Posłaniec / Borbolenthina

publixo.com 1 tydzień temu

Obejrzała się.
Przed nią stała gruba jejmość w kapeluszu i pelerynie nałożonej na staromodną suknię.
Towarzyszył jej chłopak kilka od niej starszy z potarganą czupryną.
Dziewczyna się ucieszyła, bo oto nadarzyła się okazja przedłużyć sobie pobyt poza domem.
- Niech wielmożna pani idzie za mną- powiedziała. Jejmość przystała na propozycję i ruszyli w kierunku bazyliki. Nie było to daleko, więc Marianka przeszedłszy plac przed dzwonnicą i pokazawszy obiekt kościelny, już chciała zniknąć. Jednak jejmość przytrzymała jej zmarznięte palce i wetknęła zaskoczonej dziewczynie dwie kopiejki.
Marianka wzięła monetę,podziękowała i w obawie by kobieta się nie rozmyśliła, pognała w drogę powrotną. W ostatniej chwili sobie przypomniała,że miała jeszcze nakupić bułek. Gdy wreszcie otwarła drzwi do pokoju swojej pani, ta przywitała ją utyskiwaniem.
- A gdzieś tak długo była dziewczyno? Zakaszlę się tu na śmierć zanim doczekam lekarstw.
Marianka położyła cukierki i pigułki na stoliku obok łóżka.
- Idź mi teraz i nastaw ziółka te, co zawsze – poleciła.Marianka wyszła pośpiesznie do kuchni spełnić pani polecenie. Po śmierci pana Mikołaja Kosterskiego, odprawiona została kucharka i na dziewczynę spadło więcej obowiązków. Nie narzekała, bo pani podwyższyła jej pensję, choć pracy miała o niebo więcej. Dobrze, iż pani Apolonia od czasu do czasu najmowała parobka do rąbania drewna i i innych ciężkich prac. Kiedy już ziółka nabierały mocy, dziewczyna wzięła się za szykowanie chorej skromnego śniadania składającego się ze świeżutkiej bułki maślanej i kawy z mlekiem.
Wtem rozległo się głośne kołatanie do drzwi. Pani Kosterska też je usłyszała, bo tylko krzyknęła ze swojej sypialni, co by dziewczyna nie otwierała od razu, tylko od progu zapytała, kto zacz.
Marianna pognała chyżo do sieni. Na pytanie - Ktoś ty? - usłyszała tylko jedno słowo: posłaniec od pana Baumma. Dziewczyna pomaszerowała do sypialni. - Psze pani – powiedziała – mówi, iż jest od pana Baumma, otwierać?!
- Otwórz – usłyszała w odpowiedzi. W drzwiach stanął chłopak na wygląd czternastoletni z listem w ręku. Czy tu mieszka pani Apolonia Florentyna Kosterska? - zapytał bez zbędnych ceregieli. Dziewczyna potwierdziła ruchem głowy - Ajno. Chłopak bez słowa wręczył Mariance list w białej zalakowanej kopercie, po czym zniknął tak gwałtownie jak się pojawił. Na kopercie widniała pieczątka i jakieś dziwne rozlazłe litery. Marianka nie umiała czytać.
Idź do oryginalnego materiału