Podczas kolacji ojciec raz po raz rzucał na syna niezadowolone spojrzenia.
Krzysztof domyślił się, iż mama zdradziła mu plany.
Chciał studiować w Warszawie, po maturze.
Ojciec odsunął talerz gwałtownie.
— Więc jak, uciekasz do tej swojej Warszawy? — spytał ostro.
Krzysztof chciał zapaść się pod ziemię.
Kluski utkwiły mu w gardle.
Matka postawiła przed mężem herbatę.
Przysunęła mu też paterę z ciasteczkami.
— Dzięki mamo, już się najadłem — wymamrotał Krzysztof.
— Siadaj! — warknął ojciec.
Syn znał ten ton.
Sprzeciw nie miał sensu.
— Muszę się uczyć… — zaczął niepewnie.
— Zdążysz. Matka mówi, iż się pakujesz?
— To nie ucieczka, tato.
— A co? Złotem tam wykładają?
— Tam są perspektywy. Chcę być architektem.
— Janek, niech jedzie, nauczyciel go chwali — wstawiła się matka.
— A skąd pieniądze? Tam wszystko płatne!
— Dam radę o stypendium — uparł się Krzysztof.
— I tak wyjadę.
— Janek, uspokój się. Jeszcze miesiące do matury.
Matka skinęła synowi w stronę drzwi.
Krzysztof nie czekał na powtórkę.
— Zbyt mu pobłażasz! Wychowaliśmy niewdzięcznika — burczał ojciec.
— Za wcześnie o starości. Warszawa blisko, trzy godziny pociągiem.
Ojciec coś zamruczał pod nosem.
— Wypij herbatę, zanim wystygnie — powiedziała matka spokojnie.
Burza minęła, jak zwykle.
Krzysztof zamknął się w pokoju.
Serce waliło mu jak młot.
Zostały dwa miesiące nauki.
Liczyło się tylko jedno — Warszawa.
Nowe możliwości, nowa kariera.
Po studniówce pojechał z matką do stolicy.
Spotkała ich ciotka, kobieta wiecznie niezadowolona.
— Wszyscy się tu pchają, a miasto nie z gumy — warknęła na wstępie.
— Spać u mnie możesz, ale cisza po dziesiątej.
— Śniadanie dam, kolacją się podzielę, resztę sam ogarniaj.
— Ile za wynajem? — spytała matka ostrożnie.
Ciotka wymieniła sumę, która ich przeraziła.
— Mamo, lepiej akademik — szepnął Krzysztof.
— Głupstwa mówisz. Poślemy ci pieniądze, tylko się ucz.
— Nie mów ojcu o tych kosztach — wzdychała matka w pociągu.
Krzysztof dostał się na studia.
Zamieszkał u ciotki, na obrzeżach miasta.
Dojazdy były długie, ale to była Warszawa.
Wychodził wcześnie, wracał późno, zwiedzał każdą ulicę.
Na Tarasie Widokowym zaparło mu dech.
Grupa turystów słuchała młodej przewodniczki.
Podszedł bliżej, gdy inni odeszli.
— Pani świetnie prowadzi — rzucił nieśmiało.
Uśmiechnęła się tylko.
— Przyjezdnych widać od razu.
Powiedział, iż właśnie zaczyna studia.
Rozmawiając, oddalili się od punktu widokowego.
— Mieszkam w tej kamienicy — wskazała. — Chodź na herbatę.
Nazywała się Kinga, starsza od niego o kilkanaście lat.
Nakarmiła go zupą, nalała herbaty.
Czuł się u niej jak w domu.
— Mogę jeszcze wpaść? — spytał przy pożegnaniu.
— Wpadaj — odpowiedziała, patrząc uważnie.
Wytrzymał dwa dni.
Trzeciego znów stanął pod jej drzwiami.
Zobaczył ją z małą córką, Julką.
Wymamrotał coś o przypadku, ale ona wiedziała lepiej.
Bawiąc się z dziewczynką, poczuł się jak w rodzinie.
Został na noc, potem na kolejną.
Rodzicom mówił, iż wynajął pokój z kolegą.
Matka przysyłała pieniądze w tajemnicy przed mężem.
Na wakacje wracał do domu, ale liczył dni do powrotu.
Dawny dom przestał być jego domem.









