W małym gabinecie weterynaryjnym powietrze było gęste od emocji, jakby czas zatrzymał się na progu nieuniknionego. Ściany zdawały się przygniatać, a zimne światło jarzeniówek rozlewało się po pomieszczeniu, nadając wszystkiemu odcień smutku i pożegnania. Cisza panowała niemal sakralna, przerywana tylko ciężkim oddechem psa leżącego na metalowym stole, przykrytym starą, kraciastą derką.
Był to Burek, niegdyś potężny owczarek podhalański, którego łapy znały każde zbocze Tatr, a uszy słyszały szum górskich potoków i świst wiatru w jodłach. Pamiętał ciepło ogniska w bacówce, zapach deszczu na swojej sierści i dłoń, która zawsze znajdowała się na jego karku, jakby mówiąc: Jestem przy tobie. Teraz jednak jego ciało było wątłe, sierść matowa i przerzedzona, a oddech świszczący i nierówny, jakby każdy wdech był walką z niewidzialnym wrogiem.
Obok niego siedział pochylony Jan Kowalski człowiek, który wychował go od szczeniaka. Jego ramiona zwisały pod ciężarem bólu, a dłoń drżąca, ale delikatna gładziła bure uszy Burka, jakby chciała zapamiętać każdy ich fragment. Łzy, gorące i ciężkie, zalśniły mu w oczach, ale nie spływały. W jego wzroku malowała się cała galaktyka uczuć: miłość, wdzięczność, żal i bezgraniczny ból.
Byłeś moim światłem, Burek szepnął ledwie słyszalnie, jakby bał się obudzić śmierć. Nauczyłeś mnie wierności. Stałeś przy mnie, gdy upadałem. Lizałes moje łzy, gdy już nie miałem siły płakać. Wybacz mi iż nie uchroniłem cię. Wybacz, iż tak to się kończy
I wtedy Burek słaby, wyczerpany, ale wciąż pełen miłości otworzył oczy. Były zamglone, jakby zasnute mgłą między życiem a tym, co po nim. ale wciąż tliła się w nich iskra poznania. Zgarnął resztki sił, uniósł głowę i wtulił pysk w dłoń Jana. Ten gest rozdarł serce mężczyzny na dwoje. To nie był zwykły dotyk to był krzyk duszy: Jeszcze jestem. Pamiętam cię. Kocham cię.
Jan pochylił czoło do głowy psa, zamknął oczy, i w tej chwili świat zniknął. Nie było gabinetu, choroby, strachu. Byli tylko oni dwa serca bijące w jednym rytmie, dwa istnienia związane więzią, której nie zniszczy czas ani śmierć. Wspomnienia: jesienne spacery po lesie, zimowe noce w górskiej chacie, letnie wieczory przy ognisku, gdy Burek czuwał u nóg pana. Wszystko przemknęło przed oczami Jana jak film ostatni dar pamięci.
W kącie stała weterynarka i pielęgniarka niemi świadkowie. Widzieli to wiele razy, ale serce nie uczy się obojętności. Pielęgniarka, młoda kobieta o łagodnych oczach, odwróciła się, by ukryć łzy. Próbowała je zetrzeć, ale na próżno. Nikt nie może pozostać obojętny, gdy miłość stacza walkę z końcem.
I wtedy cud. Burek zadrżał, jakby zebrał resztki życia. Powoli, z nadludzkim wysiłkiem, uniósł przednie łapy i objął nimi szyję Jana. To nie był gest. To był ostatni dar. Przebaczenie, wdzięczność, miłość wszystko w jednym ruchu. Jakby mówił: Dziękuję, iż byłeś moim człowiekiem. Dziękuję, iż pokazałeś mi, czym jest dom.
Kocham cię wyjąkał Jan, powstrzymując łkanie. Kocham cię, mój dzielny Zawsze będę
Wiedział, iż ten dzień nadejdzie. Przygotowywał się czytał, płakał, modlił się. ale nic nie mogło go przygotować na to, jak boli utrata części własnej duszy.
Burek oddychał ciężko, jego klatka piersiowa unosiła się nierówno, ale łapy nie puszczały. Nie chciał odejść.
Weterynarka, młoda kobieta o stanowczym spojrzeniu i drżących dłoniach, podeszła bliżej. W ręku trzymała strzykawkę cienką, zimną jak lód. Przezroczysty płyn wydawał się nieszkodliwy, ale niósł ze sobą kres.
Kiedy będziesz gotowy szepnęła cicho, jakby bała się przerwać tę kruchą więź.
Jan podniósł wzrok na Burka. Jego głos drżał, ale każdy dźwięk nasycony był miłością taką, która zdarza się raz w życiu.
Możesz już odpocząć, bohaterze Byłeś dzielny. Byłeś najlepszy. Odpuszczam ci z miłością.
Burek westchnął głęboko. Ogonem poruszył lekko po derce. Weterynarka uniosła rękę, by wstrzyknąć lek
lecz nagle zastygła. Zmarszczyła brwi, pochyliła się, przyłożyła stetoskop do klatki piersiowej psa i wstrzymała oddech.
Cisza. choćby brzęczenie świetlówek ucichło.
Odsunęła się gwałtownie, rzuciła strzykawkę na tacę i zwróciła się do pielęgniarki.
Termometr! Szybko! I jego kartę teraz!
Ale mówiła pani iż umiera wyjąkał Jan, nie rozumiejąc.
Tak myślałam odparła, nie odrywając wzroku od Burka. Ale to nie jest niewydolność serca. To nie zapaść organów. To może być ciężka infekcja. Posocznica. Ma prawie czterdzieści gorączki! Nie umiera walczy!
Chwyciła jego łapę, sprawdziła dziąsła, po czym wyprostowała się gwałtownie:
Kroplówka! Antybiotyki o szerokim spektrum! Natychmiast! Nie czekamy na wyniki!
On może przeżyć? Jan zaciś
