Emerytka powiedziała mi, iż ostatni raz widziała swojego syna ponad sześć lat temu.
Od kiedy pani syn już z panią nie rozmawia? zapytałam sąsiadkę I w tym momencie poczułam, jak serce rozlewa się smutkiem.
Minęło sześć lat, odkąd ostatni raz go widziałam. Po ślubie z żoną, na początku jeszcze czasem dzwonił, ale potem urwał ze mną kontakt. Kiedyś na jego urodziny upiekłam mu sernik, poszłam go odwiedzić i w tej chwili spuściła wzrok i łzy napłynęły jej do oczu.
A potem? Co wtedy się stało?
Synowa otworzyła drzwi i powiedziała, iż nie jestem mile widziana w ich mieszkaniu. Syn nie odezwał się ani słowem, tylko patrzył na mnie jakbym zrobiła coś złego i odwrócił głowę. To był ostatni raz, kiedy go widziałam.
Czy jeszcze do pani zadzwonił? nie dowierzałam tym słowom.
Raz tylko zadzwoniłam do niego sama, gdy postanowiłam sprzedać duże, trzypokojowe mieszkanie i kupić mniejsze. Oczywiście dałam mu trochę pieniędzy. Przyszedł, podpisał papiery, odebrał gotówkę i więcej już się nie odezwał.
Jest pani bardzo samotna, czy już się pani przyzwyczaiła do tej samotności? zapytałam staruszkę.
Radzę sobie! Gdy byłam bardzo młoda, zostałam sama z synem, bo mąż odszedł do innej kobiety. Sama wychowałam mojego syna w miłości i trosce. Później powiedział mi, iż chce wynająć własne mieszkanie. Na początku się ucieszyłam, bo myślałam, iż dorósł i zaczyna dbać o siebie. Prezenty na parapetówkę.
Ale chodziło o coś innego, a dokładnie o jego dziewczynę. To ona bardzo nalegała, by mieć osobne mieszkanie, żeby nikt im się nie wtrącał w życie. Potem zaszła w ciążę.
Opowiada pani o tym jakby to była codzienność. Czy naprawdę nie boli panią, iż syn zostawił panią na starość? nie kryłam zaskoczenia.
Już się przyzwyczaiłam. Lubię mieszkać w nowym bloku. Mam pieniądze, starcza mi na wszystko. Codziennie rano budzę się, stawiam wodę na czajnik i wychodzę na balkon z herbatą. Lubię patrzeć na Warszawę, która powoli budzi się do życia. Gdy byłam młoda, marzyłam tylko o tym, by się dobrze wyspać musiałam pracować na dwie zmiany. Wyobrażałam sobie, iż na starość będą wokół mnie bliskie osoby Ale chyba zostało mi pisane być samej.
A może powinna pani sprawić sobie jakieś zwierzę? Z kotem lub psem zawsze weselej.
Widzisz, kochanie, choćby koty czasami odchodzą od swoich właścicieli, a psa już nie wezmę, bo nie wiem, czy jutro się obudzę. Nie mogę przyprowadzić kogoś pod dach, komu nie mogę zagwarantować bezpieczeństwa. W życiu już raz się pomyliłam, to wystarczy…
Kobieta próbowała jeszcze utrzymać głowę wysoko, ale w końcu po prostu wybuchła płaczem i łzy kapały jej na ręce, a świat wokół niej zaczął tańczyć w cichym, nierealnym rozmazaniu snuPrzez chwilę siedziałyśmy w milczeniu. Słońce przesunęło się wyżej po niebie, a na jej stole zagrzechotała łyżeczka o filiżankę. Odwróciła wzrok od okna i spojrzała na mnie łagodnie.
Ale wiesz czasem myślę, iż życiu nie chodzi tylko o tych, których tracimy. Może bardziej o tych, których spotykamy, choćby zupełnie przypadkiem.
Uśmiechnęła się leciutko, a jej oczy rozbłysły na moment ciepłem.
Takie rozmowy jak nasza są jak promienie słońca w zimny ranek. Na chwilę ogrzewają serce. I tylko tego mi trzeba.
Pożegnałam się, ściskając jej dłoń trochę mocniej niż zwykle. Wychodząc, spojrzałam jeszcze raz przez jej balkon na panoramę powoli rozbudzającego się miasta.
Zrozumiałam wtedy, iż czasem po stronie strat pojawiają się niespodziewane zyski, iż samotność nie zawsze musi znaczyć pustkę. Czasem wystarczy zadzwonić do sąsiadki, przynieść ciasto albo po prostu usiąść razem przy kuchennym stole.
Kiedy drzwi za mną się cicho zamknęły, wiedziałam już na pewno: żadna historia nie kończy się, dopóki ktoś jest w niej obok.
