Pewnego dnia przeszukiwałem domowe papiery i natknąłem się na teczkę z dokumentami dotyczącymi naszego mieszkania w Warszawie. Otworzyłem ją z ciekawości i nagle dostrzegłem coś, co mnie kompletnie zaskoczyło i mocno zdenerwowało, bo

Rodzice Zofii dali nam na ślub niezwykle hojny prezent mieszkanie! Uroczyście wręczyli nam klucze i oznajmili, iż jesteśmy właścicielami, lecz, ponieważ inwestycja była w nowym bloku, zakupili je w stanie deweloperskim. Teściowa stwierdziła, iż skoro to oni przekazali nam mieszkanie, moi rodzice powinni pomóc nam w remoncie. Moi rodzice już wcześniej podarowali nam sporą kwotę pieniędzy, ale zgodzili się też wesprzeć nas przy urządzaniu mieszkania.
Zaraz po ślubie od razu ruszyliśmy z remontem. Mój tata jako doświadczony budowlaniec kupował wszystkie materiały, a ja pracowałem razem z nim, czasem również Zofia do nas dołączała.
Od czasu do czasu pomagał nam też teść. Ustaliliśmy, iż nie będziemy na razie wynajmować mieszkania przed ukończeniem remontu postanowiliśmy tymczasowo zamieszkać u rodziców mojej żony, by zaoszczędzić trochę grosza.
Pewnego dnia, przeszukując dokumenty, natknąłem się na akta odnośnie naszego mieszkania. Przejrzałem papiery i zaskoczyło mnie coś, co jednocześnie bardzo wzburzyło formalnym właścicielem była wciąż teściowa!
Tamtego wieczoru mieliśmy z tatą wybrać się po materiały do łazienki, ale poprosiłem go, żeby przełożył wyjście, wyjaśniając mu, co odkryłem i iż muszę wszystko przemyśleć.
Dlaczego to mama Zofii widnieje jako właścicielka mieszkania? Czemu nie Zofia? zapytałem wprost, gdy wieczorem wszyscy byli już w domu.
Bo co ty, dziecko jesteś! Oczywiście, żeby naszej Zosi krzywdy nie zrobić odpowiedziała teściowa tonem nieznoszącym sprzeciwu.
Co masz na myśli?
A jak się rozwiedziesz i będziesz się domagał połowy mieszkania, co?
Waszego mieszkania? Przecież z tatą robimy tam remont, na który wydamy majątek, adekwatnie równowartość połowy lokalu! I czemu od razu zakładasz, iż się rozwiedziemy? Niedawno wzięliśmy ślub!
Mamo, przecież prosiłam cię, żebyś przepisała mieszkanie na mnie powiedziała cicho Zofia.
A więc wiedziałaś o tym? To było wszystko ukartowane?
Nie, źle to rozumiesz… Wiedziałam, ale upierałam się, żebyś wszystko na mnie przepisała.
Zosiu, to chyba nienajlepszy początek małżeństwa. Od razu z sekretem!
Od kilku dni mieszkam z powrotem u swoich rodziców. Sam już nie wiem, jak postąpić. Zofia próbuje do mnie pisać i dzwoni, ale potrzebuję czasu, żeby to wszystko przemyśleć. Nie spodziewałem się takiego posunięcia ze strony jej rodziny, chociaż może w naszych polskich domach rodzice bywają aż nadto przezorni
Człowiek czasem staje przed wyborem: zaufać bliskim, czy kierować się własnym rozsądkiem. Niezależnie od tego, co zdecyduję, wiem już, iż szczerość i wzajemny szacunek są dla małżeństwa ważniejsze niż najcenniejszy prezent.