Pewnego dnia ojciec poprosił mnie, abym przyszedł do jego pokoju powiedział, iż musi ze mną porozmawiać na poważny temat. Szczerze mówiąc, poczułem lekki niepokój. W salonie czekała na mnie kobieta.
Nasza rodzina zawsze obracała się wokół mojego ojca. To on mnie wychowywał, troszczył się o mnie i był niezmiennym wsparciem w moim życiu. Kiedy się urodziłem, mama nas zostawiła, a ojciec nigdy nie zdecydował się na ponowny związek, może z obawy przed kolejnym rozczarowaniem. Życie nie zawsze obchodziło się z nim łaskawie, a ja chciałem gwałtownie dorosnąć, żeby go wesprzeć we wszystkim, z czym przyszło mu się mierzyć jako odpowiedzialnemu człowiekowi.
Ze względu na naszą sytuację finansową zacząłem pracować, mając piętnaście lat. Najpierw pisałem artykuły do lokalnych gazet, a po trzech latach znalazłem lepszą pracę. Po paru kolejnych latach dostałem posadę biurową, dzięki której mogłem być niezależny i utrzymywać zarówno siebie, jak i ojca. Pewnego dnia ojciec znowu zaprosił mnie na poważną rozmowę tak przynajmniej to ujął. Pojawił się we mnie niepokój. W salonie czekała kobieta, którą według ojca była moja matka.
Kiedy mnie zobaczyła, wybuchnęła płaczem, zaczęła przepraszać i próbowała mnie objąć, ale nie byłem w stanie jej przytulić. Ostrożnie wyswobodziłem się z jej ramion i nie mówiąc już ani słowa, wyszedłem, zostawiając ich samych. Uznałem, iż najlepiej będzie, jeżeli ojciec sam zdecyduje, jak rozwiązać tę sytuację. Nie potrafię wybaczyć komuś, kto z takim brakiem serca opuścił mnie i ojca i przez tyle lat choćby nie zadał sobie trudu, by złożyć mi życzenia urodzinowe.
