Posprzątałem całe mieszkanie, odświętnie się ubrałem, nakryłem stół na bogato, ale nikt nie przyszedł. A mimo to do ostatniej chwili wypatrywałem córki i zięcia.

Kiedy miałem 6 lat, zmarła moja ukochana żona. Od tamtej chwili wszystko się zmieniło. Podczas jej pogrzebu przysiągłem, iż będę dbać o naszą córeczkę, Polę, iż będę ją kochać za nas dwoje przez całe swoje życie. Pola wyrosła na bardzo mądrą dziewczynę. Dobrze się uczyła, pomagała mi w domu, gotowała tak, jak kiedyś robiła to jej mama aż chciało się oblizywać palce.
Z upływem lat Pola rozpoczęła studia na Uniwersytecie Warszawskim. Wyniki w nauce trochę jej wtedy spadły, ale nie miało to dla mnie znaczenia, bo jednocześnie pracowała i wciąż pomagała mi w codziennych sprawach. Niedługo potem poznała Mateusza sympatycznego chłopaka, którego gwałtownie mi przedstawiła. Byłem wtedy bardzo szczęśliwy, a kiedy powiedzieli mi, iż po ślubie zamieszkają ze mną w naszym domu pod Łodzią, naprawdę się ucieszyłem.
To jednak po ich ślubie wszystko się posypało. Mój zięć okazał się człowiekiem kłótliwym i gburowatym. Często podnosił na mnie głos, był opryskliwy i wytykał mi różne rzeczy.
Gdy któregoś razu Pola zaproponowała, żebyśmy sprzedali nasz dwupokojowy domek i kupili duże mieszkanie w Warszawie, postawiłem jeden, nieodwołalny warunek mieszkanie musiało być zapisane na mnie. Mateusz oczywiście od razu wybuchł, oskarżając mnie o brak zaufania. Nie miałem jednak nic do ukrycia. Uczciwie powiedziałem: Potrzebuję pewności, iż na starość nie zostanę bez dachu nad głową. Gdy mnie już nie będzie, mieszkanie przejdzie na was i zrobicie z nim, co zechcecie.
To wystarczyło, żeby Pola i Mateusz spakowali się w pośpiechu, wyzywając mnie od najgorszych i po dwóch dniach przenieśli się do Warszawy. Od tamtej pory Pola zupełnie przestała się ze mną kontaktować. W głębi serca jednak wierzyłem, iż kiedyś zrozumie, iż przestanie się gniewać i znów się odezwie.
Minęło kilka miesięcy. Zbliżały się moje 60. urodziny i byłem przekonany, iż Pola sprawi mi niespodziankę. Umyłem cały dom, ugotowałem jej ulubione dania, choćby założyłem świeżą koszulę i od rana siedziałem przy stole, raz po raz spoglądając przez okno. Czekałem, aż otworzy się furtka i zobaczę moją córkę. Siedziałem tak do późnego wieczora. Zrezygnowany przebrałem się w piżamę, zostawiłem całą kolację na stole, położyłem się do łóżka, rozmawiałem ze zdjęciem mojej żony i choćby nie pamiętam, kiedy zasnąłem. Całą noc nie dawała mi spokoju jedna myśl czy to możliwe, iż moja Pola tak bardzo się na mnie obraziła, iż choćby nie zadzwoniła z życzeniami? A może stało się coś złego? Próbuję zrozumieć, dlaczego tak się stało, ale jedno wiem na pewno najtrudniej być samotnym, kiedy serce wciąż tęskni za bliskością najbliższych. To doświadczenie nauczyło mnie, iż czasem trzeba wybaczać wcześniej, zanim zabraknie nam wspólnych chwil.