Moja rodzina zawsze kręciła się wokół mojego ojca, który mnie wychował, zadbał o mnie i dawał mi niezłomne wsparcie. Kiedy się urodziłem, mama nas opuściła, a ojciec postanowił się nie żenić ponownie, pewnie obawiając się kolejnego cierpienia. Życie nie oszczędzało mojego ojca, a ja chciałem szybciej dorosnąć, żeby móc go wspierać w codziennych obowiązkach jako odpowiedzialny człowiek.
Przez trudną sytuację finansową, od piętnastego roku życia pracowałem. Pisałem artykuły do lokalnych gazet w Krakowie, a po trzech latach udało mi się znaleźć lepiej płatną pracę. Po jeszcze kilku latach zdobyłem posadę biurową, która pozwoliła mi na niezależność finansową utrzymywałem zarówno siebie, jak i mojego ojca. Pewnego dnia ojciec poprosił mnie o poważną rozmowę, tak to ujął. Poczułem lekki niepokój. W salonie czekała na mnie kobieta, którą według ojca była moja mama.
Kiedy mnie zobaczyła, rozpłakała się, przepraszając i usiłując mnie przytulić, ale nie potrafiłem jej wybaczyć. Delikatnie wyswobodziłem się z jej objęć i opuściłem pokój bez słowa, zostawiając ich samych. Postanowiłem, iż pozwolę ojcu rozstrzygnąć tę sytuację tak, jak uzna za słuszne. Nie potrafię przebaczyć komuś, kto nas porzucił mnie i mojego ojca i przez tyle lat choćby raz nie złożył mi życzeń urodzinowych. Dziś wiem, iż najważniejsza jest lojalność i to, kto naprawdę stoi przy nas na wszystkich zakrętach życia.
