Pewnego pięknego dnia zadzwonił do mnie brat Marek.
Oznajmił, iż jedzie z rodziną do Zakopanego.
Nie chciał zostawiać mamy samej.
Jestem bardziej dyspozycyjna, więc poprosił, żebym ją przyjęła na kilka dni.
Pomyślałam, iż mu się to należy.
Marek pilnował mamy od lat, jak Wawelu.
Ja wysyłałam tylko paczki z sernikiem.
Z mamą lekko nie jest.
Potrafi obrazić się na talerz kapusty.
Postanowiłam spełniać każdy jej kaprys.
Oddałam jej swoje łóżko.
Sama spałam na podłodze, jak harcerka.
Pierwszy dzień był znośny.
Pierwsza noc już nie.
Mama zaczęła narzekać na plecy.
– Łóżko twarde jak ławka w parku – powiedziała.
– Nie wypocznę tu jak człowiek.
Łóżko kupiłam miesiąc wcześniej.
Polska marka, nowe, bez jednego skrzypnięcia.
Wyciągnęłam dodatkową pierzynę z pawlacza.
Potem drugą, na wszelki wypadek.
Ulgi nie było.
Narzekanie trwało do rana.
Rano, zarwana, szłam do ekspresu.
Myślałam tylko o tramwaju.
Mama zawołała zza łóżka.
– A dokąd ty się tak spieszysz, kochana?
– Kto mi zrobi zastrzyk?
Zamarłam.
Jakie zastrzyki? Nikt mi nic nie mówił.
Zadzwoniłam do Marka, spanikowana.
– Mama sama to robi od lat – odpowiedział spokojnie.
Odetchnęłam z ulgą.
Byłam już półtorej godziny spóźniona do pracy.
Pognałam do tramwaju bez śniadania.
Cały dzień myślałam o wieczorze.
Liczyłam, iż w domu będzie spokojniej.
Wracałam z nadzieją, iż może teraz się ułoży.
Otworzyłam drzwi z westchnieniem.
W mieszkaniu paliło się światło.
Mama siedziała w fotelu, czekając.
– Nareszcie jesteś – powiedziała.
– Mam dla ciebie listę zakupów.
Spojrzałam na kartkę, długą jak modlitwa.
Westchnęłam cicho.
Czy to był tylko początek?
Czy dam radę kilka dni tak wytrzymać?
Czy Marek wie, co mi zostawił?
Usiadłam, zbierając siły na kolację.
Jedno wiedziałam na pewno.
Ten urlop był dla mnie, nie dla mamy.
















