznie o to, by mieć gwarancję bezpieczeństwa na starość. Kiedy mnie zabraknie, mieszkanie przejdzie na Jagodę i Przemka, a do tego czasu chcę spać spokojnie, wiedząc, iż nie zostanę bez dachu nad głową.
Moja córka i zięć, obrażeni, zaczęli mnie wyzywać. Spakowali się i w ciągu dwóch dni przenieśli się do Poznania, zostawiając mnie samego.
Od tej pory Jagoda zupełnie mnie ignorowała, jakby o mnie zapomniała. Jednak gdzieś w środku liczyłem, iż w końcu zrozumie moją decyzję i wyciągnie rękę do zgody. Tuż po tej kłótni zbliżały się moje 60. urodziny. Byłem pewny, iż córka mnie zaskoczy i odwiedzi. Uporządkowałem więc cały dom, ugotowałem ulubione pierogi i sernik, ubrałem się odświętnie, a potem usiadłem przy stole w oczekiwaniu na Jagodę. Patrzyłem przez okno, wypatrując, aż pojawi się podjazd i usłyszę jej znajomy krok. Czekałem do zmierzchu, w końcu zdjąłem marynarkę, położyłem się spać, zostawiając jedzenie na stole. Nad ranem obudziłem się, rozmawiałem z portretem żony, popłakałem się, aż sen w końcu wygrał ze smutkiem.
Zastanawiałem się, czy Jagoda jest aż tak zraniona, iż choćby nie zadzwoniła z życzeniami, czy może los rzucił jej nowe przeszkody. Kończąc ten dzień z ciężarem na sercu, zrozumiałem jednak, iż czasem w trosce o własne bezpieczeństwo możemy nieumyślnie zranić najbliższych. Życie nauczyło mnie, iż choćby największa miłość potrzebuje rozmowy i wzajemnego zrozumienia. Najważniejsze to nie zamykać serca i trwać w nadziei na pojednanie bo rodzina jest wartością, której nie wolno tracić przez dumę czy niedopowiedzenia.