Po prostu nie mamy wystarczająco dużo, by mieć gdzie mieszkać – moja szwagierka uważa, iż moje mieszkanie powinno zostać sprzedane, by wspomóc rodzinę.

Mój mąż i ja jesteśmy małżeństwem już prawie siedem lat; zanim zdecydowaliśmy się na ślub, znaliśmy się od dawna, nasze ścieżki wielokrotnie się przecinały. Przez te wszystkie lata wspólnie pracowaliśmy i udało nam się odłożyć wystarczająco, by postawić własny dom cegła po cegle, wszystko wychodziło spod naszej ręki.

Wcześniej mieszkaliśmy w kawalerce mojego męża we Wrocławiu. Odświeżyli ją tuż przed naszym ślubem trudno się dziwić, każdy chciałby zaczynać nowe życie w odnowionych kątach. Przez te lata mieszkanie praktycznie nie straciło na świeżości.

Gdy w końcu się przeprowadziliśmy do nowego domu na obrzeżach miasta, choćby na moment nie pomyśleliśmy, by mieszkanie komukolwiek wynajmować. Bałam się, iż lokatorzy mogliby zniszczyć to, co tak starannie przygotowaliśmy. Postanowiliśmy, iż lepiej będzie, jeżeli zostawimy je tak, jak jest.

Jakieś pół roku temu niespodzianie rodzice przekazali mi drugi lokal w centrum odziedziczony jeszcze po babci. Nie widzieliśmy sensu, by go sprzedawać, tym bardziej iż najważniejsze wydatki na dom już mieliśmy za sobą. Postanowiliśmy z mężem, iż w przyszłości zrobimy tam lekki remont, może wymienimy meble i wszystko zorganizujemy pod potencjalnych najemców nie musiał to być zresztą żaden luksus, ale żeby było schludnie.

I tak mieszkanie przez kilka miesięcy stało puste. Przy kolacji rodzinnej zainteresowała się tym moja szwagierka, Beata. Podczas rozmowy zaczęła przywoływać temat naszych dwóch niezamieszkałych lokali. Jeden mówiła zawsze się przyda, ale dwa? To już zupełny zbytek, zwłaszcza kiedy są w rodzinie takie potrzeby.

W rzeczywistości Beata i jej mąż byli akurat w połowie drogi do zakupu własnego domu pod Poznaniem. Oboje zarabiali kilka i nie chcieli się pakować w kredyt hipoteczny. Temat rozmowy stał się coraz mniej przyjemny: szwagierka wyłożyła swoje zdanie na stół powinniśmy sprzedać jedno z naszych mieszkań, pomóc im pieniędzmi z tej sprzedaży, a resztę trzymać w banku na koncie oszczędnościowym. Oczywiście zobowiązaliby się oddać nam pieniądze w ratach, choć wiadomo, iż potrwałoby to lata.

Widziałam, iż mój mąż Wiktor czuł się z tą rozmową nieswojo. Zawsze staramy się wspierać bliskich, jeżeli możemy nie tylko dobrym słowem, ale i finansowo. Jednak tym razem żądanie przekroczyło wszelkie granice.

Wzięłam więc sprawę w swoje ręce. Powiedziałam Beacie spokojnie, iż to nie jest prosta decyzja oni będą mieli mieszkanie, a my zostaniemy praktycznie bez żadnego. Na koncie zostanie jedynie skromna suma, a przecież musimy mieć gdzie mieszkać.

Zwróciłam uwagę, iż nigdy nie wiadomo, kiedy pieniądze zostaną w pełni zwrócone. W takich poważnych sprawach trzeba być ostrożnym, choćby chodziło o najbliższą rodzinę.

Te słowa wywołały zawieszenie rozmowy i konsternację przy stole. Beata spojrzała na mnie urażonym wzrokiem, a Wiktor czym prędzej zmienił temat. Czasem w rodzinie trzeba umieć powiedzieć nie choćby wtedy, gdy jest to trudne. Teraz, po latach, wiem, iż była to najlepsza możliwa decyzja.