Podczas rozwodu bogaty mąż postanawia zostawić swojej żonie zaniedbane gospodarstwo na zupełnym odludziu. Jednak po roku wydarza się coś, co zupełnie go zaskakuje.
Piotrze, wiesz, iż nie jestem ci tu już potrzebna, prawda? mówi stanowczo Zdzisława. Radzę ci wrócić do miasta.
Do jakiego miasta? odpowiada on zmęczonym głosem. Została zdradzona przez człowieka, któremu ufała bezgranicznie, i wyczerpały się jej siły na kłótnie. Zaczynali wszystko od zera, sprzedali mieszkanie i zainwestowali wszystko w wspólną działalność. Piotr wniósł jedynie niewielki pokój z mieszkania spółdzielczego, to Zdzisława zapewniła sukces dzięki swojej mądrości i zaangażowaniu. Żyli skromnie, przenosili się z wynajmu do wynajmu, aż w końcu osiągnęli stabilizację.
Z biegiem czasu Piotr zaczął się zachowywać jak prawdziwy pan na włościach. Przebiegle przepisał na siebie cały majątek, pilnując, by po rozwodzie Zdzisława nie dostała nic. Gdy już wszystko miał pod kontrolą, złożył pozew rozwodowy.
Czy to jest według Ciebie fair, Piotrze? pyta zawiedziona Zdzisława.
On wzrusza ramionami obojętnie.
Daj spokój, nie zaczynaj znowu. Od dawna już nic nie wnosisz. Ja robię wszystko, a ty nic.
To ty mi kazałeś wziąć urlop i zająć się sobą, odpowiada spokojnie.
Piotr wzdycha z irytacją.
Mam już dość tych bezsensownych rozmów. A pamiętasz starą wiejską chałupę, którą dostałem po śmierci byłego szefa, pana Nowaka? Umarł i zostawił mi ten bezwartościowy kawałek ziemi. Idealny dla ciebie. Nie chcesz? Nie dostajesz nic.
Zdzisława uśmiecha się gorzko. Doskonale wie, co Piotr kombinuje. Po dwunastu wspólnych latach zrozumiała, iż żyła z obcym człowiekiem.
Dobrze, ale pod jednym warunkiem: chcę, żeby gospodarstwo było przepisane formalnie na moje nazwisko.
Żaden problem. I tak zaoszczędzę na podatkach, śmieje się ironicznie Piotr.
Zdzisława nie mówi już nic więcej. Pakuje swoje rzeczy i przenosi się do hotelu. Postanawia zacząć wszystko od nowa, nieważne co ją spotka zaniedbane gospodarstwo czy tylko pustka. Dowie się na miejscu. Jak nie będzie warto, wróci do miasta albo znajdzie inną okazję na odbudowanie życia.
Ładuje do auta tylko najpotrzebniejsze rzeczy, resztę zostawia Piotrowi i jego nowej kobiecie. jeżeli on myśli, iż jeszcze raz skorzysta z jej doświadczenia i rozumu, grubo się myli. Nowa partnerka, którą Zdzisława widziała tylko kilka razy, wydaje się bardziej wyniosła niż mądra.
Piotr wręcza jej papiery z kpiącym uśmieszkiem.
Powodzenia.
Wzajemnie, odpowiada spokojnie Zdzisława.
Nie zapomnij przysłać mi zdjęcia krów, rechocze.
Bez słowa Zdzisława zamyka drzwi auta i odjeżdża. Gdy opuszcza miasto, po jej policzkach płyną łzy. Nie wie, jak długo płakała dopiero ciche pukanie w szybę przywraca ją do rzeczywistości.
Wszystko w porządku, kochana? pyta łagodnie starsza kobieta. Z mężem zauważyliśmy, iż od dłuższej chwili tu stoisz.
Zdzisława patrzy na kobietę, potem w lusterko boczne, gdzie widzi przystanek autobusowy. Uśmiecha się lekko.
Wszystko dobrze, po prostu jestem trochę przytłoczona.
Kobieta kiwa głową ze zrozumieniem.
Wróciliśmy właśnie ze szpitala. Nasza sąsiadka tam leży, nikt jej nie odwiedza. Jedziesz może w kierunku Radomia?
Zdzisława podnosi brwi ze zdziwienia.
Radom? Tam jest to gospodarstwo?
Tak, chociaż dzisiaj trudno już je nazwać gospodarstwem. Właściciel zmarł, nikt się nim nie zajmuje. Tylko garstka ludzi z litości dogląda zwierząt.
Zdzisława uśmiecha się lekko.
Co za zbieg okoliczności właśnie tam się kieruję. Wejdźcie, podwiozę was.
Starsza pani siada z przodu, jej mąż na tylne siedzenie.
Jestem Zdzisława, przedstawia się w trakcie jazdy.
Ja Stanisława Maj, to mój mąż, Lucjan, odzywa się kobieta ciepło.
W drodze Zdzisława dowiaduje się szczegółów o gospodarstwie kto podkradał, kto jeszcze dogląda zwierząt i jak fatalnie tam teraz wygląda. Na miejscu widzi puste pola oraz ledwie stojącą oborę, w której jest zaledwie dwadzieścia krów. Jednak postanawia się nie poddawać i walczyć o nowy początek.
Rok później Zdzisława z dumą obserwuje, jak osiemdziesiąt krów spokojnie pasie się na jej łąkach. Odnowiła opuszczone gospodarstwo i rozwinęła prosperującą firmę. Nie było łatwo musiała sprzedać biżuterię, by kupić paszę, przeznaczyła ostatnie oszczędności. Jednak dziś sprzedaż rośnie, a jej produkty są rozchwytywane choćby w sąsiednich województwach.
Pewnego dnia młoda dziewczyna o imieniu Bronisława przynosi jej gazetę z ogłoszeniem o ciężarówkach-chłodniach w atrakcyjnej cenie. Zdzisława rozpoznaje numer telefonu to firma Piotra. Z chytrym uśmiechem prosi Bronisławę, by zadzwoniła i zaproponowała 5% więcej, pod warunkiem, iż pojazdów nie pokażą innym kupującym.
Gdy Zdzisława przyjeżdża je obejrzeć, spotyka Piotra, który nie kryje zdziwienia.
Kupujesz je? pyta niepewnie.
Tak, na to gospodarstwo, które mi podarowałeś. Jest już świetnie prosperującą firmą i się rozwijamy, odpowiada spokojnie Zdzisława.
Piotr nie potrafi nic powiedzieć. Podczas gdy jego życie się rozpada, Zdzisława odcina się od przeszłości.
W końcu Zdzisława znajduje prawdziwą miłość w Janie, mechaniku, który pomaga jej modernizować gospodarstwo. Wspólnie świętują chrzest córki, podczas gdy Piotr może tylko z daleka patrzeć, jak jego świat się rozsypuje.
