Wielkopolanie nie bez powodu bywają nazywani Pyrlandczykami. Ziemniaki przez pokolenia stanowiły podstawę miejscowej kuchni, a pomysłowość gospodyń sprawiała, iż z tego samego produktu powstawały zupełnie różne dania.
Jedne wymagały długiego przygotowania, inne pozwalały gwałtownie nakarmić całą rodzinę. Do tej drugiej grupy należały właśnie plyndze, które można było usmażyć z produktów dostępnych praktycznie w każdym gospodarstwie.
Ich historia jest ściśle związana z upowszechnieniem uprawy ziemniaków i zmianami w sposobie odżywiania mieszkańców Wielkopolski. W XIX wieku pyry były już jednym z najważniejszych składników codziennych posiłków. Przygotowywano z nich nie tylko dodatki do obiadu, ale również samodzielne, sycące potrawy.
Placki z tartych ziemniaków szczególnie dobrze odpowiadały potrzebom niezamożnych rodzin. Nie wymagały mięsa ani kosztownych dodatków, a do ich przygotowania wystarczały podstawowe umiejętności kulinarne.
Z czasem stały się jednym z rozpoznawalnych smaków regionu, obok szarych klusek, szagówek czy pyr z gzikiem.
Co ciekawe, poznańska nazwa potrawy przetrwała znacznie dłużej niż wiele innych gwarowych określeń, które stopniowo znikają z codziennego języka.
Plyndze, nazywane również plendzami lub plindzami, wciąż są znane mieszkańcom Poznania. Słowo zadomowiło się także w regionalnych powiedzeniach. Ktoś, kto znalazł się w trudnym położeniu, mógł usłyszeć, iż „leży jak plyndz na patelni”. Z kolei popularne powiedzenie „masz babo placek” w poznańskim wydaniu przybierało formę „masz babo plyndz”.
Plyndze mają też oficjalne potwierdzenie swojego miejsca w kulinarnej historii Wielkopolski.
17 grudnia 2009 roku wpisano je na Listę Produktów Tradycyjnych prowadzoną przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W dokumentacji uwzględniono zarówno regionalne nazewnictwo, jak i charakterystyczne sposoby przygotowywania tej potrawy.
A tych, mimo prostoty podstawowego przepisu, jest całkiem sporo.
Jedną z najbardziej rozpoznawalnych poznańskich wersji są placki podawane z cukrem, niekiedy również ze śmietaną. Dla części osób takie połączenie może wydawać się zaskakujące, szczególnie jeżeli przyzwyczaiły się do ziemniaczanych placków z wytrawnymi dodatkami.
W wielkopolskich domach spotyka się jednak również plyndze podawane wyłącznie z solą lub przygotowywane z dodatkiem cebuli.
Dawne przepisy pokazują przy tym, iż choćby w granicach jednego regionu istniały różnice kulinarne. W części Wielkopolski pozostającej niegdyś pod zaborem rosyjskim do masy ziemniaczanej dodawano między innymi cebulę duszoną wcześniej na smalcu.
Niezależnie od sposobu doprawienia podstawą pozostają surowe, drobno starte ziemniaki, połączone z jajkiem i niewielką ilością mąki. Odpowiednio rozgrzana patelnia pozwala uzyskać to, co w plyndzach najbardziej charakterystyczne – cienką, rumianą powierzchnię i delikatniejszy środek.
Choć dziś placki ziemniaczane można znaleźć także w restauracjach serwujących znacznie bardziej rozbudowane potrawy, tradycyjne plyndze wciąż nie potrzebują wyszukanych dodatków. Wielu Poznaniakom wystarcza odrobina cukru albo śmietany.
Dzień Placków Ziemniaczanych nie jest oficjalnym świętem, ale jedną z wielu nieformalnych dat w kalendarzu kulinarnym.
